Osmanlıca Sözlük: R-Z

Osmanlı İmparatorluğu'nun (The Ottoman Empire) resmi yazışma ve edebiyat dilinden geniş kapsamlı bir kelimeler dizini, sözlük.
Not: Osmanlı yönetici sınıfının ve eğitimli seçkinlerin kullandığı bir yazışma ve edebiyat dili olan Osmanlı Türkçesi, günlük hayatta halkın konuştuğu bir dil olmamıştır. Padişahlar ve aileleri dahil, Türk Halkı bildiğimiz Türkçe'yi konuşurlardı.

  1. R
  2. ra'd (ar) رعد gökgürültüsü.
  3. ra'nâ (ar) رعنا güzel, hoş.
  4. ra'şe (ar) رعشه titreme. ra'şe vermek titretmek.
  5. ra'şedâr (A.-F.) دار رعشه titrek, titreyen.
  6. rabb (ar) رب 1.Tanrı, Allah. 2.efendi.
  7. rabbânî (ar) ربانی 1.tanrısal, ilahî. 2.Tanrı'dan başka bir şey düşünmeyen.
  8. rabbî (ar) ربی Tanrım.
  9. râbıta (ar) رابظه 1.bağ, ilişki, temas. 2.sıra, düzen.
  10. râbıtadar (A.-F.) دار رابطه bağlantılı, ilintili.
  11. râbi (ar) رابع dördüncü.
  12. râbian (ar) رابعا dördüncüsü.
  13. rabt (ar) ربط bağlama. rabt edilmek bağlanmak, tutturulmak. rabt etmek bağlamak, tutturmak. rabt olunmak bağlanmak, tutturulmak, ilişkilendirilmek.
  14. râci (ar) راجی 1.rica eden. 2.ümitli. raci olmak (A.-T.) ait olmak, dönük olmak, yönelik olmak.
  15. râci' (ar) راجع 1.hakkında. 2.dönen.
  16. racîm (ar) رجيم taşlanmış, recmedilmiş.
  17. radde (ar) راده 1.derece. 2.civar.
  18. rağbet (ar) رغبت 1.istek. 2.ilgi duyma. rağbet etmek ilgi duymak.
  19. râh (far) راه yol.
  20. râhib (ar) راهب rahip.
  21. rahîm (ar) رحيم 1.merhametli. 2.merhamet eden Tanrı.
  22. rahl (ar) رحل semer.
  23. rahm (ar) رحم acıma, merhamet. rahm etmek acımak, merhamet etmek.
  24. rahm (ar) رحم rahim, döl yatağı.
  25. rahman (ar) رحمان merhametli Tanrı.
  26. rahmet (ar) رحمت 1.acıma, merhamet. 2.yağmur.
  27. râhname (far) راهنامه yol haritası.
  28. rahne (far) رخنه 1.yarık, gedik. 2.bozukluk. rahnedar etmek 1.gedik açmak. 2.zarar vermek. rahnedar olmak 1.yarılmak, gedik açılmak. 2.bozulmak, zarar görmek.
  29. rahnüma (far) راهنما yol gösteren, kılavuz.
  30. rahşan (far) رخشان parlak.
  31. rahşende (far) رخشنده parlayan.
  32. raht (far) رخت 1.ev eşyası. 2.koşum takımı.
  33. rahvar (far) راهوار atın eşkin yürümesi.
  34. râhzen (far) راهزن yol kesen, haydut.
  35. raiyyet (ar) رعيت halk, hükümdar tebası.
  36. râkım (ar) راقم 1.yazan. 2.deniz seviyesinden yükseklik.
  37. rakîb (ar) رقيب rakip.
  38. râkib (ar) راکب 1.binen. 2.binici. râkib olmak binmek.
  39. râkiben (ar) راکبا binerek.
  40. râkid (ar) راکد durgun.
  41. rakik (ar) رقيق 1.ince. 2.hassas. 3.köle.
  42. rakkas (ar) رقاص 1.dansçı. 2.sarkaç.
  43. rakkase (ar) رقاصه dansöz, çengi.
  44. raks (ar) رقص dans. raks etmek dans etmek.
  45. râm (far) رام itaat eden, boyun eğen. râm etmek boyun eğdirmek, itaat ettirmek. râm olmak boyun eğmek, itaat etmek.
  46. ramak (ar) رمق 1.çok az. 2.son nefeslik hayat. ramak kalmak çok az bir şey kalmak.
  47. ramazaniye (ar) رمضانيه ramazan kasidesi. raptetmek (A.-T.) bağlamak, tutturmak, ilişkilendirmek.
  48. rasad (ar) رصد 1.gözlem. 2.gözetleme. rasad edilmek gözlemlenmek. rasad etmek 1.gözlem yapmak. 2.gözetlemek.
  49. rasadhane (A.-F.) رصدخانه gözlemevi.
  50. rasadî (ar) رصدی gözlemle ilgili.
  51. râsih (ar) راسخ 1.derin din bilgisi olan. 2.temeli sağlam olan.
  52. rassad (ar) رصاد gözlemci, gözlem yapan.
  53. râst (far) راست 1.doğru. 2.düz. 3.sağ.
  54. râstbin (far) بين راست gerçekçi, doğruları gören.
  55. râstgû (far) گو راست doğru sözlü.
  56. râstperverâne (far) پرورانه راست doğruluktan yana.
  57. ratbüyâbis (ar) یابس و رطب 1.yaş ve kuru. 2.düşünmeden konuşan, boşboğaz.
  58. râtib (ar) راطب nemli, rutubetli.
  59. râtibe (ar) راتبه aylık, maaş.
  60. ratl (ar) رطل 1.hemen hemen bir litrelik sıvı ölçeği. 2.kadeh.
  61. rauf (ar) رؤف esirgeyici.
  62. râvi (ar) راوی 1.rivayet eden. 2.anlatan, hikaye eden.
  63. ravza (ar) روضه bahçe.
  64. ravza-i mutahhara مطهره روضهء Hz. Muhammedin mezarının bulunduğu yer.
  65. rây (ar) رای 1.fikir. 2.oy.
  66. râyât (ar) رایات sancaklar.
  67. rayb (ar) ریب kuşku, şüphe.
  68. râyet (ar) رایت sancak.
  69. râygân (far) رایگان parasız, bedava.
  70. râyic (ar) رایج yaygın, revaçta.
  71. râyiha (ar) رایحه koku.
  72. râyihadar (A.-F.) دار رایحه kokulu.
  73. râz (far) راز sır.
  74. râzık (ar) رازق rızık veren Tanrı.
  75. râzi (ar) راضی rıza gösteren.
  76. re'fet (ar) رأفت esirgeme.
  77. re's (ar) رأس 1.baş. 2.başkan.
  78. re'sen (ar) رأسا doğrudan doğruya, danışmaksızın.
  79. re'sülmal (ar) المال رأس sermaye, anapara, kapital.
  80. re'y (ar) رأی görüş.
  81. reâya (ar) رعایا halk.
  82. rebî' (ar) ربيع bahar.
  83. recâ (ar) رجا 1.ümit. 2.rica.
  84. recm (ar) رجم taşlama, taşa tutma. recm edilmek taşlanarak öldürülmek.
  85. recül (ar) رجل erkek.
  86. recül-i siyasî سياسی رجل politikacı.
  87. recüliyyet (ar) رجليت erkeklik.
  88. redd (ar) رد 1.geri çevirme. 2.inkar etme. redd ü cerh etmek reddedip çürütmek.
  89. ref' (ar) رفع 1.kaldırma. 2.giderme. 3.yüceltme.
  90. refâh (ar) رفاه bolluk.
  91. refâkat (ar) رفاقت eşlik. refâkat etmek eşlik etmek. refakatinde eşliğinde, beraberinde.
  92. reff (ar) رف raf.
  93. refî' (ar) رفيع yüksek, yüce.
  94. refik (ar) رفيق arkadaş, yoldaş.
  95. refîka (ar) رفيقه eş, zevce, hayat arkadaşı.
  96. reft (far) رفت gidiş.
  97. reftâr (far) رفتار 1.gidiş. 2.davranış.
  98. reg (far) رگ damar.
  99. regzen (far) زن رگ hacamatçı.
  100. reh (far) ره yol.
  101. rehâ (far) رها kurtuluş.
  102. rehâkâr (far) رهاکار kurtarıcı.
  103. rehavet (ar) رخاوت 1.gevşeklik. 2.tembellik.
  104. rehavetkâr (A.-F.) رخاوتکار rehavet verici.
  105. rehber (far) رهبر kılavuz.
  106. rehgüzâr (far) رهگذار geçit.
  107. rehîn (ar) رهين rehinli, ipotekli.
  108. rehn (ar) رهن rehin.
  109. rehnüma (far) رهنما yol gösterici.
  110. reis (ar) رئيس başkan.
  111. rekâket (ar) رکاکت 1.kekemelik. 2.söz kusuru.
  112. rekz (ar) رکز dikme. rekz edilmek dikilmek. rekz etmek dikmek.
  113. remîde (far) رميده ürkmüş.
  114. remiz (ar) رمز 1.sembol, işaret, rumuz.
  115. reml (ar) رمل 1.kum. 2.remil, falcılık.
  116. remmal (ar) رمال falcı.
  117. remz (ar) رمز 1.sembol, işaret. 2.imalı konuşma.
  118. renc (far) رنج sıkıntı, zahmet, meşakkat.
  119. rencber (far) رنجبر 1.sıkıntı çeken. 2.amele, yrgat.
  120. rencîde (far) دیده رنج incinmiş. rencîde etmek incitmek. rencîde olmak incinmek.
  121. rencûr (far) رنجور hasta.
  122. reng (far) رنگ renk.
  123. rengâreng (far) رنگارنگ renkli, renk renk.
  124. rengin (far) رنگين 1.renkli. 2.hoş, havalı.
  125. resâ (far) رسا olgun.
  126. resâil (ar) رسائل 1.risaleler. 2.dergiler.
  127. resm (ar) رسم 1.resim. 2.çizme. 3.fotoğraf. 4.tören. 5.usül. 6.vergi. resm -i geçit geçit töreni.
  128. resm-i küşâd کشاد رسم açılış töreni.
  129. resmen (ar) رسما 1.resmî olarak.. 2.kesinlikle. resmiyet bk. resmiyyet. resmiyete dökmek resmîleştirmek, resmîlik kazandırmak.
  130. resmiyyet (ar) رسميت resmîlik.
  131. resul (ar) رسول 1.elçi. 2.peygamber.
  132. reşehat (ar) رشحات sızıntılar.
  133. reşid (ar) رشيد 1.ergin, büluğa ermiş. 2.doğru yolda giden.
  134. reşk (far) رشک kıskançlık.
  135. reşkâver (far) آور رشک kıskandırıcı.
  136. retküfetk (ar) فتق و رتق bir işi iyi idare etme.
  137. revâ (far) روا uygun, layık.
  138. revâbıt (ar) روابط bağlar, ilgiler, ilişkiler.
  139. revac (ar) رواج yaygınlık, revaç, sürüm. revaç bk. revac.
  140. revak (ar) رواق 1.sundurma. 2.çardak.
  141. revân (far) روان 1.giden. 2.akan. 3.ruh. revan olmak gitmek, yola koyulmak. revgan bk. rugan
  142. reviş (far) روش 1.gidiş. 2.tarz, yöntem.
  143. revnak (ar) رونق parlaklık. revnak vermek canlılık kazandırmak.
  144. revnakbahş (A.-F.) بخش رونق parlaklık veren, canlılık kazandıran.
  145. revnakdar (A.-F.) رونقدار revnaklı.
  146. revzen (far) روزن pencere.
  147. re'y (ar) رأی 1.görüş. 2.oy.
  148. reyhan (ar) ریحان fesleğen.
  149. rez (far) رز asma.
  150. rezâil (ar) رذائل rezaletler.
  151. rezâlet (ar) رذالت rezillik.
  152. rezzak (ar) رزاق rızıklandıran.
  153. rıdvan (ar) رضوان 1.cennet. 2.cennetin kapıcısı.
  154. rıhlet (ar) رحلت 1.göçüş. 2.ölme.
  155. rızâ (ar) رضا 1.razılık, memnunluk. 2.istek.
  156. rızk (ar) رزق rızık.
  157. riâyet (ar) رعایت 1.uyma. 2.sayma. riâyet etmek 1.uymak. 2.saymak.
  158. riâyetkâr (A.-F.) رعایتکار saygılı.
  159. ribâ (ar) ربا tefecinin aldığı aşırı faiz.
  160. ribâhar (F.-A.) رباخوار tefeci.
  161. ribat (ar) رباط 1.konak. 2.han, kervansaray. 3.tekke.
  162. ric'at (ar) رجعت 1.geri dönüş. 2.geri çekilme.
  163. ricakâr (A.-F.) رجاکار ricası, yalvarırcasına.
  164. ricâl (ar) رجال 1.erkekler. 2.üst düzeyde bulunanlar.
  165. ridâ (ar) ردا 1.örtü. 2.hırka. 3.derviş postu.
  166. rie (ar) رئه akciğer.
  167. rihlet (ar) رحلت 1.göç. 2.ölme. rihlet etmek 1.göçmek. 2.ölmek.
  168. rikâb (ar) رکاب 1.üzengi. 2.huzur, kat.
  169. rikkat (ar) رقت 1.incelik, hassaslık. 2.acıma.
  170. rind (far) رند dünyayı umursamayan.
  171. rîş (far) ریش 1.yara. 2.sakal. 3.kök.
  172. rîşe (far) ریشه kök, saçaklı kök.
  173. rîşhand (far) ریشخند bıyık altından gülüş.
  174. rişvet (ar) رشوت rüşvet.
  175. rivâyât (ar) روایات rivayetler, söylentiler.
  176. rivâyet (ar) روایت 1.nakletme, hikaye etme. 2.söylenti.
  177. riyâ (ar) ریا ikiyüzlü.
  178. riyâkâr (A.-F.) ریاکار ikiyüzlü.
  179. riyâkârâne (A.-F.) ریاکارانه ikiyüzlüce. riyakarlık (A.-F.-T.) ikiyüzlülük.
  180. riyâset (ar) ریاست başkanlık. riyâset etmek başkanlık yapmak.
  181. riyâz (ar) ریاض bahçeler.
  182. riyâzet (ar) ریاضت nefsinin isteklerine boyun eğmeden yaşama.
  183. riyâzî (ar) ریاضی 1.matematikçi. 2.matematiksel.
  184. riyâziyat (ar) ریاضيات matematik. riyâziyatçı (A.-T.) matematikçi.
  185. riyâziyyûn (ar) ریاضيون matematikçiler.
  186. (far) رو yüz.
  187. rub' (ar) ربع çeyrek, dörtte bir.
  188. rûbah (far) روباه tilki.
  189. rubaiyat (ar) رباعيات rubailer.
  190. rûbeh (far) روبه tilki.
  191. rûberû (far) روبرو yüzyüze.
  192. rugan (far) روغن yağ.
  193. rûh (ar) روح can, ruh.
  194. ruh (far) رخ yanak, yüz.
  195. ruham (ar) رخام mermer.
  196. ruhbân (ar) رهبان papazlar.
  197. ruhbâniyyet (ar) رهبانيت ruhbanlık.
  198. rûhefza (A.-F.) افزا روح cana can katan.
  199. rûhî (ar) روحی 1.ruh ile ilgili. 2.ruhsal.
  200. rûhiyyat (ar) روحيات psikoloji.
  201. ruhsâr (far) رخسار yüz.
  202. ruhsat (ar) رخصت izin.
  203. ruk'a (ar) رقعه 1.pusula. 2.dilekçe. 3.yama.
  204. rumûz (ar) رموز işaretler, semboller.
  205. rûşen (far) روشن 1.aydınlık. 2.açık, aşikar. rûşen kılmak açıklamak, söylemek.
  206. rutûbet (ar) رطوبت nem.
  207. rûy (far) روی yüz.
  208. rûy-i zemin (far) زمين روی 1.yeryüzü. 2.yer.
  209. rûz (far) روز 1.gün. 2.gündüz.
  210. rûz -i cezâ جزا روز kıyamet günü.
  211. rûze (far) روزه oruç.
  212. rûzgâr (far) روزگار zaman.
  213. rûznâmçe (far) روزنامچه yevmiye defteri.
  214. rûzüşeb (far) شب و روز gündüz gece.
  215. rü'yet (ar) رؤیت görme.
  216. rübab (ar) رباب rebap.
  217. rübai (ar) رباعی dörtlük, rubai.
  218. rüchan (ar) رجحان üstünlük.
  219. rücû (ar) رجوع geri dönme.
  220. rüesâ (ar) رؤسا başkanlar, reisler.
  221. rüfekâ (ar) رفقا arkadaşlar.
  222. rükn (ar) رکن 1.direk, sütun. 2.esas.
  223. rüsum (ar) رسوم 1.vergi. 2.tören.
  224. rüsûmat (ar) رسومات gümrük idaresi.
  225. rüsvâ /y (far) رسوای rezil.
  226. rüşd (ar) رشد 1.gelişme. 2.erginlik. 3.doğru yolda gidiş.
  227. rüşvet (ar) رشوت rüşvet.
  228. rüya (ar) رویا düş.
  229. rüzgâr (far) روزگار 1.zaman. 2.devir.
  230. S
  231. sâ'î (ar) ساعی çalışan, gayret eden. sâ'î olmak çalışmak, gayret etmek.
  232. sa'leb (ar) ثعلب tilki.
  233. sa'y (ar) سعی çalışma, çaba gösterme.
  234. saâdet (ar) سعادت mutluluk.
  235. saâdetbahş (A.-F.) بخش سعادت mutluluk veren.
  236. saâdetmend (A.-F.) سعادتمند mutlu, bahtiyar.
  237. sabâ (ar) صبا 1.meltem, gündoğusunden esen yel. 2.sabâ makamı.
  238. sabâvet (ar) صباوت çocukluk.
  239. sâbık (ar) سابق 1.eski. 2.bir önceki.
  240. sâbıka (ar) سابقه 1.geçmişte kalan suç. 2.bir insanın geçmişteki hali.
  241. sâbıküzzikr (ar) الذکر سابق anılan, zikredilen.
  242. sabır (ar) صبر dayanma, kendini tutma.
  243. sabî (ar) صبی 1.bebek. 2.küçük çocuk.
  244. sâbi' (ar) سابع yedinci.
  245. sâbi'an (ar) سابعا yedincisi, yedinci olarak.
  246. sâbi'î (ar) صابئی yıldıza tapan.
  247. sâbir (ar) صابر sabırlı.
  248. sâbit (ar) ثابت 1.kanıtlanmış. 2.yerinde duran.
  249. sabr (ar) صبر sabır.
  250. sabûh (ar) صبوح sabah içilen şarap.
  251. sabun (ar) صابون sabun.
  252. sabûr (ar) صبور çok sabırlı.
  253. sâcid (ar) ساجد secde eden.
  254. sad (far) صد yüz.
  255. sadâ (ar) صدا ses.
  256. sadâkat (ar) صداقت bağlılık.
  257. sadâret (ar) صدارت sadrazamlık.
  258. sadâretpenah (A.-F.) پناه صدارت sadrazam.
  259. sâdât (ar) سادات seyyitler.
  260. sâde (far) ساده 1.basit. 2.yalın. 3.süssüz. 4.sadece.
  261. saded (ar) صدد konu, asıl mesele.
  262. sâdedil (far) دل ساده 1.saf, temiz yürekli. 2.ebleh, bön.
  263. sâdedilâne (far) دلانه ساده safça.
  264. sadef (ar) صدف sedef.
  265. sâdelevh (F.-A.) لوح ساده saf, temiz yürekli.
  266. sademat (ar) صدمات 1.sadmeler, çarpmalar, darbeler. 2.musibetler.
  267. sâdık (ar) صادق 1.yürekten bağlı olan. 2.doğru.
  268. sâdıkülkavl (ar) القول صادق doğru sözlü.
  269. sâdır (ar) صادر çıkan. sâdır olmak 1.çıkmak, meydana gelmek. 2.imzadan çıkmak.
  270. sâdire (ar) صادره çıkan.
  271. sâdis (ar) سادس altıncı.
  272. sâdisen (ar) سادسا altıncısı, altıncı olarak.
  273. sadme (ar) صدمه 1.çarpma, vurma, tokuşma. 2.musibet.
  274. sadpâre (far) صدپاره yüz parça.
  275. sadr (ar) صدر 1.göğüs. 2.baş. 3.başköşe. 4.sadrazam. sadra şifa vermek işe yaramak, rahatlatmak.
  276. sadr-ı a'zam اعظم صدر sadrazam.
  277. sadr-ı esbak اسبق صدر eski sadrazam.
  278. sadsâl (far) صدسال yüzyıl.
  279. sâf (ar) صاف 1.temiz, arı, halis. 2.açık.
  280. saf (ar) صف sıra.
  281. safâ (ar) صفا 1.saflık. 2.gönül rahatlığı, gönlün şen olması. safâ eylemek şenlenmek.
  282. safâbahş (A.-F.) صفابخش gönüle rahatlık veren.
  283. safahât (ar) صفحات aşamalar.
  284. safbeste (A.-F.) بسته صف sıralanmış, sıra olmuş.
  285. safder (A.-F.) صفدر düşman saflarını yaran, savaşçı.
  286. safderûn (A.-F.) درون صاف 1.saf, yüreği temiz. 2.ebleh, bön.
  287. safderûnâne (A.-F.) درونانه صاف safça.
  288. safdil (A.-F.) دل صاف 1.yüreği temiz. 2.saf.
  289. safdilâne (A.-F.) دلانه صاف 1.yürek temizliği ile. 2.safça. safdillik (A.-F.-T.) 1.yürek temizliği. 2.saflık.
  290. saff (ar) صف sıra, dizi, saf.
  291. safha (ar) صفحه 1.aşama. 2.düz olan yüz. 3.sayfa.
  292. sâfî (ar) صافی temiz, arı, halis.
  293. sâfil (ar) سافل aşağı, aşağıda.
  294. safîr (ar) صفير ıslık.
  295. safra (ar) صفره 1.öd. 2.sarı.
  296. safsâf (ar) صفصاف söğüt.
  297. safsata (ar) سفسطه doğru olmadığı halde doğru gibi gösterilen düşünce veya söz.
  298. safşikâf (A.-F.) شکاف صف düşman saflarını yaran savaşçı.
  299. safşiken (A.-F.) شکن صاف düşman saflarını yaran savaşçı.
  300. safvet (ar) صفوت saflık, temizlik, arılık.
  301. sâgar (ar) ساغر kadeh, içki kadehi.
  302. sagîr (ar) صغير 1.küçük. 2.küçük çocuk.
  303. sağr (ar) ثغر sınır, hudut.
  304. sahâ (ar) ساخه cömertlik, eliaçıklık.
  305. sâha (ar) ساحه alan.
  306. sahâbe (ar) صحابه Hz. Muhammed'in sohbetlerine katılan müslüman.
  307. sahâbî (ar) صحابی Hz. Muhammed'in sohbetlerini katılan müslüman.
  308. sahâif (ar) صحائف sayfalar. sahâkâr bk. sehâkâr.
  309. sahâra (ar) صحاری 1.çöller. 2.kırlar. sahâvet bk. sehâvet.
  310. sahbâ (ar) صهبا şarap.
  311. sahhaf (ar) صحاف kitapçı.
  312. sahî (ar) سخی cömert, eliaçık.
  313. sâhib (ar) صاحب sahip.
  314. sâhibcemâl (A.-F.) جمال صاحب güzel yüzlü, güzel.
  315. sâhibe (ar) صاحبه bayan sahip.
  316. sâhibkemal (A.-F.) کمال صاحب olgun insan.
  317. sâhibkerâmet (A.-F.) کرامت صاحب keramet sahibi.
  318. sâhibkıran (A.-F.) قران صاحب muzaffer hükümdar.
  319. sâhibnazar (A.-F.) نظر صاحب görüş sahibi, deneyimli.
  320. sahife (ar) صحيفه sayfa.
  321. sahih (ar) صحيح 1.doğru. 2.gerçek.
  322. sâhil (ar) ساحل kıyı.
  323. sâhilhane (A.-F.) خانه ساحل yalı.
  324. sâhir (ar) ساحر 1.büyücü. 2.büyüleyici.
  325. sahleb (ar) ثعلب sâlep.
  326. sahn (ar) صحن 1.avlu. 2.boşluk. 3.sahne. 4.üstü kubbeli alan.
  327. sahr (ar) صخر kaya.
  328. sahra (ar) صحرا 1.çöl. 2.kır.
  329. sahre (ar) صخره kaya.
  330. saht (far) سخت 1.çok. 2.katı. 3.şiddetli. 4.güç.
  331. sahte (far) ساخته 1.yapay, yapma. 2.düzmece. 3.kalp, sahte.
  332. sahtekâr (far) کار ساخته 1.sahteci. 2.kalpazan.
  333. sahtiyan (far) سختيان işlenmiş cilalı deri.
  334. sahûr (ar) ساحور sahur.
  335. sâib (ar) صائب isabetli.
  336. sâibî (ar) صائبی yıldıza tapan.
  337. sâid (ar) ساعد kol, bilek ile dirsek arası.
  338. sâik (ar) سائق sevk eden.
  339. sâika (ar) سائقه yıldırım.
  340. sâil (ar) سائل 1.dilenci. 2.soran. 3.akan.
  341. sâim (ar) صائم oruçlu.
  342. sâir (ar) سائر 1.diğer. 2.gezen.
  343. sâirfilmenâm (ar) سائر فی المنام uyurgezer
  344. saiy (ar) سعی çalışma, çaba.
  345. sâk (ar) ساق 1.baldır. 2.sap.
  346. sakâmet (ar) سقامت 1.sakatlık. 2.yanlışlık.
  347. sâkeyn (ar) ساقين ikizkenar.
  348. sâkeyn-i şibh-i münharif منحرف شبه ساقين yamuk.
  349. sakf (ar) سقف 1.tavan. 2.çatı.
  350. sâkıb (ar) ثاقب 1.delici. 2.parlak yıldız.
  351. sâkıt (ar) ساقط 1.düşük, düşük cenin. 2.düşen. sâkıt olmak düşmek.
  352. sâkî (ar) ساقی 1.içki sunan. 2.saka.
  353. sakil (ar) ثقيل 1.ağır. 2.hoş olmayan, yakışmayan.
  354. sakim (ar) سقيم hastalıklı, sakat.
  355. sâkin (ar) ساکن 1.yerleşik. 2.kendi halinde.
  356. sâkit (ar) ساکت suskun.
  357. sakka (ar) سقا saka.
  358. sâl (far) سال yıl.
  359. salâbet (ar) صلابت sağlamlık.
  360. salâh (ar) صلاح 1.düzgünlük, yolunda gitme. 2.barış. 3.dine bağlılık.
  361. salâhiyet (ar) صلاحيت yetki..
  362. salâhiyetdâr (A.-F.) دار صلاحيت yetkili.
  363. salât (ar) صلات namaz.
  364. sâldîde (far) دیده سال 1.yaşlı. 2.deneyimli.
  365. salib (ar) صليب haç.
  366. salîbî (ar) صليبی haçlı.
  367. sâlifüzzikr (ar) الذکر سالف zikredilen, anılan.
  368. sâlih (ar) صالح dinin kurallarına uyan.
  369. sâlik (ar) سالک tarikat mensubu.
  370. sâlim (ar) سالم 1.sağ, esenlik içinde. 2.sağlam.
  371. sâlimen (ar) سالما sağ salim.
  372. sâlis (ar) ثالث üçüncü.
  373. sâlisen (ar) ثالثا üçüncüsü, üçüncü olarak.
  374. sâlnâme (far) سالنامه yıllık.
  375. sâlûs (far) سالوس iki yüzlü.
  376. sâmân (far) سامان 1.zenginlik. 2.huzur. 3.düzen.
  377. sâmî (ar) سامی yüce.
  378. sâmi' (ar) سامع dinleyen.
  379. sâmia (ar) سامعه işitme duyusu.
  380. samîmâne (A.-F.) صميمانه içtenlikle.
  381. samîmî (ar) صميمی içten.
  382. samimiyet (ar) صميميت içtenlik.
  383. sâmin (ar) ثامن sekezinci.
  384. sâminen (ar) ثامنا sekizincisi, sekizinci olarak.
  385. sanâyi (ar) صنایع sanatlar.
  386. sanâyi -i nefîse نفيسه صنایع güzel sanatlar.
  387. sandûk (ar) صندوق sandık.
  388. sandukdar (A.-F.) صندوقدار veznedar.
  389. sanem (ar) صنم 1.put. 2.put kadar güzel.
  390. sânevî (ar) ثانوی ikinci.
  391. sânî (ar) ثانی ikinci.
  392. sâni' (ar) صانع 1.yaratıcı, Tanrı. 2.yapan.
  393. saniye (ar) ثانيه ikinci.
  394. sâniyen (ar) ثانيا ikincisi, ikinci olarak.
  395. sâr (ar) ثار öc.
  396. sarâhat (ar) صراحت açıklık.
  397. sarâhaten (ar) صراحة açıkça.
  398. sârban (far) ساربان kervancı.
  399. sarf (ar) صرف 1.harcama. 2.gramer. sarf olunmak harcanmak.
  400. sarfiyat (ar) صرفيات 1.harcamalar. 2.salgılar.
  401. sârî (ar) ساری bulaşıcı.
  402. sarîh (ar) صریح açık, kuşku götürmeyen.
  403. sarîhan (ar) صریحا açıkça.
  404. sârik (ar) سارق hırsız.
  405. sârim (ar) صارم keskin.
  406. sarsar (ar) صرصر fırtına.
  407. sath (ar) سطح yüzey, satıh.
  408. sathî (ar) سطحی yüzeysel, üstünkörü.
  409. satl (ar) سطل kova.
  410. satvet (ar) سطوت güçlülük.
  411. savâb (ar) ثواب 1.doğru. 2.dürüstlük.
  412. savb (ar) صوب yön.
  413. savlet (ar) صولت akın, saldırı.
  414. savm (ar) صوم oruç.
  415. savmaa (ar) صومعه 1.manastır. 2.mabet.
  416. savt (ar) صوت ses.
  417. sayd (ar) صيد av.
  418. saydgâh (A.-F.) صيدگاه avlak.
  419. sâye (far) سایه gölge.
  420. sâyeban (far) سایبان 1.gölgelik. 2.çadır.
  421. sâyedar (far) دار سایه gölgeli.
  422. sayf (ar) صيف yaz.
  423. sayfiye (ar) صيفيه yazlık.
  424. sayha (ar) صيحه haykırış.
  425. sâyis (ar) سایس seyis.
  426. saykal (ar) صيقل cila.
  427. saykalkâr (A.-F.) صيقلدار yaldızcı.
  428. sayyad (ar) صياد avcı.
  429. saz (far) ساز enstrüman, saz.
  430. se (far) سه üç.
  431. seb' (ar) سبع yedi.
  432. seb'in (ar) سبعين yetmiş.
  433. seb'ûn (ar) سبعون yetmiş.
  434. sebak (ar) سبق ders.
  435. sebât (ar) ثبات yerinden kımıldamama, kararından vazgeçmeme.
  436. sebâtkâr (A.-F.) ثباتکار sebat eden.
  437. sebâyidü (far) دو با سه üç ve iki.
  438. sebbâbe (ar) سبابه işaret parmağı, şehadet parmağı.
  439. sebeb (ar) سبب sebep, neden.
  440. sebebiyet (ar) سببيت sebep olma. sebebiyet vermek sebep olmak.
  441. sebed (ar) سبد sepet.
  442. sebîke (ar) سبيکه külçe.
  443. sebil (ar) سبيل 1.yol. 2.su dağıtım yeri, sebil.
  444. sebk (ar) سبک üslup.
  445. sebkat (ar) سبقت geçme.
  446. seblâ (ar) سبلا uzun kirpikli göz.
  447. sebt (ar) ثبت kayda geçirme. sebt edilmek kayda geçirilmek. sebt etmek kayda geçirmek.
  448. sebû (far) سبو testi.
  449. sebük (far) سبک 1.hafif. 2.kıvrak, çevik. 3.çabuk.
  450. sebükmağz (far) مز سبک dangalak.
  451. sebükmizac (F.-A.) مزاج سبک hoppa.
  452. sebükpây (far) پای سبک ayağına çabuk.
  453. sebükser (far) سر سبک 1.dangalak. 2.aşağılık.
  454. sebz (far) سبز yeşil.
  455. sebze (far) سبزه 1.çimenlik. 2.sebze.
  456. sec' (ar) سجع seci sanatı. Düzyazıda kafiyelendirme sanatı.
  457. secâyâ (ar) سجایا karakterler.
  458. secdegâh (A.-F.) گاه سجده secde edilen yer.
  459. seciyevî (ar) سجيوی karakter ile ilgili.
  460. seciyye (ar) سجيه karakter. seciyyesiz (A.-T.) karaktersiz.
  461. sedâ (ar) صدا ses.
  462. sedânüvis (A.-F.) نویس صدا 1.teyp. 2.gramofon.
  463. sedâyâ (ar) ثدایا memeler.
  464. sedd (ar) سد 1.set. 2.baraj. 3.engel. 3.kapama, tıkama. 4.kapatılma. sedd edilmek örtülmek, örülmek, kapatılmak.
  465. seddâd (ar) سداد 1.tıkaç. 2.tampon.
  466. sedefî (ar) صدفی 1.sedefli. 2.sedef ile ilgili. 3.sedef rengi.
  467. sedy (ar) ثدی meme.
  468. sefâhat (ar) سفاحت sefihlik, zevk ve eğlence düşkünlüğü.
  469. sefâin (ar) سفائن gemiler.
  470. sefâlet (ar) سفالت sefillik.
  471. sefâret (ar) سفارت elçilik, büyükelçilik.
  472. sefârethâne (A.-F.) خانه سفارت elçilik binası, elçilik.
  473. sefer (ar) سفر 1.yolculuk. 2.savaş. 3.kez.
  474. seferber (A.-F.) سفربر 1.savaşa gönderilmiş. 2.savaşa hazırlanmış. seferberlik (A.-F.-T.) savaşa hazırlanma hali, savaş hali.
  475. seferî (ar) سفری 1.yolcu. 2.savaş ile ilgili.
  476. seffâh (ar) سفاح 1.kandökücü. 2.cömert.
  477. seffâk (ar) سفاک kandökücü.
  478. sefîd (far) سفيد beyaz, ak.
  479. sefih (ar) سفيه zevk ve eğlence düşkünü.
  480. sefil (ar) سفيل 1.aşağılık. 2.yoksul.
  481. sefile (ar) سفيله 1.aşağılık kadın. 2.yoksul kadın. 3.orospu.
  482. sefîne (ar) سفينه 1.gemi. 2.şiir mecmuası.
  483. sefir (ar) سفير elçi.
  484. sefirikebir (A.-F.) سفيرکبير büyükelçi.
  485. seg (far) سگ köpek.
  486. segâbi (far) آبی سگ kunduz.
  487. sehâ (ar) سخا cömertlik, eliaçıklık.
  488. sehâb (ar) سحاب bulut.
  489. sehâbâlûd (A.-F.) آلود سحاب bulutlu.
  490. sehâkâr (A.-F.) سخاکار cömert, eliaçık. sehâkârlık (A.-F.-T.) cömertlik, eliaçıklık.
  491. sehâvet (ar) سخاوت cömertlik, eliaçıklık.
  492. sehergâh (A.-F.) سحرگاه seher vakti.
  493. seherhîz (A.-F.) سحرخيز seher vakti kalkan.
  494. sehhâr (ar) سحار büyüleyici.
  495. sehî (far) سهی 1.fidan gibi. 3.düz, doğru.
  496. sehîkad (F.-A.) قد سهی servi boylu, düzgün boylu.
  497. sehîkâmet (F.-A.) قامت سهی servi boylu, düzgün boylu.
  498. sehîm (ar) سهيم pay sahibi.
  499. sehl (ar) سهل kolay.
  500. sehm (ar) سهم 1.pay. 2.ok.
  501. sehm (far) سهم korkunç.
  502. sehmgîn (far) سهمگين korkunç.
  503. sehmnâk (far) سهمناک korkunç.
  504. sehv (ar) سهو yanılgı.
  505. sehven (ar) سهوا yanlışlıkla.
  506. sehviyyât (ar) سهویات 1.yanlışlıklar. 2.yanılgılar.
  507. sekene (ar) سکنه oturanlar, sâkinler. sekiz zılı'lı (T.-A.) sekizgen, sekiz kenarlı.
  508. sekr (ar) سکر sarhoşluk.
  509. sekrâver (A.-F.) آور سکر sarhoşluk veren.
  510. sekte (ar) سکته 1.durma. 2.kesilme. sekte vermek durgunluk vermek, sekteye uğratmak. sektedâr etmek durdurmak, sekteye uğratmak.
  511. selâmet (ar) سلامت esenlik.
  512. selâs (ar) ثلاث üç.
  513. selâse (ar) ثلاثه üç.
  514. selâset (ar) سلاست akıcılık.
  515. selâsil (ar) سلاسل zincirler.
  516. selâsîn (ar) ثلثين otuz.
  517. selâsûn (ar) ثلثون otuz.
  518. selâtîn (ar) سلاطين sultanlar.
  519. selb (ar) سلب 1.kapma, kendine çekme. 2.inkâr etme. selb etmek 1.kapmak, çekmek, almak. 2.inkâr etmek. 3.yok etmek.
  520. selcûkî (ar) سلجوقی Selçuklu.
  521. selef (ar) سلف öncekiler, önceki görevliler.
  522. selh (ar) سلخ deri yüzme.
  523. selhhâne (A.-F.) خانه سلخ kesim yeri, mezbaha, salhane.
  524. selîka (ar) سليقه güzel konuşma ve yazma yeteneği.
  525. selim (ar) سليم sağlam.
  526. selîmülkalb (ar) القلب سليم temiz yürekli.
  527. selîs (ar) سليس akıcı.
  528. selle (ar) سله sele.
  529. sellebâf (A.-F.) باف سله sepetçi.
  530. sem (ar) سم zehir.
  531. sem' (ar) سمع 1.işitme. 2.kulak.
  532. semâ (ar) سما gökyüzü.
  533. semâcet (ar) سماجت çirkinlik.
  534. semâhâne (A.-F.) خانه سماع mevlevî dervişlerinin semâ ettikleri özel mekan.
  535. semahat (ar) سماحت iyilikseverlik.
  536. semân (ar) ثمان sekiz.
  537. semânun (ar) ثمانون seksen.
  538. semâvât (ar) سموات gökler.
  539. semâvî (ar) سماوی 1.gök ile ilgili. 2.tanrısal.
  540. semdâr (A.-F.) سمدار zehirli.
  541. semek (ar) سمک balık.
  542. semen (ar) ثمن değer, kıymet.
  543. semen (ar) سمن semizlik.
  544. semen (far) سمن yasemin.
  545. semenber (far) سمنبر yasemin göğüslü.
  546. semend (far) سمند güzel ve çevik at.
  547. semer (ar) ثمر 1.meyva. 2.ürün. 3.sonuç.
  548. semerât (ar) ثمرات 1.meyvalar. 2.ürünler. 3.sonuçlar.
  549. semere (ar) ثمره 1.meyva. 2.ürün. 3.sonuç. semere vermek 1.meyva vermek. 2.sonuç vermek.
  550. semeredâr (A.-F.) دار ثمره 1.meyvalı. 2.ürün veren. 3.sonuç veren.
  551. semî (ar) سميع çok iyi işiten.
  552. semîn (ar) ثمين değerli.
  553. semin (ar) سمين semirmiş, semiz.
  554. semmûr (ar) سمور samur.
  555. semra (ar) سمرا esmer.
  556. semt (ar) سمت 1.taraf. 2.yöre. 3.mahalle.
  557. senâ (ar) ثنا övgü. senâ etmek övmek.
  558. senâgû (A.-F.) ثناگو öven.
  559. senâhân (A.-F.) ثناخوان öven.
  560. senâkâr (A.-F.) ثناکار öven.
  561. senâya (ar) ثنایا ön dişler.
  562. sencîde (far) سنجيده tartılı.
  563. sene (ar) سنه yıl.
  564. sene -i hicriyye هجریه سنهء hicrî yıl.
  565. sene -i kameriyye قمریه سنهء kamerî yıl.
  566. sene -i mîlâdiyye ميلادیه >سنه miladî yıl.
  567. sene -i şemsiyye شمسيه سنهء şemsî yıl.
  568. senebesene (A.-F.) بسنه سنه yıldan yıla.
  569. sened (ar) سند 1.belge. 2.tapu.
  570. senedât (ar) سندات belgeler.
  571. senevât (ar) سنوات yıllar.
  572. senevî (ar) سنوی yıllık.
  573. seng (far) سنگ taş.
  574. sengdil (far) دل سنگ taş yürekli, acımasız.
  575. sengdilâne (far) دلانه سنگ acımasızca.
  576. sengîn (far) سنگين 1.ağır. 2.taştan.
  577. senglâh (far) سنگلاخ taşlık arazi.
  578. sengtıraş (far) تراش سنگ taş ustası.
  579. seniyye (ar) سنيه ulu, yüce.
  580. sepîd (far) سپيد beyaz, ak.
  581. sepîdedem (far) دم سپيده tan ağartısı.
  582. ser (far) سر 1.baş. 2.başkan. 3.uç.
  583. serâ (ar) ثرا toprak.
  584. serâ (far) سرا saray.
  585. serâb (ar) سراب serap.
  586. serâğâz (far) سرآغاز başlangıç.
  587. serâir (ar) سرائر sırlar.
  588. serâmed (far) سرآمد ileri gelen, önde gelen.
  589. serâmedân (far) آمدان سر ileri gelenler, önde gelenler.
  590. serâpâ (far) سراپا baştan ayağa, bir baştan bir başa, tüm.
  591. serâperde (far) ساراپرده 1.saray perdesi. 2.otağ.
  592. serâser (far) سراسر bir baştan bir başa.
  593. serâsîme (far) سراسيمه afallamış, sersemleşmiş.
  594. serasker (F.-A.) سرعسکر 1.başkomutan. 2.savunma bakanı, harbiye nazırı.
  595. seraskerî (F.-A.) سرعسکری 1.başkomutanlık. 2.savunma bakanlığı, harbiye nazırlığı.
  596. serây (far) سرای saray.
  597. serbeser (far) سربسر bir baştan bir başa.
  598. serbest (far) سربست 1.özgür. 2.kayıtsız.
  599. serbestî (far) سربستی serbestlik.
  600. serbesücûd (F.-A.) بسجود سر alnı secdede.
  601. serbülend (far) سربلند başı yüce, yücebaşlı..
  602. serçeşme (far) سرچشمه 1.kaynak. 2.pınarbaşı. 3.önder.
  603. serd (ar) سرد düzgün dile getirme.
  604. serd (far) سرد 1.soğuk. 2.sert, haşin. serd etmek dile getirmek.
  605. serdâr (far) سردار 1.önder. 2.komutan, başkomutan. serden geçmek başından vazgeçmek, ölümü göze almak.
  606. serefrâz (far) سرافراز 1.başı yüce. 2.başta gelen.
  607. serencâm (far) سرانجام 1.son. 2.başa gelen olay.
  608. seretân (ar) سرطان yengeç.
  609. serfirâz (far) سرفراز başı yüce.
  610. serfürû (far) سرفرو başı önde, başı eğik, itaat eden. serfürû etmek 1.itaat etmek. 2.başını eğmek. 3.düşünceye dalmak.
  611. sergerdân (far) سرگردان 1.avare, aylak. 2.şaşkın.
  612. sergüzeşt (far) سرگذشت macera, serüven.
  613. serhad (F.-A.) سرحد sınır.
  614. serheng (far) سرهنگ çavuş.
  615. serî (ar) سریع hızlı.
  616. serîr (ar) سریر taht.
  617. serîülintikal (ar) الانتقال سریع kıvrak zekalı.
  618. seriyye (ar) سریه müfreze.
  619. serkâtib (F.-A.) سرکاتب başkâtip.
  620. serkerde (far) سرکرده 1.lider, baş. 2.elebaşı.
  621. serkeş (far) سرکش dikkafalı, inatçı.
  622. serkeşî (far) سرکشی dikkafalılık, inatçılık.
  623. serkûy (far) سرکوی sokak başı, mahalle başı.
  624. serlevha (F.-A.) سرلوحه başlık.
  625. sermâ (far) سرما 1.soğuk. 2.kış.
  626. sermâye (far) سرمایه 1.anapara. 2.genelev kadını.
  627. sermâyedâr (far) دار سرمایه sermaye sahibi, kapitalist.
  628. sermed (far) سرمد ebedî, sürekli.
  629. sermest (far) سرمست sarhoş.
  630. sermestî (far) سرمستی sarhoşluk.
  631. sermuharrir (F.-A.) سرمحرر başyazar.
  632. sermüneccim (F.-A.) سرمنجم müneccimbaşı.
  633. sernâme (far) سرنامه mektup başlığı.
  634. sernigun (far) سرنگون başaşağı, tepetakla. sernigûn olmak tepetakla olmak, başaşağı gelmek, yenilmek.
  635. sernüvişt (far) سرنوشت yazgı, alın yazısı.
  636. serpuş (far) سرپوش başlık.
  637. serrâc (ar) سراج saraç.
  638. serrâchâne (A.-F.) خانه سراج saraçhane.
  639. serserî (far) سرسری 1.aylak. 2.anlamsız.
  640. serşâr (far) سرشار dolu, ağzına kadar dolu.
  641. sertâpâ (far) سرتاپا baştan ayağa, baştanbaşa.
  642. sertâser (ar) سرتاسر baştanbaşa.
  643. serv (far) سرو servi, selvi.
  644. serv -i bülend بلند سرو boyu servi gibi düzgün ve uzun olan sevgili.
  645. serv -i hırâmân خرامان سرو salınarak yürüyen sevgili.
  646. serv -i nihâl نهال سرو 1.fidan gibi düz servi. 2.servi boylu güzel.
  647. serv -i revân روان سرو 1.yürüyen servi. 2.yürüyen servi boylu güzel.
  648. servendâm (far) سرواندام servi boylu.
  649. server (far) سرور önder, lider, baş.
  650. serverân (far) سروران önderler, liderler, başlar.
  651. servet (ar) ثروت 1.zenginlik, varlık. 2.ekonomi.
  652. servistân (far) سروستان servilik.
  653. servkadd (F.-A.) سروقد servi boylu.
  654. serzeniş (far) سرزنش sitem, başa kakma.
  655. serzenişkâr (far) سرزنشکار sitem edici.
  656. setr (ar) ستر örtme, gizleme. setr etmek örtmek, gizlemek, kamufle etmek.
  657. settâr (ar) ستار 1.örten. 2.günahları örten Tanrı.
  658. sevâb (ar) ثواب 1.sevap. 2.hayır, iyilik.
  659. sevâbit (ar) ثوابت yıldızlar.
  660. sevâd (ar) سواد 1.karalık. 2.karalama, yazma.
  661. sevâhil (ar) سواحل kıyılar.
  662. sevb (ar) ثوب giysi.
  663. sevdâ (ar) سودا 1.kara, siyah. 2.insan yapısında bulunan dört maddeden biri.
  664. sevdâzede (far) سودازده sevdalı.
  665. seviyye (ar) سویه düzey.
  666. sevk (ar) سوق gönderme.
  667. sevk -i tabi'î طبيعی سوق içgüdü. sevk etmek göndermek, yönlendirmek, götürmek.
  668. sevkülceyş (ar) الجيش سوق strateji.
  669. sevkülceyşî (ar) الجيشی سوق stratejik.
  670. sevr (ar) ثور 1.boğa. 2.öküz. 3.boğa burcu.
  671. seyâhat (ar) سياحت gezi.
  672. seyelân (ar) سيلان akış, akma.
  673. seyf (ar) سيف kılıç.
  674. seyfiyye (ar) سيفيه asker kesimi.
  675. seyl (ar) سيل sel.
  676. seylâb (A.-F.) سيلاب sel suyu.
  677. seylâbe (A.-F.) سيلابه sel suyu.
  678. seylhîz (A.-F.) سيلخيز su taşkını, taşkın.
  679. seyr (ar) سير 1.seyir. 2.yürüme. 3.gezi. 4.izleme. seyr etmek izlemek.
  680. seyrân (ar) سيران gezinme.
  681. seyrangâh (A.-F.) سيرانگاه gezinti yeri.
  682. seyrfilmenâm (ar) سير فی المنام uyurgezer
  683. seyrüsefer (ar) سفر و سير trafik, gidişgeliş.
  684. seyyâh (ar) سياح 1.gezgin. 2.turist.
  685. seyyâhin (ar) سياحين 1.gezginler. 2.turistler.
  686. seyyâl (ar) سيال akışkan.
  687. seyyâle (ar) سياله 1.akıntı. 2.sıvı.
  688. seyyar (ar) سيار 1.taşınabilir. 2.gezen.
  689. seyyârât (ar) سيارات gezegenler.
  690. seyyâre (ar) سياره gezegen.
  691. seyyiât (ar) سيئات 1.günahlar. 2.kötülükler. 3.olumsuzluklar.
  692. seyyib (ar) ثيب dul kadın.
  693. seyyibât (ar) ثيبات dul kadınlar.
  694. seyyibe (ar) ثيبه dul kadın.
  695. seyyid (ar) سيد 1.Hz. Hasan'yn soyundan gelen. 2.efendi. 3.ağa. 4.başkan.
  696. seyyie (ar) سيئه 1.günah. 2.kötülük.
  697. sezâ (far) سزا layık, yaraşır.
  698. sezâvar (far) سزاوار layık, yaraşır.
  699. sıbt (ar) سبط torun.
  700. sıbyân (ar) صبيان çocuklar.
  701. sıddık (ar) صدیق sözünün eri.
  702. sıdk (ar) صدق 1.doğruluk. 2.kalp temizliği.
  703. sıfat (ar) صفت özellik, vasıf.
  704. sıfât (ar) صفات özellikler, vasıflar.
  705. sıfr (ar) صفر sıfır.
  706. sığâr (ar) صغار küçükler.
  707. sığar (ar) صغر küçüklük.
  708. sıhhat (ar) صحت 1.doğruluk. 2.sağlık.
  709. sıhhî (ar) صحی sağlıkla ilgili.
  710. sıhhiye (ar) صحيه sağlık işleri dairesi.
  711. sıhr (ar) صهر evlilikten doğan akrabalık.
  712. sıhriyet (ar) صهریت evlilikten doğan akrabalık, kan bağı.
  713. sıklet (ar) ثقلت 1.ağırlık. 2.sıkıntı. sıklet vermek ağırlık vermek, rahatsız etmek, sıkıntı vermek.
  714. sıla (ar) صله yakınlarını ziyarete gitme özlemi.
  715. sıla -i rahm رحم صلهء yakınlarını ziyaret edip özlem gidermek.
  716. sıle (ar) صله şaire verilen para ödülü.
  717. sımt (ar) سمط dizi.
  718. sınâ'î (ar) صناعی 1.sanatla ilgili. 2.sanayi ile ilgili.
  719. sınâat (ar) صناعت 1.sanat. 2.sanayi.
  720. sınâât (ar) صناعات sanatlar.
  721. sınâât -ı edebî ادبی صناعات edebî sanatlar.
  722. sınf (ar) صنف sınıf.
  723. sırâc (ar) سراج kandil.
  724. sırât (ar) صراط yol.
  725. sırât -ı müstakîm مستقيم صراط 1.doğru yol. 2.sırat köprüsü.
  726. sırf (ar) صرف sadece, yalnız.
  727. sırr (ar) سر giz, sır.
  728. sıyâm (ar) صيام oruç.
  729. sıyânet (ar) صيانت koruma.
  730. (far) سی otuz.
  731. siâyet (ar) سعایت çekiştirme, dedikodu.
  732. sîb (far) سيب elma.
  733. sicill (ar) سجل kayıt kütüğü.
  734. sidrenişin (A.-F.) نشين سدره sidretülmüntehâda oturan melek.
  735. sidretülmüntehâ (ar) المنتها uzayda bulundu سدرة ğu varsanılan ve ötesine geçilemeyen bir ağaç.
  736. sifâl (far) سفال çanak çömlek.
  737. sifâlîn (far) سفالين topraktan yapılmış.
  738. sih (far) سيخ şiş.
  739. sihâm (ar) سهام 1.oklar. 2.paylar.
  740. sihir (ar) سحر büyü.
  741. sihr (ar) سحر sihir, büyü.
  742. sihrâmîz (A.-F.) آميز سحر büyüleyici.
  743. sihrbâz (A.-F.) سحرباز 1.sihirbaz. 2.büyücü.
  744. sika (ar) ثقه güvenilir kişi.
  745. sikke (ar) سکه 1.madenî para. 2.mevlevî külahı.
  746. sikkîn (ar) سکين bıçak.
  747. silâhdâr (A.-F.) سلاحدار silahtar.
  748. sîlî (far) سيلی tokat, sille.
  749. silk (ar) سلک 1.dizi. 2.iplik. 3.meslek.
  750. sill (ar) سل verem.
  751. sillürrie (ar) الرئه سل akciğer veremi.
  752. silsile (ar) سلسله 1.zincir. 2.hanedan. 3.sıradağ. 4.dizi.
  753. silsile -i merâtib مراتب سلسلهء hiyerarşi.
  754. sîm (far) سيم 1.gümüş. 2.gümüş tel. 3.gümüş para.
  755. sîmâ (far) سيما 1.yüz. 2.kişi.
  756. sîmâb (far) سيماب cıva.
  757. simât (ar) سماط 1.sofra. 2.ziyafet.
  758. sîmber (far) سيمبر gümüş gibi beyaz göğüslü.
  759. sîmîn (far) سيمين 1.gümüşten. 2.gümüş gibi beyaz.
  760. simsâr (ar) سمسار komisyoncu.
  761. simsâriyye (ar) سمساریه komisyon ücreti.
  762. sîmten (far) تن سيم gümüş tenli.
  763. sîmurg (far) سيمرغ zümrütüanka.
  764. sin (ar) سن 1.yaş. 2.diş.
  765. sinan (ar) سنان mızrak.
  766. sindân (far) سندان örs.
  767. sîne (ar) سينه 1.göğüs. 2.yürek.
  768. sine (ar) سنه uyuklama.
  769. sînebend (A.-F.) بند سينه sütyen.
  770. sîneçâk (A.-F.) چاک سيه göğsü parçalanmış, göğsü yaralı.
  771. sînezen (A.-F.) زن سينه göğsünü döven.
  772. sînî (far) سينی tepsi.
  773. sinîn (ar) سنين yıllar.
  774. sinn (ar) سن 1.yaş. 2.diş.
  775. sinnen (ar) سنا yaşça.
  776. sipâh (far) سپاه 1.ordu. 2.asker.
  777. sipâriş (far) سپارش ısmarlama.
  778. sipâs (far) سپاس şükür.
  779. sipasgüzâr (far) گزار سپای şükreden.
  780. sipeh (far) سپه 1.ordu. 2.asker.
  781. sipehsâlâr (far) سالار سپه başkomutan.
  782. sipihr (far) سپهر gökyüzü.
  783. sîr (far) سير sarmısak.
  784. sîr (far) سير tok.
  785. sirâyet (ar) سرایت bulaşma, geçme. sirâyet etmek geçmek, bulaşmak.
  786. sîret (ar) سيرت 1.hal ve gidiş. 2.biyografi.
  787. sirişk (far) سرشک gözyaşı.
  788. sirişt (far) سرشت yaratılış.
  789. sirkat (ar) سرقت hırsızlık. sirkat edilmek çalınmak.
  790. sitâre (far) ستاره yıldız.
  791. sitâyiş (far) ستایش övgü.
  792. sitâyişkâr (far) ستایشکار 1.övücü. 2.öven.
  793. sitebr (far) ستبر 1.kalın. 2.yoğun. 3.kaba.
  794. sitem (far) ستم 1.zulüm. 2.haksızlık.
  795. sitemdîde (far) دیده ست zulme uğramış.
  796. sitemger (far) ستمگر zalim.
  797. sitemkâr (far) ستمکار zalim.
  798. sitîz (far) ستيز 1.kavga. 2.çekişme.
  799. sitîze (far) ستيره 1.kavga. 2.çekişme.
  800. sitt (ar) ست altı.
  801. sitte (ar) سته altı.
  802. sittîn (ar) ستين altmış.
  803. sittin sene سنه ستتين 1.altmış sene. 2.belirlenemeyecek kadar uzun bir zaman.
  804. sivâ (ar) سوا öte, başka, gayrı.
  805. siyâb (ar) ثياب giysiler.
  806. siyâdet (ar) سيادت 1.seyyidlik. 2.efendilik.
  807. siyâh (far) سياه kara.
  808. siyâhbaht (far) بخت سياه karatalihli.
  809. siyâhî (far) سياهی 1.siyahlık. 2.zenci.
  810. siyâk u sibak (ar) سباق و سياق sözün gelişi.
  811. siyâset (ar) سياست 1.politika. 2.idam cezası.
  812. siyasî (ar) سياسی 1.siyasal. 2.politikacı.
  813. siyasiyat (ar) سياسيات politika.
  814. siyasiyûn (ar) سياسيون siyasetçiler, politikacılar.
  815. siyeh (far) سيه kara, siyah.
  816. siyyânen (ar) سيانا eşit olarak.
  817. sôfî (ar) صوفی tasavvufla ilgilenen, mutasavvıf.
  818. sohbet (ar) صحبت konuşma.
  819. (far) سو yön, taraf.
  820. sû' (ar) سوء kötülük.
  821. su'âl (ar) سؤال soru. su'âl eylemek soru sormak. su'âl olunmak soru sorulmak.
  822. su'âlât (ar) سؤالات sorular.
  823. su'bân (ar) ثعبان ejderha.
  824. su'ûbet (ar) صعوبت güçlük. suâl îrad edilmek soru yöneltmek.
  825. sûbesû (far) سوبسو her taraf, her tarafta.
  826. subh (ar) صبح sabah.
  827. subh ü mesâ مسا و صبح sabah akşam.
  828. subhdem (A.-F.) دم صبح sabah vakti, sabahleyin.
  829. subhgâh (A.-F.) صبحگاه sabah vakti, sabahleyin.
  830. sûd (far) سود 1. kâr, kazanç. 2.yarar.
  831. sudâ' (ar) صداع baş ağrısı.
  832. sûdâger (far) سوداگر tüccar.
  833. sûdmend (far) سودمند yararlı.
  834. sudûr (ar) صدور 1.çıkış. 2.göğüsler.
  835. sûf (ar) صوف yün.
  836. suffe (ar) صفه sofa.
  837. sûfî (ar) صوفی 1.mutasavvıf. 2.sofu.
  838. sûfiyye (ar) صوفيه mutasavvıflar, tasavvufla uğraşanlar.
  839. sufûf (ar) صفوف sıralar, saflar.
  840. sugrâ (ar) صغرا küçük.
  841. suhan (far) سخن söz.
  842. sûhân (far) سوهان törpü.
  843. suhen (far) سخن söz.
  844. sûhte (far) سوخته yanık.
  845. suhuf (ar) صحف sayfalar.
  846. sûikasd (A.-F.) قصد سوء suikast, cana kıyma.
  847. sûinazar (A.-F.) نظر سوء kötü gözle bakış.
  848. sûiniyet (A.-F.) نيت سوء kötü niyet.
  849. sûizan (A.-F.) ظن سوء kötü kanıya düşme.
  850. sûk (ar) سوق çarşı.
  851. sukût (ar) سقوط düşüş.
  852. sulb (ar) صلب 1.döl, soy. 2.katı.
  853. sulehâ (ar) صلحا salih kişiler, iyi amelli kullar.
  854. sulh (ar) صلح barış.
  855. sulhâmîz (A.-F.) آميز صلح barışçıl.
  856. sulhen (ar) صلحا barış yoluyla.
  857. sulta (ar) سلطه baskı.
  858. sultân (ar) سلطان 1.hükümdar. 2.hükümdar eşi ve kız çocuğu. 3.sevgili.
  859. sun' (ar) صنع 1.yapma. 2.yaratma. 3.güç.
  860. sun'î (ar) صنعی yapay.
  861. sunûf (ar) صنوف sınıflar.
  862. sûr (ar) سور hisar.
  863. sûr (ar) صور 1.boru. 2.kıyamette üflenecek boru.
  864. sûr (far) سور 1.düğün. 2.şenlik.
  865. sûrâh (far) سوراخ delik.
  866. surahî (ar) صراحی sürahi.
  867. sûret (ar) صورت 1.yüz. 2.çare. 3.biçim. 4.tarz.
  868. sûretâ (ar) صورتا görünüşte.
  869. sûretger (A.-F.) صورتگر ressam.
  870. sûrnâ (far) سورنا zurna.
  871. surre (ar) صره 1.para kesesi. 2.hükümdar tarafından Mekke'ye gönderilen paralar ve armağanlar.
  872. sûsen (far) سوسن susam.
  873. sûsmâr (far) سوسمار kertenkele.
  874. sutûh (ar) سطوح yüzeyler, satıhlar.
  875. sutûr (ar) سطور satırlar.
  876. suver (ar) صور 1.yüzler. 2.çareler. 3.biçimler. 4.tarzlar.
  877. sûy (far) سوی yön, taraf.
  878. sûz (far) سوز 1.yanma. 2.yakma. 3.ateş. 4.yakan.
  879. sûzân (far) سوزان 1.yakıcı. 2.yanıcı.
  880. sûzen (far) سوزن iğne.
  881. sûzende (far) سوزنده yakıcı.
  882. sûziş (far) سوزش yanma, yangı.
  883. sûznâk (far) سوزناک yakıcı.
  884. sübhan (ar) سبحان Tanrı.
  885. sübhânî (ar) سبحانی tanrısal.
  886. sübût (ar) ثبوت 1.sabitleşme. 2.gerçekleşme. 3.kanıtlanma. sübût bulmak gerçekleşmek, olmak.
  887. sücûd (ar) سجود secde etme, yere kapanma.
  888. südde (ar) سده 1.kapı. 2.eşik.
  889. süedâ (ar) سؤدا kutlu kişiler.
  890. süfehâ (ar) سفها alçaklar, sefihler.
  891. süferâ (ar) سفرا elçiler, büyükelçiler.
  892. süflî (ar) سفلی 1.aşağı, aşağıda. 2.adi, bayağı.
  893. süfte (far) سفته delinmiş.
  894. süfün (ar) سفن gemiler.
  895. sügur (ar) ثغور sınırlar.
  896. sühan (far) سخن söz.
  897. sühandan (far) سخندان söz bilen, sözden anlayan.
  898. sühanperdaz (far) پرداز سخن ağzı laf yapan.
  899. sühûlet (ar) سهولت kolaylık.
  900. sühûnet (ar) سخونت sıcaklık.
  901. sükkân (ar) سکان oturanlar, sakinler.
  902. sükker (ar) سکر şeker.
  903. sükûn (ar) سکون sakinlik, hareketsizlik.
  904. sükûnet (ar) سکونت 1.sakinlik, hareketsizlik. 2.rahatlık. sükûnet bulmak yatışmak, sakinleşmek.
  905. sükût (ar) سکوت sessizlik.
  906. sülâle (ar) سلاله soy sop.
  907. sülâsâ (ar) ثلثا salı.
  908. süllem (ar) سلم merdiven.
  909. süls (ar) ثلث üçtebir.
  910. sülûk (ar) سلوک 1.yola girme. 2.tarikata girme.
  911. sülüsân (ar) ثلثلان üçte iki.
  912. süm (far) سم toynak.
  913. sümpâre (far) پاره سم zımpara.
  914. sümûm (ar) سموم zehirler.
  915. sünbâde (far) سنباده zımpara.
  916. sünbül (far) سنبل sümbül.
  917. sünbüle (ar) سنبله başak.
  918. sünen (ar) سنن sünnetler.
  919. sünûhat (ar) سنوحات akla gelenler, içe doğanlar.
  920. sürâdık (ar) سرادق saray perdesi.
  921. sürb (far) سرب 1.kurşun. 2.kalay.
  922. süreyya (ar) ثریا Ülker, Pervin.
  923. sürfe (far) سرفه öksürük.
  924. sürh (far) سرخ 1.kırmızı, kızıl. 2.kırmızı mürekkep.
  925. sürmedan (T.-F.) دان سرمه sürmelik.
  926. sürûd (far) سرود şarkı, melodi.
  927. sürur (ar) سرور sevinç.
  928. sürûrengîz (A.-F.) انگيز سرور sevinçli.
  929. sürûş (far) سروش melek.
  930. süst (far) سست 1.gevşek. 2.tembel, uyuşuk.
  931. sütre (ar) ستره 1.örtü. 2.perde.
  932. sütûde (far) ستوده övülmüş.
  933. sütûn (far) ستون direk.
  934. sütur (far) ستور 1.binek hayvanı. 2.yük hayvanı.
  935. süvar (far) سوار 1.binmiş. 2.binen.
  936. süvârî (far) سواری 1.binici. 2.atlı asker. 3.gemi kaptanı.
  937. süyûf (ar) سيوف kılıçlar.
  938. Ş
  939. şa'r (ar) شعر kıl.
  940. şa'riyye (ar) شعریه şehriye.
  941. şa'şa'a (ar) شعشعه 1.gösteriş. 2.parlaklık.
  942. şa'şa'adâr (A.-F.) دار شعشعه 1.gösterişli. 2.parlak.
  943. şâd (far) شاد sevinçli. şâd etmek sevindirmek, mutlu etmek. şâd olmak sevinmek, mutlu olmak.
  944. şâdân (far) شادان sevinçli.
  945. şâdî (far) شادی sevinç.
  946. şâdmân (far) شادمان sevinçli.
  947. şâdmânî (far) شادمانی sevinç.
  948. şâdurvan (far) شادروان şadırvan.
  949. şafak (ar) شفق güneşin doğacağı sıradaki aydınlık.
  950. şâfi' (ar) شافع şefaatçi.
  951. şâgird (far) شاگرد 1.öğrenci. 2.çırak.
  952. şâgirdân (far) شاگردان 1.öğrenciler. 2.çıraklar.
  953. şâh (far) شاخ 1.dal. 2.boynuz.
  954. şâh (far) شاه 1.padişah. 2.ıran şahı.
  955. şahâdet (ar) شهادت 1.tanıklık, şahitlik. 2.şehadet getirme. 3.şehitlik.
  956. şahâdetname (A.-F.) نامه شهادت diploma.
  957. şâhân (far) شاهان şahlar.
  958. şâhâne (far) شاهانه 1.şahlara yakışır. 2.şahlarla ilgili.
  959. şahbal (far) شاهبال kanattaki en uzun tüy.
  960. şâhenşâh (far) شاهنشاه şahlar şahı.
  961. şâheser (F.-A.) اثر شاه üstün nitelikli eser.
  962. şâhî (far) شاهی şahlık.
  963. şâhid (ar) شاهد 1.tanık. 2.güzel. 3.sevgili.
  964. şâhika (ar) شاهقه doruk.
  965. şahin (far) شاهين şahin.
  966. şâhkâr (far) شاهکار şaheser, başyapıt.
  967. şahne (ar) شحنه güvenlik görevlisi, polis.
  968. şâhnişin (far) شاهنشين cumba.
  969. şâhrah (far) شاهراه anayol.
  970. şâhreg (far) شاهرگ atardamar.
  971. şahs (ar) شخص kişi, şahıs.
  972. şâhsâr (far) شاخسار çalılık.
  973. şahsen (ar) شخصا bizzet, kendisi.
  974. şahsî (ar) شخصی kişisel.
  975. şahsiyet (ar) شخصيت kişilik.
  976. şahsüvar (far) سوار شاه usta binici.
  977. şahvar (far) شاهوار 1.şah gibi. 2.büyük inci.
  978. şâhzade (far) شاهزاده şehzade.
  979. şâibe (ar) شائبه leke, kötü iz.
  980. şaîr (ar) شعير arpa.
  981. şâir (ar) شاعر ozan, şair.
  982. şâiran (A.-F.) شاعران şairler.
  983. şâirâne (A.-F.) شاعرانه romantik, şairce.
  984. şâire (ar) شاعره bayan şair.
  985. şakâikünnumân (ar) النعمان شقاءق gelincik.
  986. şakî (ar) شقی haydut.
  987. şâkî (ar) شاکی şikayetçi.
  988. şâkir (ar) شاکر şükr eden.
  989. şâkird (far) شاکرد 1.öğrenci. 2.çırak.
  990. şakk (ar) شق yarık, çatlak.
  991. şâkûl (ar) شاکول çekül.
  992. şâl (far) شال şal.
  993. şâm (far) شام akşam.
  994. şâme (far) شامه başörtüsü.
  995. şâmgâh (far) شامگاه akşam vakti, akşamüstü.
  996. şâmî (ar) شامی şamlı.
  997. şâmih (ar) شامخ yüksek, yüce.
  998. şâmil (ar) شامل kapsayan. şâmil olmak kapsamak.
  999. şâmme (ar) شامه koku alma duyusu.
  1000. şân (ar) شان 1.şöhret, şan. 2.durum. 3.gösteriş.
  1001. şâne (far) شانه tarak.
  1002. şarâb (ar) شراب şarap.
  1003. şarâbî (ar) شرابی 1.şarapçı. 2.şarap rengi.
  1004. şâri' (ar) شارع yasa koyucu.
  1005. şâribülleyli vennehâr (ar) والنهار الليل شارب ayyaş, gece demez gündüz demez içki içen.
  1006. şârih (ar) شارح şerh eden.
  1007. şark (ar) شرق 1.doğu. 2.Doğu, Doğu dünyası.
  1008. şarkan (ar) شرقا 1.doğudan. 2.doğusunda.
  1009. şarkî (ar) شرقی doğu, doğu ile ilgili.
  1010. şarkiyat (ar) شرقيات doğubilim. şarkiyatçı (A.-T.) doğubilimci, oryntalist, müsteşrik.
  1011. şarkiyyûn (ar) شرقيون doğulular.
  1012. şart (ar) شرط 1.koşul. 2.yemin. 3.durum.
  1013. şartiyyet (ar) شرطيت koşulluluk.
  1014. şartnâme (A.-F.) نامه شرط şart mektubu.
  1015. şast (far) شست altmış.
  1016. şathiyyat (ar) شطحيات ince anlamlı ve eğlendirici manzume.
  1017. şâtır (ar) شاطر neşeli.
  1018. şatranc (ar) شطرنج satranç.
  1019. şatt (ar) شط ırmak, büyük nehir.
  1020. şâyân (far) شایان layık, yaraşır, yakışık alır.
  1021. şâyed (far) شاید belki, şayet.
  1022. şâyeste (far) شایسته yaraşır, layık.
  1023. şâyestegî (far) شایستگی yaraşma.
  1024. şâygân (far) شایگان yaraşır, yakışık alır.
  1025. şâyi' (ar) شایع yayılmış.
  1026. şâyia (ar) شایعه söylenti.
  1027. şâz (ar) شاذ kural dışı.
  1028. şe'n (ar) شأن iş.
  1029. şe'niyet (ar) شأنيت gerçeklik, realite.
  1030. şeâmet (ar) شآمت uğursuzluk.
  1031. şeb (far) شب gece.
  1032. şeb -i arûs عروس شب 1.düğün gecesi. 2.Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'nin ölüm gecesi.
  1033. şeb -i yeldâ یلدا شب yılın en uzun gecesi.
  1034. şebâb (ar) شباب gençlik.
  1035. şebâhet (ar) شباهت benzerlik.
  1036. şebân (far) شبان geceler.
  1037. şebangâh (far) شبانگاه geceleyin, gece vakti.
  1038. şebâviz (far) شباویز ishak kuşu.
  1039. şebbûy (far) بوی شب şebboy.
  1040. şebefrûz (far) افروز شب geceyi aydınlatan.
  1041. şebeke (ar) شبکه 1.ağ. 2.balık ağı. 3.dokular.
  1042. şebgerd (far) شبگرد bekçi.
  1043. şebgîr (far) شبگير geceleri uyuyamayan, uykusuzluk çeken. 2.sabah.
  1044. şebîh (ar) شبيه benzer, benzeyen.
  1045. şebîhûn (far) شبيخون gece baskını.
  1046. şebistan (far) شبستان 1.yatak odası. 2.harem dairesi.
  1047. şebnem (far) شبنم çiy.
  1048. şebpere (far) پره شب yarasa.
  1049. şebreng (far) رنگ شب 1.siyah. 2.gece rengi.
  1050. şebtâb (far) شبتاب ateş böceği.
  1051. şeburûz (far) روز و شب gece gündüz.
  1052. şebzindedâr (far) دار زنده شب geceleri ibadet eden.
  1053. şecâat (ar) شجاعت cesaret, yiğitlik.
  1054. şecer (ar) شجر ağaç.
  1055. şecere (ar) شجره soyağacı.
  1056. şecî (ar) شجيع cesur, yiğit.
  1057. şedîd (ar) شدید şiddetli.
  1058. şefâat (ar) شفاعت af için aracılık etme.
  1059. şefafet (ar) شفافت saydamlık.
  1060. şefakat (ar) شفقت şefkat.
  1061. şeffaf (ar) شفاف saydam.
  1062. şefî' (ar) شفيع şefaatçi, şefaat eden.
  1063. şefik (ar) شفيق müşfik, şefkatli.
  1064. şeftâlû (far) شفتالو şeftali.
  1065. şegal (far) شغال çakal.
  1066. şeh (far) شه şah, padişah.
  1067. şehâ (far) شها ey şah.
  1068. şehâdet (ar) شهادت 1.tanıklık. 2.şehitlik.
  1069. şehâdetnâme (A.-F.) نامه شهادت diploma, mezuniyet belgesi.
  1070. şehâmet (ar) شهامت yiğitlik.
  1071. şehbâl (far) شهبال kanattaki en uzun tüy.
  1072. şehbender (far) شهبندر konsolos.
  1073. şehbenderhâne (far) خانه شهبندر konsolosluk.
  1074. şehd (ar) شهد bal.
  1075. şehenşâh (far) شهنشاه büyük şah, şahlar şahı.
  1076. şehevât (ar) شهوات şehvetler.
  1077. şehîd (ar) شهيد şehit.
  1078. şehîr (ar) شهير ünlü, meşhur.
  1079. şehlâ (ar) شهلا 1.hafif şaşı. 2.ela gözlü.
  1080. şehnişin (far) شهنشين cumba.
  1081. şehper (far) شهپر kuş kanadındaki en uzun tüy.
  1082. şehr (ar) شهر ay.
  1083. şehr (Pehlevî>F.) شهر kent, şehir.
  1084. şehrâşûb (far) آشوب شهر şehir karıştıran. şehremâneti (F.-A.-T.) 1.belediye. 2.belediye başkanlığı. şehremini (F.-A.-T.) belediye başkanı.
  1085. şehrî (far) شهری şehirli, kentli.
  1086. şehristan (far) شهرستان kent, büyük şehir.
  1087. şehryâr (far) شهریار hükümdar, şah.
  1088. şehryârî (far) شهریاری hükümdarlık, şahlık.
  1089. şehsüvar (far) شهسوار binici, usta binici.
  1090. şehvânî (ar) شهوانی 1.şehvetle ilgili. 2.şehvet düşkünü.
  1091. şehvât (ar) شهوات şehvetler.
  1092. şehvet (ar) شهوت 1.aşırı cinsel istek. 2.aşırı istek.
  1093. şehvetengîz (A.-F.) انگيز شهوت şehvet verici.
  1094. şehvetperest (A.-F.) پرست شهوت şehvet düşkünü.
  1095. şehzâde (far) شهزاده şah çocuğu, şehzade.
  1096. şehzâdegân (far) شهزادگان şehzadeler.
  1097. şekâvet (ar) شقاوت haydutluk.
  1098. şeker (far) شکر şeker.
  1099. şekerâb (far) شکراب tatsızlık, kırgınlık.
  1100. şekerhand (far) شکرخند tatlı gülüş, sevgilinin tatlı gülüşü.
  1101. şekerleb (far) شکرلب 1.tatlı dudaklı. 2.şirin sözlü.
  1102. şekîbâ (far) شکيبا sabırlı.
  1103. şekk (ar) شک kuşku, şüphe.
  1104. şekl (ar) شکل 1.şekil. 2.tür. 3.resim, çizim, kroki.
  1105. şeklen (ar) شکلا şekilce.
  1106. şeklî (ar) شکلی şekle dayanan, biçimsel.
  1107. şekvâ (ar) شکوا şikayet, sızlanma. şekvâ etmek şikayet etmek. şekvâ eylemek şikayet etmek, sızlanmak. şekvâlanmak sızlanmak, şikayetçi olmak.
  1108. şelgam (far) شلغم şalgam.
  1109. şellâle (ar) شلاله çağlayan, şelale.
  1110. şelvâr (far) شلوار 1.pantolon. 2.şalvar.
  1111. şelvârbend (far) شلواربند uçkur.
  1112. şem' (ar) شمع 1.mum. 2.balmumu.
  1113. şem'dan (A.-F.) شمعدان mumluk, şamdan.
  1114. şemâil (ar) شمائل huylar, tavırlar.
  1115. şemâte (ar) شماطه şamata.
  1116. şemîm (ar) شميم 1.güzel koku. 2.güzel kokulu.
  1117. şemme (ar) شمه çok az.
  1118. şems (ar) شمس güneş.
  1119. şemsî (ar) شمسی 1.güneşle ilgili. 2.güneş takvimi.
  1120. şemsiye (ar) شمسيه 1.güneşlik. 2.şemsiye.
  1121. şemşîr (far) شمشير kılıç.
  1122. şenâat (ar) شناعت kötülük.
  1123. şenbe (far) شنبه cumartesi.
  1124. şenî' (ar) شنيع kötü, çirkin.
  1125. şer (ar) شر kötülük.
  1126. şer' (ar) شرع din kuralları.
  1127. şer'an (ar) شرعا şer'î olarak, şeriat hükümlerine göre.
  1128. şer'î (ar) شرعی şeriat ile ilgili, şeriata uyan.
  1129. şer'iye (ar) شرعيه şeriat ile ilgili, şeriata uyan.
  1130. şerâbhâr (A.-F.) شرابخوار şarap içen.
  1131. şerâfet (ar) شرافت 1.şereflilik. 2.soyluluk.
  1132. şerâit (ar) شرائط koşullar.
  1133. şerâket (ar) شراکت ortaklık.
  1134. şerâre (ar) شراره kıvılcım.
  1135. şerâret (ar) شرارت kötülük, şerlilik.
  1136. şerâyi' (ar) شرایع şeriat hükümleri.
  1137. şerbet (ar) شربت şurup.
  1138. şeref (ar) شرف 1.şeref. 2.üstünlük. 3.kıvanç.
  1139. şerefbahş (A.-F.) شرفبخش şeref veren. şerefsâdır olmak padişahın emriyle çıkmak. şerefsudûr olmak padişahın emriyle çıkmak. şerefvârid olmak şerefle gelmek. şerefvusûl olmak şerefle gelmek. şerefzâhir olmak şerefle çıkmak. şerefzuhûr olmak şerefle çıkmak.
  1140. şerer (ar) شرر kıvılcımlar.
  1141. şerh (ar) شرح 1.açma. 2.açılama.
  1142. şerha (ar) شرحه dilim dilim olmuş. şerha şerha dilim dilim, parçamparça.
  1143. şeriat (ar) شریعت 1.din hükümleri. 2.doğru yol.
  1144. şerif (ar) شریف 1.şerefli. 2.Hz. Hüseyin soyundan gelen.
  1145. şerik (ar) شریک 1.ortak. 2.okul arkadaşı.
  1146. şerîr (ar) شریر kötü, şirret.
  1147. şerîta (ar) شریطه koşul.
  1148. şerm (far) شرم utanç, utanma.
  1149. şermende (far) شرمنده utangaç.
  1150. şermendegî (far) شرمندگی utangaçlık.
  1151. şermgîn (far) شرمگين utangaç.
  1152. şermnâk (far) شرمناک utangaç.
  1153. şermsâr (far) شرمسار utangaç.
  1154. şerr (ar) شر 1.kötülük. 2.kötü davranış.
  1155. şerîr (ar) شریر kötü insan, kötülük eden insan.
  1156. şest (far) شست 1.okçu yüksüğü. 2.olta.
  1157. şeş (far) شش altı.
  1158. şeşbeş (F.-T.) بش شش altı ve beş.
  1159. şeşcihar (far) جهار شش altı ve dört.
  1160. şeşise (far) سه و شش altı ve üç.
  1161. şeşiyek (far) یک و شش altı ve bir.
  1162. şeşper (far) پر شش topuz.
  1163. şeşüdü (far) دو و شش altı ve iki.
  1164. şeşüm (far) ششم altıncı.
  1165. şeşüse (far) سه و شش altı ve üç.
  1166. şeşüyek (far) یک و شش altı ve bir.
  1167. şetâret (ar) شطارت neşe.
  1168. şetm (ar) شتم küfür, sövgü. şetm etmek küfretmek, sövmek.
  1169. şevâgil (ar) شواغل uğraşılar.
  1170. şevher (far) شوهر koca.
  1171. şevk (ar) شوق 1.çok isteme. 2.sevinç.
  1172. şevket (ar) شوکت ululuk.
  1173. şevketmeâb (ar) مآب شوکت yüce padişah.
  1174. şevketpenâh (A.-F.) پناه شوکت yüce padişah.
  1175. şey' (ar) شیء şey.
  1176. şey'î (ar) شيئی nesnel, objektif.
  1177. şey'iyet (ar) شيئيت nesnellik, objektiflik.
  1178. şeyâtin (ar) شياطين şeytanlar.
  1179. şeyb (ar) شيب yaşlılık, ihtiyarlık.
  1180. şeydâ (far) شيدا mecnun.
  1181. şeyh (ar) شيخ 1.yaşlı, ihtiyar. 2.tarikat şeyhi.
  1182. şeyhûhet (ar) شيخوخت yaşlılık.
  1183. şeytanet (ar) شيطنت şeytanlık, hilekârlık.
  1184. şeytânî (ar) شيطانی 1.şeytanlık. 2.şeytanca.
  1185. şıhne (ar) شحنه güvenlik görevlisi, inzibat görevlisi.
  1186. şık (ar) شق ikiye bölünmüş bir şeyin her parçası.
  1187. şi'r (ar) شعر şiir.
  1188. şîa (ar) شيعه şiî.
  1189. şiâr (ar) شعار 1.slogan. 2.işaret. şiâr edinmek slogan haline getirmek, meslek edinmek.
  1190. şibh (ar) شبه 1.benzeme. 2.benzer.
  1191. şibh-i cezîre (A.-F.) جزیره شبه yarımada.
  1192. şibh-i münharif (A.-F.) منحرف شبه yamuk.
  1193. şicâ' (ar) شجاع cesurlar.
  1194. şiddet (ar) شدت 1.sertlik. 2.aşırılık, fazlalık. şiddetle (A.-T.) kesin olarak. şifa bahşetmek şifa vermek, iyileştirmek. şifa bulmak iyileşmek.
  1195. şifâ' (ar) شفاء şifa,iyileşme.
  1196. şifâbahş (A.-F.) شفابخش şifa verme, iyileştirme. şifâbahş olmak şifa vermek, iyileştirmek.
  1197. şifâhane (A.-F.) شفاخانه hastane.
  1198. şifâhen (ar) شفاها sözlü olarak.
  1199. şifâhî (ar) شفاهی sözlü olarak.
  1200. şifakâr (A.-F.) شفاکار şifa veren, iyileştiren.
  1201. şifânâpezîr (A.-F.) شفاناپذیر iyileşmez, onulmaz, şifa bulmaz.
  1202. şifâresân (A.-F.) شفارسان şifa veren, iyileştiren.
  1203. şifâyâb (A.-F.) شفایاب şifa bulan. şifâyâb olmak şifa bulmak, iyileşmek.
  1204. şîfte (far) شيفته delicesine aşık.
  1205. şîftedil (far) دل شيفته gönlünü kaptırmış, delicesine aşık.
  1206. şihâb (ar) شهاب 1.akan yıldız, kayan yıldız. 2.kıvılcım.
  1207. şîhe (far) شيهه kişneme.
  1208. şîî (ar) شيعی şiî, şîa mezhebine mensup.
  1209. şiirâlud (A.-F.) آلود شعر şiirli.
  1210. şîiyyet (ar) شيعيت şiîlik.
  1211. şikâf (far) شکاف 1.yarık. 2.yaran.
  1212. şikâr (far) شکار 1.av. 2.av hayvanı. şikâr etmek avlamak. şikâr olmak avlanmak, av olmak.
  1213. şikârgah (far) شکارگاه avlak.
  1214. şikârî (far) شکاری 1.avcı. 2.av ile ilgili.
  1215. şikâyât (ar) شکایات şikayetler.
  1216. şikâyet (ar) شکایت sızlanma, şikayet.
  1217. şikâyetnâme (A.-F.) نامه شکایت 1.şikayet mektubu. 2.şikayeti konu alan yapıt.
  1218. şikem (far) شکم 1.karın. 2.mide.
  1219. şikembe (far) شکمبه işkembe.
  1220. şikemderd (far) درد شکم karın ağrısı.
  1221. şikemperest (far) پرست شکم obur.
  1222. şikemperver (far) پرور شکم obur.
  1223. şiken (far) شکن 1.kıran. 2.kıvrım, büklüm.
  1224. şikence (far) شکنجه işkence.
  1225. şikest (far) شکست 1.kırık. 2.yenilgi. 3.kırma. 4.kırılma. şikest bulmak kırılmak. şikest olmak kırılmak.
  1226. şikeste (far) شکسته 1.kırık. 2.yenik, mağlup.
  1227. şikestebâl (far) بال شکسته 1.kanadı kırık. 2.çaresiz, üzgün.
  1228. şikestebeste (far) بسته شکسته kırık dökük.
  1229. şikestedil (far) دل شکسته gönlü yaralı.
  1230. şikestetâli' (F.-A.) طالع شکسته talihsiz.
  1231. şimâl (ar) شمال 1.kuzey. 2.sol.
  1232. şimâlen (ar) شمالا 1.kuzeyden. 2.kuzeyde.
  1233. şimâlî (ar) شمالی kuzeye ait. kutb-i ~ kuzey kutbu.
  1234. şimşâd (far) شمشاد şimşir.
  1235. şimşir (far) شمشير kılıç.
  1236. şinâs (far) شناس 1.tanıyan. 2.bilen. 3.sayan.
  1237. şîr (far) شير arslan.
  1238. şîr (far) شير süt.
  1239. şîrâze (far) شيرازه 1.kitap sırtındaki kumaş şerit. 2.düzen.
  1240. şîrdan (far) شيردان şirden.
  1241. şîrdil (far) شيردل yiğit, arslan yürekli.
  1242. şîre (far) شيره 1.şıra. 2.özsuyu. 3.süt.
  1243. şîrhar (far) شيرخوار süt çocuğu.
  1244. şîrin (far) شيرین 1.tatlı. 2.şirin, sevimli.
  1245. şîrinkâr (far) شيرینکار davranışları güzel.
  1246. şîrinzeban (far) زبان شيرین tatlı dilli.
  1247. şirk (ar) شرک Tanrı'ya ortak koşma.
  1248. şirket (ar) شرکت ortaklık.
  1249. şîrmerd (far) شيرمرد yürekli, yiğit.
  1250. şîrpençe (far) شيرپنچه 1.arslan pençesi. 2.sırtta ve boyunda çıkan bir tür kan çıbanı.
  1251. şirret (ar) شرت 1.kötülük. 2.kötü insan.
  1252. şiryân (ar) شریان atardamar.
  1253. şîşe (far) شيشه şişe.
  1254. şitâ (ar) شتا kış.
  1255. şitâbân (far) شتابان koşan, seğirten. şitâbân olmak koşmak, seğirtmek.
  1256. şitâiyye (ar) شتائيه 1.kışlık. 2.kış için yazılan şiir.
  1257. şîve (far) شيوه 1.tarz, usül. 2.naz, işve. 3.aksan.
  1258. şîvebaz (far) باز شيوه işveli.
  1259. şîvekâr (far) کار شيوه işveli, cilveli.
  1260. şîven (far) شيون ağıt.
  1261. şöhre (ar) شهره ünlü.
  1262. şöhret (ar) شهرت ün.
  1263. şöhretşiâr (ar) شعار شهرت ünlü.
  1264. şu'le (ar) شعله alev, şule.
  1265. şu'ledar (A.-F.) دار شعله alevli, şuleli.
  1266. şu'lereng (A.-F.) رنگ شعله alev rengi.
  1267. şu'lever (A.-F.) ور شعله 1.alevli. 2.parlak, aydınlık.
  1268. şuâ (ar) شعاع ışın.
  1269. şuâât (ar) شعاعات ışınlar.
  1270. şuabât (ar) شعبات şubeler.
  1271. şuarâ (ar) شعرا şairler.
  1272. şube (ar) شعبه kol, dal, şube.
  1273. şubede (far) شعبده hokkabazlık.
  1274. şubedebâz (far) باز شعبده hokkabaz.
  1275. şuebât (ar) شعبات şubeler.
  1276. şugl (ar) شغل iş, uğraşı.
  1277. şugûl (ar) شغول uğraşılar.
  1278. şûh (far) شوخ 1.oynak ve neşeli. 2.hareketlerinde serbest olan. 3. neşeli güzel.
  1279. şûhmeşreb (F.-A.) مشرب شوخ şen şakrak.
  1280. şûm (far) شوم uğursuz, şom.
  1281. şûr (far) شور 1.heyecan, coşku. 2.tuzlu. 3.gürültü.
  1282. şûrâ (ar) شورا danışma.
  1283. şûrbaht (far) شوربخت talihsiz.
  1284. şûre (far) شوره çorak.
  1285. şûrezâr (far) زار شوره çorak arazi.
  1286. şûrîde (far) شوریده 1.perişan. 2.karasevdalı.
  1287. şûrîdebaht (far) بخت شوریده talihsiz.
  1288. şûrîdehâtır (F.-A.) خاطر شوریده gönlü perişan, aklı karışık.
  1289. şûristân (far) شورستان çorak arazi.
  1290. şûriş (far) شورش kargaşa.
  1291. şurta (ar) شرطه öncü asker.
  1292. şurûb (ar) شروب şurup.
  1293. şurût (ar) شروط koşullar.
  1294. şuûbiyye (ar) شعوبيه şuûbîlik.
  1295. şuûn (ar) شئون 1.işler. 2.olaylar.
  1296. şuur (ar) شعور bilinç.
  1297. şûy (far) شوی koca.
  1298. şübhe (ar) شبهه şüphe.
  1299. şübhedar (A.-F.) دار شبهه şüpheli, kuşkulu.
  1300. şücâ' (ar) شجاع cesur.
  1301. şücâ'at (ar) شجاعت cesurluk, yiğitlik.
  1302. şüfeâ (ar) شفعا şefaatçılar.
  1303. şühedâ (ar) شهدا şehitler.
  1304. şühud (ar) شهود 1.görme. 2.görünme. 3.tanıklar.
  1305. şühûr (ar) شهور aylar.
  1306. şükr (ar) شکر şükür, teşekkür.
  1307. şükrân (ar) شکران teşekkür borcu, iyiliğin bilinmesi.
  1308. şükrâne (A.-F.) شکرانه teşekkür borcu olarak, teşekkür alameti.
  1309. şükrgüzar (A.-F.) شکرگزار teşekkür eden.
  1310. şükûfe (far) شکوفه çiçek.
  1311. şükûfezar (far) زار شکوفه çiçeği çok olan yer, çiçek bahçesi.
  1312. şükûh (far) شکوه görkem, ululuk.
  1313. şüküfte (far) شکفته açılmış, çiçek açmış.
  1314. şükür (ar) شکر teşekkür, iyilik bilme.
  1315. şümâr (far) شمار 1.sayı. 2.sayan.
  1316. şümûl (ar) شمول 1.kapsam. 2.kapsama.
  1317. şümürde (far) شمرده sayılı.
  1318. şüpüş (far) شپش bit.
  1319. şürb (ar) شرب içme.
  1320. şürefâ (ar) شرفا şerifler, Hz. Muhammed soyundan gelenler.
  1321. şürekâ (ar) شرکا ortaklar.
  1322. şürû (ar) شروع başlama.
  1323. şürûh (ar) شروح şerhler, açılamalar.
  1324. şürûr (ar) شرور kötülükler.
  1325. şürut (ar) شروط koşullar.
  1326. şüs (far) شس akciğer.
  1327. şüst (far) شست yıkama.
  1328. şüstüşû (far) شو و شست 1.yıkama. 2.yıkanma.
  1329. şüş (far) شش karaciğer.
  1330. şütür (far) شتر deve.
  1331. şütürban (far) شتربان deveci.
  1332. şütürdil (far) شتردل kinci.
  1333. şütürhâr (far) شترخوار deve dikeni.
  1334. şütürmürg (far) شترمرغ devekuşu.
  1335. şüûn (ar) شئون 1.işler. 2.olaylar.
  1336. şüûnât (ar) شئونات olaylar.
  1337. şüyû (ar) شيوع 1.yayılma. 2.dağılma. 3.duyulma.
  1338. şüyûh (ar) شيوخ 1.şeyhler. 2.ihtiyarlar, yaşlılar.
  1339. T
  1340. (far) تا 1.kat. 2.büklüm. 3.tane.
  1341. (far) تا kadar.
  1342. ta'biye (ar) تعبيه 1.yerine koyma. 2.kurulu düzen.
  1343. ta'biyetülceyş (ar) الجيش strateji. تعبية
  1344. ta'cîl (ar) تعجيل acele ettirme.
  1345. ta'dâd (ar) تعداد 1.sayma. 2.sayım. 3.sayı. ta'dâd etmek 1.saymak. 2.değerlendirmek, kabul etmek.
  1346. ta'dîl (ar) تعدیل 1.değiştirme. 2.doğrulama.
  1347. ta'dîlat (ar) تعدیلات değiştirmeler, değişiklik. ta'dilât yapmak değişiklik yapmak.
  1348. ta'dîlen (ar) تعدیلا değiştirilerek, değişiklik yapılarak.
  1349. ta'kîb (ar) تعقيب takip, ardına düşme.
  1350. ta'kîbât (ar) تعقيبات kovuşturma. ta'kîbat yapmak kovuşturmak.
  1351. ta'kîben (ar) تعقيبا takip ederek, ardına düşerek.
  1352. ta'lîk (ar) تعليق 1.askıya alma. erteleme. ta'lîk edilmek asılmak, iliştirilmek, tutturulmak.
  1353. ta'lîl (ar) تعليل 1.sebep gösterme. 2.tümdengelim.
  1354. ta'lîm (ar) تعليم 1.öğretme. 2.öğrenme. 3.meşk. 4.idman, egzersiz.
  1355. ta'lîmât (ar) تعليمات direktif. ta'lîmât vermek direktif vermek.
  1356. ta'lîmatname (A.-F.) نامه تعليمات yönetmelik.
  1357. ta'lîmhâne (A.-F.) خانه تعليم eğitim alanı.
  1358. ta'lîmî (ar) تعليمی öğretici, didaktik.
  1359. ta'mîk (ar) تعميق 1.derinleştirme. 2.derinlemesine inceleme.
  1360. ta'mîm (ar) تعميم 1.genelleştirme. 2.genelge.
  1361. ta'mîmen (ar) تعميما 1.genelleştirerek. 2.genelge ile.
  1362. ta'mîr (ar) تعمير onarım. ta'mîr edilmek onarılmak. ta'mîr etmek onarmak.
  1363. ta'mîrât (ar) تعميرات onarım, onarımlar.
  1364. ta'mîren (ar) تعميرا tamir ederek, onararak.
  1365. ta'n (ar) طعن ayıplama, kınama, kötüleme, suçlama. ta'n edilmek ayıplanmak, kınanmak, kötülenmek, suçlanmak. ta'n etmek ayıplamak, kınamak, kötülemek, suçlamak.
  1366. ta'ne (ar) طعنه ayıplama, kınama, kötüleme, suçlama.
  1367. ta'nezen (A.-F.) طعنه ayıplayan, kınayan, kötüleyen, suçlayan.
  1368. ta'rîb (ar) تعریب arapçalaştırma. ta'rîb edilmek arapçalaştırılmak. ta'rîb etmek arapçalaştırmak.
  1369. ta'rîf (ar) تعریف 1.anlatma. 2.tanımlama, tanım. ta'rîf edilmek 1.anlatılmak. 2.tanımlanmak. ta'rîf etmek 1.anlatmak. 2.tanımlamak.
  1370. ta'rife (ar) تعرفه çizelge.
  1371. ta'rîz (ar) تعریض laf çarpma, dokundurma, taşlama.
  1372. ta'tîl (ar) تعطيل 1.durdurma. 2.kapatma. 3.faaliyete son verme.
  1373. ta'tîlât (ar) تعطيلات tatiller.
  1374. ta'vîk (ar) تعویق askıya alma, geciktirme, erteleme, oyalama. ta'vîk edilmek geciktirilmek, ertelenmek, askıya alınmak. ta'vîk etmek geciktirmek, ertelemek, askıya almak.
  1375. ta'vîz (ar) تعویذ muska.
  1376. ta'vîz (ar) تعویض 1.ödün. 2.değiştirme.
  1377. ta'yîb (ar) تعييب ayıplama.
  1378. ta'yîn (ar) تعيين 1.belirleme. 2.belirlenme. 3.atama. 4.atanma. 5.tayın.
  1379. ta'zîb (ar) تعذیب azap verme.
  1380. ta'zîm (ar) تعظيم 1.saygı gösterme. 2.ululama, yüceltme. ta'zîm etmek 1.saygı göstermek. 2.ululamak.
  1381. ta'zîmen (ar) تعظيما 1.saygı göstererek. 2.ululayarak, yücelterek.
  1382. ta'zîr (ar) تعذیر özrünü bildirme.
  1383. ta'ziye (ar) تعزیه 1.başsağlığı dileme. 2.şiîlikte yas töreni.
  1384. ta'ziyet (ar) تعزیت başsağlığı dileme.
  1385. ta'ziyetnâme (A.-F.) نامه تعزیت başsağlığı mektubu.
  1386. ta'zîz (ar) تعزیز aziz tutma, değer verme.
  1387. taab (ar) تعب 1.sıkıntı, zahmet. 2.yorgunluk.
  1388. taabbüd (ar) تعبد kulluk, ibadet, tapınma. taabbüd etmek kulluk etmek, tapınmak.
  1389. taaccüb (ar) تعجب şaşırma. taaccüb etmek şaşırmak.
  1390. taaddî (ar) تعدی 1.zulüm. 2.haksızlık. taaddî etmek 1.zulmetmek. 2.haksızlık etmek.
  1391. taaddüd (ar) تعدد 1.çokluk. 2.çoğalma.
  1392. taadiyât (ar) تعدیات 1.zulümler. 2.haksızlıklar.
  1393. taaffün (ar) تعفن kokuşma. taaffün etmek kokuşmak.
  1394. taahhüd (ar) تعهد üstlenme. taahhüd etmek üstlenmek.
  1395. taahhüdname (A.-F.) نامه تعهد taahhüt belgesi.
  1396. taakkul (ar) تعقل 1.akıl erdirme. 2.akıl etme. taakkul etmek 1.akıl erdirmek. 2.akıl etmek.
  1397. taalluk (ar) تعلق 1.ilgili olma. 2.ait olma.
  1398. taallukât (ar) تعلقات 1.ilgili olanlar. 2.akraba, yakınlar.
  1399. taâm (ar) طعام yemek. taâm etmek yemek yemek.
  1400. taâmhane (A.-F.) خانه طعام yemekhane.
  1401. taammuk (ar) تعمق derinleşme. taammuk etmek derinleşmek.
  1402. taammüd (ar) تعمد bilerek yapma.
  1403. taammüden (ar) تعمدا bilerek, kasıtlı olarak.
  1404. taammüm (ar) تعمم genelleşme, yayılma. taammüm etmek genelleşmek, yayılmak.
  1405. taannüd (ar) تعند inat etme. taannüd etmek inat etmek.
  1406. taarruz (ar) تعرض 1.saldırı. 2.sataşma.
  1407. taarrüb (ar) تعرب araplaşma.
  1408. taassub (ar) تعصب 1.fanatiklik, katı yandaşlık. 2.yobazlık.
  1409. taassubkâr (A.-F.) تعصبکار fanatik, mutaassıp.
  1410. taassubkârî (A.-F.) تعصبکاری fanatiklik, mutaassıplık, taassup.
  1411. taassür (ar) تعسر güçleşme.
  1412. taaşşuk (ar) تعشق aşık olma.
  1413. tâat (ar) طاعت 1.ibadet. 2.itaat. tâat kılmak ibadet etmek.
  1414. taavvuk (ar) تعوق gecikme, oyalanma.
  1415. taayYün (ar) تعين ortaya çıkma, belirme.
  1416. taayYüş (ar) تعيش yaşama. taayYüş etmek yaşamak.
  1417. taazzuv (ar) تعضو şekillenme, biçim alma, organ oluşturma.
  1418. tâb (far) تاب 1.güç. 2.sıcaklık. 3.parlaklık. 4.kıvrım. 5.eğen, büken. 6.aydınlatan.
  1419. tab' (ar) طبع 1.huy. 2.basım, baskı. tab' edilmek basılmak. tab' etmek basmak. tab' olunmak basılmak.
  1420. tab'an (ar) طبعا doğal olarak, tabiatıyla.
  1421. tab'âniyye (ar) طبعانيه natüralizm.
  1422. tabâbet (ar) طبابت doktorluk.
  1423. tabâhat (ar) طباخت aşçılık.
  1424. tabak (ar) طبق tabak.
  1425. tabaka (ar) طبقه 1.kat. 2.katman. 3.sınıf.
  1426. tabakât (ar) طبقات 1.katlar. 2.katmanlar. 3.sınıflar.
  1427. tabakâtülarz (ar) الارض jeoloji. طبقة
  1428. tabakhâne (A.-F.) خانه derilerin sepilendi طبق ği yer, tabakhane.
  1429. tâbân (far) تابان parlak, aydınlık.
  1430. tabasbus (ar) تبصبص yardakçılık, yaltaklanma. tabasbus etmek yaltaklanmak.
  1431. tâbâver (far) آور تاب dayanıklı.
  1432. tabâyi' (ar) طبایع tabiatler, huylar.
  1433. tabbâh (ar) طباخ aşçı.
  1434. tabbâl (ar) طبال davulcu.
  1435. tâbdar (far) تابدار 1.kıvrım kıvrım, kıvrık. 2.parlak.
  1436. tâbe (far) تابه tava.
  1437. tâbende (far) تابنده parlak, ışık veren.
  1438. tabh (ar) طبخ pişirme.
  1439. tabhâne (A.-F.) خانه طبع basımevi.
  1440. tâbi (ar) تابع 1.uyan, tabi olan. 2.boyun eğen.
  1441. tâbi' (ar) طابع kitap basan.
  1442. tabiat (ar) طبيعت 1.doğa. 2.huy, yaratılış.
  1443. tabib (ar) طبيب doktor.
  1444. tabîban (A.-F.) طبيبان doktorlar.
  1445. tabîî (ar) طبيعی 1.doğal. 2.doğal olarak.
  1446. tabîiyyât (ar) طبيعيات doğa bilimleri.
  1447. tâbiiyyet (ar) تابعيت uyruk.
  1448. tabîiyyûn (ar) طبيعيون natüralistler.
  1449. tabir (ar) تعبير 1.yorumlama. 2.terim.
  1450. tâbirat (ar) تعبيرات 1.yorumlar. 2.terimler. 3.deyişler.
  1451. tâbistan (far) تابستان yaz.
  1452. tâbistânî (far) تابستانی yazlık.
  1453. tâbiş (far) تابش parlama.
  1454. tabl (ar) طبل davul.
  1455. tablzen (A.-F.) زن طبل davulcu.
  1456. tâbnâk (far) تابناک parlak.
  1457. tâbut (ar) تابوت tabut.
  1458. tâc (ar) تاج 1.taç. 2.sorguç.
  1459. tâcdâr (A.-F.) تاجدار taç sahibi, padişah.
  1460. tâcıser (A.-F.) سر تاج baştacı.
  1461. tacidar (A.-F.) تاجدار taç sahibi, padişah.
  1462. tacir (ar) تاجر tüccar, ticaret yapan.
  1463. taciz (ar) تعجيز rahatsız etme. taciz etmek rahatsız etmek.
  1464. tâcser (A.-F.) تاجسر baştacı.
  1465. tâcver (A.-F.) تاجور taçlı, taç sahibi, padişah.
  1466. tadâd (ar) تعداد 1.sayı. 2.sayma.
  1467. tafazzul (ar) تفضل bilgiçlik taslama.
  1468. tafra (ar) طفره atıp tutma.
  1469. tafrafurûş (A.-F.) فروش طفده atıp tutan. tafrafurûşluk (A.-F.-T.) atıp tutma.
  1470. tafsil (ar) تفصيل ayrıntılı açıklama.
  1471. tafsilât (ar) تفصيلات 1.ayrıntılı açıklama. 2.ayrıntı. tafsilât vermek ayrıntılı açıklamada bulunmak. tafsilâtıyla (A.-T.) bütün ayrıntılarıyla. tafsilatlı (A.-T.) ayrıntılı.
  1472. tafsîlen (ar) تفصيلا ayrıntılı olarak.
  1473. tagaddî (ar) تغدی beslenme. tagaddî etmek beslenmek.
  1474. tagallüb (ar) تغلب zorbalık.
  1475. tagannî (ar) تغنی 1.zenginlik. 2.makamına göre şarkı söyleme. tagannî etmek şarkı söylemek.
  1476. tagayyür (ar) تغير değişme, başkalaşma.
  1477. tagazzî (ar) تغذی beslenme. tagazzî etmek beslenmek.
  1478. tağdiye (ar) تغذیه besleme. tağdiye etmek beslemek.
  1479. tâğî (ar) طاغی isyancı.
  1480. tağlik (ar) تغليق 1.kilit vurma. 2.kapama.
  1481. tağlît (ar) تغليط yanıltma. tağrîb etmek uzaklaştırmak.
  1482. tâğun (ar) طاغون azılılar.
  1483. tâğût (ar) طاغوت 1.büyücü. 2.şeytan.
  1484. tağyîr (ar) تغيير değiştirme, başkalaştırma. tağyîr edilmek değiştirilmek. tağyîr etmek değiştirmek.
  1485. tağyîrât (ar) تغييرات değişiklikler.
  1486. tağziye (ar) تغذیه 1.besleme. 2.beslenme.
  1487. tahaccür (ar) تحجر taşlaşma. tahaccür etmek taşlaşmak.
  1488. tahaddüb (ar) تحدب tümsekleşme. tahaddüb etmek tümsekleşmek, kamburlaşmak.
  1489. tahaddüs (ar) تحدس 1.sezgi. 2.meydana gelme. tahaddüs etmek meydana gelmek, ortaya çıkmak.
  1490. tahaddüsiyye (ar) تحدسيه sezgicilik.
  1491. tahakkuk (ar) تحقق gerçekleşme. tahakkuk etmek gerçekleşmek.
  1492. tahakküm (ar) تحکم hükmetme, hükmü altında tutma. tahakküm etmek hükmetmek, hükmü altında tutmak.
  1493. tahallüs (ar) تخلص 1.kurtulma. 2.şiirde mahlas kullanma. tahammur etmek mayalanmak.
  1494. tahammül (ar) تحمل dayanma, katlanma. tahammül etmek dayanmak, katlanmak.
  1495. tahammülfersâ (A.-F.) فرسا تحمل dayanılmaz, takat kesici.
  1496. tahammür (ar) تخمر mayalaşma.
  1497. tahâret (ar) طهارت 1.temizlik. 2.temizlenme. tahâret etmek temizlenmek.
  1498. taharrî (ar) تحری 1.arama. 2.araştırma. taharrî edilmek 1.aranmak. 2.araştırılmak. taharrî etmek 1.aramak. 2.arştırmak.
  1499. taharriyât (ar) تحریات araştırmalar. taharriyatçı (A.-T.) araştırmacı.
  1500. tahassür (ar) تحسر 1.özlem duyma. 2.üzülme.
  1501. tahassüs (ar) تحسس duygulanma, hislenme.
  1502. tahaşşî (ar) تخشی ürperme.
  1503. tahattî (ar) تخطی haddini bilmeme, sınırı geçme, çizgiyi geçme.
  1504. tahattur (ar) تخطر anımsama, hatırlama. tahattur etmek anımsamak, hatırlamak.
  1505. tahavvül (ar) تحول değişim. tahavvül etmek değişmek.
  1506. tahavvülât (ar) تحولات değişimler.
  1507. tahayyül (ar) تخيل hayal etme. tahayyül etmek hayal etmek.
  1508. tahayyülât (ar) تخيلات hayal etmeler, hayale dalışlar.
  1509. tahayyülî (ar) تخيلی hayalî.
  1510. tahayyür (ar) تحير hayranlık. tahayyür etmek hayran kalmak, şaşakalmak.
  1511. tahcîr (ar) تحجير çit çekme.
  1512. tahdîd (ar) تحدید sınırlandırma. tahdîd edilmek sınırlandırılmak. tahdîd etmek sınırlandırmak.
  1513. tahdîdât (ar) تحدیدات sınırlandırmalar, kısıtlamalar.
  1514. tahfîf (ar) تخفيف hafifletme. tahfîf etmek hafifletmek.
  1515. tâhir (ar) طاهر temiz.
  1516. tahkik (ar) تحقيق araştırma, gerçeği arama. tahkik edilmek araştırılmak. tahkik etmek araştırmak.
  1517. tahkîkat (ar) تحقيقات araştırmalar.
  1518. tahkim (ar) تحکيم sağlamlaştırma. tahkim edilmek sağlamlaştırılmak. tahkim etmek sağlamlaştırmak.
  1519. tahkîmât (ar) تحکيمات 1.sağlamlaştırmalar. 2.sağlamlaştırılmış yer.
  1520. tahkîr (ar) تحقير küçümseme, aşağılama. tahkîr edilmek aşağılanmak. tahkîr etmek aşağılamak.
  1521. tahkîrâmiz (A.-F.) آميز تحقير aşağılayıcı. tahkiye etmek anlatmak, hikaye etmek.
  1522. tahlîf (ar) تحليف 1.and içirme. 2.and içme. tahlîf etmek halef bırakmak.
  1523. tahlîl (ar) تحليل ayrıştırma, çözümleme, analiz. tahlil etmek değerlendirme yapmak, analiz yapmak.
  1524. tahlîlât (ar) تحليلات analizler, tahliller.
  1525. tahlîs (ar) تخليص kurtarma.
  1526. tahlit (ar) تخليط karıştırma.
  1527. tahliye (ar) تخليه 1.boşaltma. 2.salıverme. tahliye edilmek 1.boşaltılmak. 2.salıverilmek. tahliye etmek 1.boşaltmak. 2.salıvermek.
  1528. tahmîl (ar) تحميل 1.yükleme. 2.sorumluluk verme.
  1529. tahmînen (ar) تخمينا tahminle, aşağı yukarı.
  1530. tahmînî (ar) تخمينی tahmin edilen.
  1531. tahmîr (ar) تخمير 1.mayalandırma. 2.yoğurma.
  1532. tahmis (ar) تخميس 1.beşleme. 2.beş dizeye çıkarma.
  1533. tahnit (ar) تحنيط ilaçlama.
  1534. tahrib (ar) تخریب yıkma, harap etme. tahrîb edilmek yıkılmak, bozulmak, harap edilmek. tahrîb etmek yıkmak, bozmak, harap etmek.
  1535. tahrîbât (ar) تخریبات yıkmalar, yıkımlar.
  1536. tahrîbkâr (A.-F.) تخریبکار tahrip edici, yıkıcı, bozucu.
  1537. tahrîf (ar) تحریف üstünde kalem oynatarak bozma, asıl anlamını bozma.
  1538. tahrîfat (ar) تحریفات anlamından uzaklaştıracak şekilde üstünde kalem oynatmalar.
  1539. tahrîk (ar) تحریک 1.hareket ettirme, oynatma. 2.kışkırtma.
  1540. tahrîkâmiz (A.-F.) آميز تحریک tahrik edici, kışkırtıcı.
  1541. tahrim (ar) تحریم 1.yasaklama. 2.yasaklanma.
  1542. tahrir (ar) تحریر 1.yazma. 2.yazılma. 3.kitap yazma. 4.serbest bırakma. tahrîr edilmek yazılmak. tahrîr etmek yazmak. tahrîr ettirilmek yazdırılmak.
  1543. tahrîrî (ar) تحریری yazılı.
  1544. tahris (ar) تحریص hırslandırma. tahrîs etmek hırslandırmak.
  1545. tahriş (ar) تخریش tırmalama, kazıma. tahriş etmek tırmalamak.
  1546. tahsil (ar) تحصيل 1.elde etme. 2.öğrenim.
  1547. tahsîlat (ar) تحصيلات para ve vergi toplama.
  1548. tahsildar (A.-F.) تحصيلدار vergi memuru.
  1549. tahsin (ar) تحسين beğenme, güzel bulma, takdir etme.
  1550. tahsis (ar) تخصيص özgü kılma, ayırma. tahsis edilmek ayırılmak. tahsis etmek ayırmak.
  1551. tahsisat (ar) تخصيصات ödenek.
  1552. tahşiye (ar) تحشيه haşiye yazma. tahşiye edilmek haşiye yazılmak. tahşiye etmek haşiye yazmak.
  1553. taht (ar) تحت alt, aşağı.
  1554. taht (far) تخت 1.saltanat koltuğu. 2.saltanat makamı.
  1555. tahtânî (ar) تحتانی alttaki.
  1556. tahte (far) تخته tahta.
  1557. tahtelarz (ar) الارض تحت yeraltı.
  1558. tahtelbahir (ar) البحر تحت denizaltı.
  1559. tahteşşuur (ar) الشعور تحت bilinçaltı.
  1560. tahtgâh (far) تختگاه başkent.
  1561. tahtıe (ar) تخطئه hata bulma.
  1562. tahtît-i arazi (A.-F.) اراضی تخطيط topoğrafya.
  1563. tahtnişin (far) نشين تخت tahtta oturan, hükümdar.
  1564. tahtüşşuûr (ar) الشعور تحت bilinçaltı.
  1565. tahvil (ar) تحویل 1.değiştirme. 2.borç senedi. tahvil edilmek 1.değiştirilmek, dönüştürülmek.2.teslim edilmek. tahvil etmek 1.değiştirmek. 2.teslim etmek.
  1566. tahvîlât (ar) تحویلات tahviller, borç senetleri.
  1567. tahzîr (ar) تحذیر sakındırma. tahzîr etmek sakındırmak.
  1568. tâib (ar) تائب tövbekâr, tövbe eden.
  1569. tâife (ar) طائفه 1.zümre. 2.tayfa. 3.kavim.
  1570. tâir (ar) طائر kuş.
  1571. tâk (ar) طاق kemer.
  1572. tâk (far) تاک asma, asma kütüğü.
  1573. takabbül (ar) تقبل 1.kabul etme. 2.benimseyiş.
  1574. takaddüm (ar) تقدم 1.öncelik. 2.öne geçme. takaddüm etmek öne geçmek.
  1575. takallüs (ar) تقلص kasılma. takallüs etmek kasılmak.
  1576. takarrüb (ar) تقرب yaklaşma, yakınlaşma. takarrüb etmek yaklaşmak, yakınlaşmak.
  1577. takarrür (ar) تقرر 1.karar kılma. 2.yerleşme. takarrür etmek 1.karar kılmak. 2.kararlaştırılmak. 3.yerleşmek.
  1578. tâkat (ar) طاقت dayanma gücü.
  1579. tâkatfersâ (A.-F.) فرسا طاقت takat tüketici, dayanılmaz.
  1580. takattur (ar) تقطر damlama.
  1581. takâvim (ar) تقاویم takvimler.
  1582. takayyüd (ar) تقيد 1.bağlanma. 2.özen gösterme.
  1583. takbîh (ar) تقبيح ayıplama, çirkin görme. takbîh etmek ayıplamak, kınamak.
  1584. tâkçe (A.-F.) طاقچه 1.küçük kemer. 2.küçük pencere.
  1585. takdim (ar) تقدیم 1.sunma, sunuş. 2.öne alma. takdim edilmek sunulmak. takdim etmek sunmak.
  1586. takdime (ar) تقدمه 1.sunuş. 2.armağan.
  1587. takdir (ar) تقدیر 1.değerlendirme. 2.beğenme. 3.Tanrı'nın isteği. takdîr edilmek 1.değerlendirilmek. 2.beğenilmek. 3.değer biçilmek. takdîr etmek 1.değerlendirmek. 2.beğenmek. 3.değer biçmek.
  1588. takdîren (ar) تقدیرا takdir ederek.
  1589. takdîrname (A.-F.) تقدیرنامه başarı belgesi.
  1590. takdîs (ar) تقدیس kutsama, ululama.
  1591. takıyye (ar) تقيه 1.gizleme. 2.sakınma.
  1592. tâkıyye (ar) طاقيه takke. takıyye yapmak 1.mezhebini gizlemek. 2.amacını gizlemek. takîb etmek izlemek.
  1593. takiben (ar) تعقيبا takip ederek, izleyerek.
  1594. taklîd (ar) تقليد 1.taklit, öykünme. 2.sahte.
  1595. taklîden (ar) تقليدا öykünerek, taklit ederek.
  1596. taklîl (ar) تقليل 1.azaltma, kısma. 2.azaltılma, kısılma.
  1597. takrîb (ar) تقریب yaklaştırma.
  1598. takrîben (ar) تقریبا yaklaşık olarak.
  1599. takrîbî (ar) تقریبی yaklaşık olarak.
  1600. takrîr (ar) تقریر 1.yerleştirme. 2.anlatma. 3.önerge. 4.sağlama.
  1601. takrîren (ar) تقریرا anlatarak.
  1602. takrîz (ar) تقریظ eleştiri.
  1603. takrîz (ar) تقریض 1.borç verme. 2.kitaba beğeni yazısı yazma.
  1604. taksîm (ar) تقسيم 1.bölme. 2.bölüm. 3.bölü. taksîm edilmek bölünmek. taksîm etmek bölmek.
  1605. taksimat (ar) تقسيمات bölümlendirme, bölme.
  1606. taksîr (ar) تقصير 1.kısaltma. 2.kusur.
  1607. taksîrât (ar) تقصيرات kusurlar.
  1608. taksît (ar) تقسيط borç parçası, taksit.
  1609. taktî' (ar) تقطيع 1.kesme. 2.şiiri veznine göre parçalara ayırma.
  1610. taktîr (ar) تقطير damıtma.
  1611. takvâ (ar) تقوا haramdan kaçınma.
  1612. takviye (ar) تقویه kuvvetlendirme. takviye edilmek kuvvetlendirilmek, desteklenmek. takviye etmek kuvvetlendirmek, desteklemek.
  1613. takviyet (ar) تقویت kuvvetlendirme.
  1614. tal'at (ar) طلعت 1.yüz. 2.güzellik.
  1615. talâk (ar) طلاق 1.boşama. 2.boşanma.
  1616. talâknâme (A.-F.) نامه طلاق boşanma belgesi.
  1617. tâlân (far) تالان talan, yağma.
  1618. taleb (ar) طلب 1.isteme. 2.istek. taleb edilmek istenmek. taleb etmek istemek.
  1619. talebdar (A.-F.) طلبدار alacaklı.
  1620. talebe (ar) طلبه 1.öğrenci. 2.istekliler.
  1621. talebkâr (A.-F.) طلبکار 1.istekli. 2.alacaklı.
  1622. tâlî (ar) تالی ikincil.
  1623. tâli' (ar) طالع 1.doğan. 2.talih.
  1624. talîa (ar) طليعه öncü.
  1625. tâlib (ar) طالب istekli.
  1626. taltif (ar) تلطيف 1.ödüllendirme. 2.gönlünü alma.
  1627. tama' (ar) طمع tamah, açgözlülük.
  1628. tama'kâr (A.-F.) طمعکار açgözlü.
  1629. tamâm (ar) تمام 1.tam. 2.bitiş, sona erme. 3.bütün.
  1630. tamâmen (ar) تماما tümüyle. tamâmıyla (A.-T.) tümüyle, tamamen.
  1631. ta'mîm (ar) تعميم 1.genelleştirme, yayma. 2.genelleştirilme, yayılma.
  1632. tâmm (ar) تام tam, eksiksiz.
  1633. tâmme (ar) تامه tam, eksiksiz.
  1634. tanbûr (ar) طنبور tambur.
  1635. tanbûrî (ar) طنبوری tanbur virtüözü.
  1636. tanîn (ar) طنين tınlama, tını.
  1637. tanînendâz (A.-F.) انداز طنين tınlayan, tını veren, çınlayan.
  1638. tannâz (ar) طناز alaya alan, eğlenen.
  1639. tantana (ar) طنطنه gürültü patırtı ile gösteriş yapma.
  1640. tanz (ar) طنز alaya alma, eğlenme.
  1641. tanzîf (ar) تنظيف temizleme.
  1642. tanzîfât (ar) تنظيفات temizlik işleri.
  1643. tanzîm (ar) تنظيم düzenleme, tertipleme. tanzim edilmek düzenlenmek, tertip edilmek. tanzim etmek düzenlemek, tertip etmek.
  1644. tanzîr (ar) تنظير 1.benzetme. 2.nazire yazma. tanzîr edilmek 1.benzetilmek. 2.nazire yazılmak. tanzîr etmek 1.benzetmek. 2.nazire yazmak.
  1645. târ (far) تار 1.tel. 2.saç teli. 3.enstrüman teli. 3.karanlık. 4.tepe. 5.karanlık. târ olmak kararmak.
  1646. tarab (ar) طرب şenlik, neşelenme.
  1647. tarabengîz (A.-F.) انگيز طرب neşe veren.
  1648. tarabgâh (A.-F.) طربگاه neşelenme yeri, eğlence yeri.
  1649. târâc (far) تاراج yağma.
  1650. taraf (ar) طرف 1.yön. 2.ülke. 3.muhatap iki kişiden her biri. 4.yer.
  1651. tarafdâr (A.-F.) طرفدار yandaş.
  1652. tarafdârân (A.-F.) طرفداران yandaşlar, taraftarlar.
  1653. tarafdârî (A.-F.) طرفداری yandaşlık.
  1654. tarafeyn (ar) طرفين iki taraf.
  1655. tarafgîr (ar) طرفگير yan tutan, yandaş. tarafgîrlik etmek yan tutmak, taraf tutmak.
  1656. tarassud (ar) ترصد gözleme. tarassud edilmek gözlenmek. tarassud etmek gözlemek.
  1657. tarâvet (ar) طراوت tazelik.
  1658. tard (ar) طرد 1.kovma. 2.görevden uzaklaştırma. tard etmek kovmak.
  1659. târem (far) تارم kubbe.
  1660. tarf (ar) طرف akış.
  1661. tarfe (ar) طرفه göz açıp kapayış.
  1662. tarfetülayn (ar) العين göz aç طرفة ıp kapayıncaya dek, bir anda.
  1663. tarh (ar) طرح 1.atma. 2.düzenleme. 3.desen. 4.plan.
  1664. târık (ar) طارق Çulpan, Zühre, Venüs.
  1665. târihnüvis (A.-F.) نویس تاریخ tarihçi, tarih yazarı.
  1666. târihşinâs (A.-F.) شناس تاریخ tarihçi.
  1667. tarîk (ar) طریق 1.yol. 2.yöntem. 3.meslek. 4.tarikat.
  1668. târîk (far) تاریک karanlık.
  1669. tarrâr (ar) طرار yankesici.
  1670. târümâr (far) تارومار 1.dağınık. 2.perişan. târümâr etmek 1.dağıtmak, karıştırmak. 2.perişan etmek. tarümâr olmak 1.dağılmak, karışmak. 2.perişan olmak.
  1671. târüpûd (far) پود و تار 1.kumaşın çözgü ve atkısı. 2.doku.
  1672. tarz (ar) طرز 1.şekil, biçim. 2.yöntem.
  1673. tâs (far) تاس tas.
  1674. tasaddî (ar) تصدی girişme, başlama, el atma. tasaddî etmek girişmek, başlamak, el atmak.
  1675. tasallut (ar) تسلط musallat olma.
  1676. tasannu (ar) تصنع yapmacık.
  1677. tasarruf (ar) تصرف 1.tutum. 2.elinde bulundurma. 3.para arttırma.
  1678. tasâvîr (ar) تصاویر resimler.
  1679. tasavvufî (ar) تصوفی tasavvuf ile ilgili.
  1680. tasavvur (ar) تصور zihinde kurma.
  1681. tasavvurât (ar) تصورات tasavvurlar.
  1682. tasdî' (ar) تصدیع baş ağrıtma, rahatsız etme. tasdî' etmek baş ağrıtmak, rahatsız etmek.
  1683. tasdîk (ar) تصدیق onay, doğrulama. tasdîk etmek onaylamak.
  1684. tâse (far) تاسه tasa.
  1685. tasfiye (ar) تصفيه 1.arıtma. 2.temizleme. tasfiye edilmek 1.arıtılmak. 2.temizlenmek. tasfiye etmek 1.arıtmak. 2.temizlemek.
  1686. tasfiyehane (A.-F.) خانه تصفيه rafineri.
  1687. tasgîr (ar) تصغير küçültme.
  1688. tashîf (ar) تصحيف kelimeyi yanlış yazma.
  1689. tashih (ar) تصحيح düzelti. tashih edilmek düzeltilmek. tashih etmek düzeltmek.
  1690. tâsi' (ar) تاسع dokuzuncu.
  1691. tâsi'an (ar) تاسعا dokuzuncusu.
  1692. tâsme (far) تاسمه tasma.
  1693. tasmîm (ar) تصميم kesin karar. tasmîm ittihaz etmek karar almak.
  1694. tasmîmât (ar) تصميمات kesin kararlar.
  1695. tasnî' (ar) تصنيع 1.yapma. 2.uydurma. tasnî' olunmak yapılmak, oluşturulmak.
  1696. tasnîf (ar) تصنيف sınıflandırma.
  1697. tasrîf (ar) تصریف fiil çekimi. tasrîf etmek fiil çekmek.
  1698. tasrîh (ar) تصریح açıkça belirtme. tasrîh etmek açıkça belirtmek.
  1699. tasrîhen (ar) تصریحا açıkça bildirerek.
  1700. tasvib (ar) تصویب uygun görme. tasvîb edilmek uygun görülmek. tasvîb etmek uygun görmek. tasvîb olunmak uygun görülmek.
  1701. tasvîr (ar) تصویر 1.resmetme. 2.resim. 3.niteleme.
  1702. tasvirkâr (A.-F.) تصویرکار tasvir edici, tasvir eden.
  1703. taşt (far) طشت leğen.
  1704. tatbîk (ar) تطبيق uygulama.
  1705. tatbîkan (ar) تطبيقا uygulayarak.
  1706. tatbîkat (ar) تطبيقات 1.uygulamalar. 2.tatbikat. tatbîkat yapmak uygulama yapmak.
  1707. tatbîkî (ar) تطبيقی uygulamalı.
  1708. tathîr (ar) تطهير temizleme.
  1709. tathîrat (ar) تطهيرات temizlik.
  1710. tatlîk (ar) تطليق boşama.
  1711. tatmin (ar) تطمين 1.doyurma. 2.doyma.
  1712. tatvîl (ar) تطویل uzatma.
  1713. tâûn (ar) طاعون veba.
  1714. tav' (ar) طوع boyun eğme, itaat.
  1715. tav'an (ar) طوعا isteyerek.
  1716. tav'î (ar) طوعی kendiliğinden.
  1717. tavâf (ar) طواف etrafında dönme. tavâf etmek etrafında dönmek.
  1718. tavâif (ar) طوائف 1.zümreler. 2.tayfalar. 3.kavimler.
  1719. tavassut (ar) توسط aracılık. tavassut etmek aracılık etmek, aracı olmak.
  1720. tavattun (ar) توطن yerleşme, yurt tutma. tavattun etmek yerleşmek, yurt tutmak.
  1721. tavîl (ar) طویل 1.uzun. 2.uzun süreli.
  1722. tavk (ar) طوق 1.kolye, gerdanlık. 2.tasma.
  1723. tavr (ar) طور tavır.
  1724. tavsîf (ar) توصيف vasıflandırma, niteleme. tavsîf edilmek vasıflandırılmak, nitelenmek. tavsîf etmek vasıflandırmak, nitelemek.
  1725. tavsiye (ar) توصيه 1.vasiyet etme. 2.ısmarlama. 3.öğüt verme.
  1726. tâvus (ar) طاوس tavus kuşu.
  1727. tavzîf (ar) توظيف görevlendirme.
  1728. tavzîh (ar) توضيح açıklama. tavzîh etmek açıklamak, açıklığa kavuşturmak.
  1729. tavzîhat (ar) توضيحات açıklamalar.
  1730. tây (far) تای denk, eşit.
  1731. taylasan (ar) طيلسان sarığın sarkan ucu.
  1732. tayr (ar) طير kuş.
  1733. tayy (ar) طی 1.geçip gitme. 2.katlama, dürme. 3.silme. 4.yok etme.
  1734. tayyâr (ar) طيار uçucu.
  1735. tayyâre (ar) طياره uçak.
  1736. tayyib (ar) طيب güzel, hoş.
  1737. tayyibe (ar) طيبه iyi davranış.
  1738. tâz (far) تاز koşma, koşuşturma.
  1739. taz'îf (ar) تضعيف 1.zayıf düşürme. 2.iki kat yapma.
  1740. tazallüm (ar) تظلم sızlanma, yakınma. tazallüm etmek sızlanmak, yakınmak.
  1741. tazammun (ar) تضمن 1.içinde bulundurma. 2.kefil olma. tazammun etmek 1.içinde bulundurmak. 2.kefil olmak.
  1742. tazarru' (ar) تضرع yalvarıp yakarma.
  1743. tazarru'ât (ar) تضرعات yalvarıp yakarmalar.
  1744. tazarrur (ar) تضرر zarar görme, zarar etme.
  1745. tâze (far) تازه 1.körpe, taze. 2.genç. 3.yeni.
  1746. tâzegî (far) تازگی 1.körpelik, tazelik. 2.gençlik. 3.yenilik.
  1747. tâzî (far) تازی 1.Arapça. 2.tazı.
  1748. tâziyân (far) تازیان araplar.
  1749. tâziyâne (far) تازیانه 1.kırbaç. 2.tezene.
  1750. tazmîn (ar) تضمين 1.zarar ödeme, tazminat verme, zarar karşılama. 2.bir başka şaire ait beyti sahibinin adını da bildirerek kendi şiirinde kullanma. tazmîn edilmek tazminat verilmek, zarar karşılanmak. tazmîn etmek 1.tazminat vermek, zararı karşılamak. 2.içinde bulundurmak, içermek.
  1751. tazmînât (ar) تضمينات zarar ödemeleri, tazminat. tazmînat vermek zarar ödemesinde bulunmak.
  1752. tazyîk (ar) تضييق 1.sıkıştırma, daraltma. 2.basınç yapma, bastırma. 3.basınç.
  1753. tehâsum (ar) تخاصم birbirine düşmanlık gütme. te'hîrli (A.-T.) gecikmeli.
  1754. te'cîl (ar) تأجيل geciktirme, erteleme. te'cîl edilmek geciktirilmek, ertelenmek. te'cîl etmek geciktirmek, ertelemek.
  1755. te'dîb (ar) تأدیب 1.eğitme, terbiye etme. 2.cezalandırma. te'dîb etmek 1.eğitmek, terbiye etmek. 2.cezalandırmak. te'dîb olunmak 1.eğitilmek, terbiye edilmek. 2.cezalandırılmak.
  1756. te'diyât (ar) تأدیات ödemeler.
  1757. te'diye (ar) تأدیه ödeme. te'diye edilmek ödenmek. te'diye etmek ödemek.
  1758. te'hîr (ar) تأخير 1.geciktirme. 2.gecikme. te'hîr edilmek geciktirilmek. te'hîr etmek geciktirmek.
  1759. te'kîd (ar) تأکيد pekiştirme, sağlamlaştırma. te'kîd etmek 1.pekiştirmek, sağlamlaştırmak. 2.önceki yazıyı tekrarlamak.
  1760. te'lîf (ar) تأليف 1.yanyana getirme, alıştırma. 2.kaleme alma, yazma. te'lîf edilmek 1.bir araya getirilmek, birleştirilmek. 2.kaleme alınmak, yazılmak. te'lîf etmek 1.bir araya getirmek. 2.kaleme almak, yazmak. te'lîf olunmak 1.bir araya getirilmek, birleştirilmek. 2.kaleme alınmak.
  1761. te'lîfât (ar) تأليفات kaleme alınmış eserler.
  1762. te'lifbîn (A.-F.) بين uzla تأليف ştırıcı, birleşirici.
  1763. te'lîfkerde (far) کرده تأليف biri tarafından kaleme alınmış.
  1764. te'nîs (ar) تأنيس alıştırma.
  1765. te'sîr (ar) تأثير 1.iz bırakma. 2.etkileme. 3.etki.
  1766. te'sîrât (ar) تأثيرات etkiler.
  1767. te'sîs (ar) تأسيس 1.kurma. 2.temel atma. 3.kuruluş. te'sîs edilmek kurulmak. te'sîs etmek kurmak.
  1768. te'sîsât (ar) تأسيسات 1.kuruluşlar. 2.düzenek.
  1769. te'vîl (ar) تأویل başka bir yorum getirme. te'vîl etmek başka bir yorum getirmek.
  1770. te'yîd (ar) تأیيد pekiştirme. te'yîd edilmek pekiştirilmek. te'yîd etmek pekiştirmek.
  1771. teâdül (ar) تعادل denklik.
  1772. teâkub (ar) تعاقب birbirini izleme. teâkub etmek birbirini izlemek. teâkud etmek karşılıklı akitleşmek.
  1773. teâlî (ar) تعالی yükselme.
  1774. teâmül (ar) تعامل 1.alışılagelmiş uygulama. 2.iş. 3.tepkime.
  1775. teâmülât (ar) تعاملات alışılagelmiş uygulamalar.
  1776. tearrî (ar) تعری 1.arınma. 2.çıplaklaşma.
  1777. teâruz (ar) تعارض karşılıklı zıtlık, çelişme. teâruz etmek çelişmek.
  1778. teârüf (ar) تعارف 1.birbirini bilme. 2.herkesçe bilinme.
  1779. teâtî (ar) تعاطی birbirine verme. teâtî edilmek birbirine verilmek.
  1780. teâvün (ar) تعاون yardımlaşma.
  1781. teb (far) تب 1.ateş, hastalık harareti. 2.sıtma.
  1782. teb'îd (ar) تبعيد 1.uzaklaştırma. 2.sürgün etme. teb'îd edilmek 1.uzaklaştırılmak. 2.sürgün edilmek. teb'îd etmek 1.uzaklaştırmak. 2.sürgün etmek.
  1783. tebaa (ar) تبعه uyruk, teba.
  1784. tebâh (far) تباه 1.yok olmuş. 2.yıkılmış. 3.bozulmuş, çürümüş. tebâh etmek 1.yok etmek. 2.yıkmak. 3.bozmak, çürütmek. tebâh olmak 1.yok olmak. 2.yıkılmak. 3.bozulmak, çürümek.
  1785. tebahhur (ar) تبخر buharlanma.
  1786. tebahhur (ar) تبحر 1.göllenme. 2.derin bilgi sahibi olma, uzmanlaşma. tebahhur etmek buharlanmak.
  1787. tebâhkâr (far) تباهکار yok eden, mahveden, yıkan.
  1788. tebahtur (ar) تبختر kibirlenerek yürüme.
  1789. tebaiyyet (ar) تبعيت uyrukluk.
  1790. tebaiyyeten (ar) تبعية uyarak.
  1791. tebâr (far) تبار soy.
  1792. tebâşîr (far) تباشير tebeşir.
  1793. tebâüd (ar) تباعد uzaklaşma. tebâüd etmek uzaklaşmak.
  1794. tebâyün (ar) تباین zıtlık, aykırılık.
  1795. tebcîl (ar) تبجيل ululama. tebcîl edilmek ululanmak. tebcîl etmek ululamak. tebcilkârlık (A.-F.-T.) yüceltme, ululama.
  1796. tebdîl (ar) تبدیل değiştirme, dönüştürme, değişiklik. tebdîl edilmek değiştirilmek, dönüştürülmek. tebdîl etmek değiştirmek, dönüştürmek. tebdîl olmak dönüşmek.
  1797. tebdîlen (ar) تبدیلا 1.değiştirerek, dönüştürerek. 2.değiştirilerek, dönüştürülerek.
  1798. tebe'a (ar) تبعه tebalar, uyruklar.
  1799. tebe'an (ar) تبعا uyarak.
  1800. tebeddül (ar) تبدل değişim. tebeddül etmek değişmek.
  1801. tebeddülât (ar) تبدلات değişimler, değişiklikler.
  1802. tebellüğ (ar) تبلغ alma. tebellüğ etmek bizzat almak.
  1803. teber (far) تبر balta.
  1804. teberdâr (far) تبردار baltacı.
  1805. teberrâ (ar) تبرا uzak durma.
  1806. teberru (ar) تبرع bağış.
  1807. teberruan (ar) تبرعا bağışlayarak.
  1808. teberruât (ar) تبرعات bağışlar.
  1809. teberrüd (ar) تبرد soğuma. teberrüd etmek soğumak.
  1810. teberrük (ar) تبرک mübarek görme, kutlu sayma.
  1811. teberrüken (ar) تبرکا mübarek görerek,uğur sayarak.
  1812. teberzin (far) تبرزین savaş baltası.
  1813. tebessüm (ar) تبسم gülümseme. tebessüm etmek gülümsemek.
  1814. tebettül (ar) تبتل köşesine çekilme. tebettül etmek köşesine çekilmek.
  1815. tebevvül (ar) تبول idrar yapma, işeme.
  1816. tebeyyün (ar) تبين ortaya çıkma, anlaşılma. tebeyyün etmek ortaya çıkmak, anlaşılmak.
  1817. tebhâl (ar) تبخال uçuk.
  1818. tebhîr (ar) تبخير buharlaştırma.
  1819. teblerze (far) لرزه تب sıtma nöbeti.
  1820. teblîğ (ar) تبليغ 1.bildiri. 2.yetiştirme.
  1821. teblîğât (ar) تبليغات bildiriler.
  1822. tebrîd (ar) تبرید soğutma.
  1823. tebrie (ar) تبرئه arındırma, temize çıkarma. tebrie etmek temize çıkarmak.
  1824. tebrîk (ar) تبریک kutlama. tebrîk edilmek kutlanmak. tebrîk etmek kutlamak.
  1825. tebrîkât (ar) تبریکات kutlamalar.
  1826. tebrîkname (A.-F.) نامه تبریک kutlama yazısı.
  1827. tebşîr (ar) تبشير müjdeleme. tebşîr etmek müjdelemek. tebyîn etmek açıklığa kavuşturmak. tebyîz etmek temize çekmek. tebzîr etmek savurganlık etmek, israf etmek.
  1828. tecâhül (ar) تجاهل bilmezlikten gelme.
  1829. tecârib (ar) تجارب tecrübeler, denemeler.
  1830. tecâsür (ar) تجاسر yüreklenme.
  1831. tecâvüz (ar) تجاوز 1.haddini aşma, sınırı geçme. 2.sarkıntılık etme. tecâvüz etmek 1.sınırı geçmek, başkasının haklarını hiçe saymak. 2.ırza geçmek.
  1832. tecavüzkâr (A.-F.) تجاوزکار 1.sınırı geçen, saldırgan. 2.sarkıntılık eden.
  1833. tecdîd (ar) تجدید 1.yenileme. 2.yenilenme. tecdîd edilmek yenilenmek. tecdîd etmek yenilemek. tecdîd olunmak yinelenmek.
  1834. teceddüd (ar) تجدد yenilenme, yenilik.
  1835. teceddüdât (ar) تجددات yenilenmeler, yenilikler.
  1836. tecellî (ar) تجلی 1.görünme, ortaya çıkma. 2.kader. tecellî etmek görünmek.
  1837. tecellîgâh (A.-F.) تجليگاه görünme yeri, zuhur yeri, ortaya çıkış yeri.
  1838. tecemmu (ar) تجمع toplanma, bir araya gelme. tecemmu etmek toplanmak, bir araya gelmek.
  1839. tecemmül (ar) تجمل süslenme.
  1840. tecennün (ar) تجنن cinnet geçirme.
  1841. tecerru' (ar) تجرع yudumlama. tecerru' etmek yudumlamak.
  1842. tecerrüd (ar) تجرد 1.bekarlık. 2.çıplaklık. 3.soyutlanma. tecerrüd etmek 1.çıplak kalmak. 2.soyutlanmak.
  1843. tecessüm (ar) تجسم cisimleşme, şekillenme. tecessüm etmek cisim halinde ortaya çıkmak.
  1844. tecessüs (ar) تجسس 1.araştırma. 2.merak. tecessüs etmek araştırmak.
  1845. tecessüskâr (A.-F.) تجسسکار meraklı, mütecessis.
  1846. tecevvüf (ar) تجوف kofluk.
  1847. tecezzî (ar) تجزی bölünme, parçalanma, ayrışma.
  1848. techîl (ar) تجهيل bilgisizliğini çıkarma.
  1849. techîz (ar) تجهيز donatım. techîz edilmek donatılmak. techîz etmek donatmak.
  1850. techîzât (ar) تجهيزات donatım.
  1851. tecnîs (ar) تجنيس cinas yapma, iki anlamlı söz kullanma.
  1852. tecribe (ar) تجربه 1.deneme, sınama. 2.deneyim.
  1853. tecribî (ar) تجربی deneysel, tecrübî.
  1854. tecrîd (ar) تجرید soyutlama. tecrîd edilmek soyutlanmak. tecrîd etmek soyutlamak.
  1855. tecrîden (ar) تجریدا soyutlayarak.
  1856. tecrübe (ar) تجربه 1.deneme, sınama. 2.deneyim. tecrübe edilmek denenmek, sınanmak. tecrübe etmek denemek, sınamak.
  1857. tecvîd (ar) تجوید Kur'ân'ı usûlüne göre okuma.
  1858. tecvîz (ar) تجویز 1.uygun görme. 2.izin verme.
  1859. teczie (ar) تجزئه parçalara ayırma, bölme.
  1860. teczîr (ar) تجذیر karekök alma.
  1861. tecziye (ar) تجزیه cezalandırma. tecziye edilmek cezalandırılmak. tecziye etmek cezalandırmak. tecziye olunmak cezalandırılmak.
  1862. tedâbir (ar) تدابير çareler, tedbirler.
  1863. tedâfü (ar) تدافع savunma.
  1864. tedâfüî (ar) تدافعی savunma ile ilgili.
  1865. tedâhül (ar) تداخل 1.karışma. 2.yığılışma.
  1866. tedâî (ar) تداعی çağrışım.
  1867. tedarikât (ar) تدارکات hazırlıklar.
  1868. tedârukât (ar) تدارکات hazırlıklar.
  1869. tedârük (ar) تدارک hazırlama, temin etme.
  1870. tedâvül (ar) تداول dolaşım.
  1871. tedbîr (ar) تدبير çare, önlem.
  1872. tedbîrülmenzil (ar) تدبيرالمنزل ekonomi.
  1873. tedennî (ar) تدنی gerileme, alçalma, düşüş. tedennî etmek gerilemek, alçalmak.
  1874. tederrüs (ar) تدرس ders alma.
  1875. tedfîn (ar) تدفين gömme. tedfîn edilmek gömülmek. tedfîn etmek gömmek.
  1876. tedhîn (ar) تدخين 1.dumanlama. 2.tütsüleme.
  1877. tedhîn (ar) تدهين yağ sürme.
  1878. tedhîş (ar) تدهيش dehşet salma, dehşete düşürme.
  1879. tedkîk (ar) تدقيق inceleme, tetkik. tedkîk edilmek incelenmek. tedkîk etmek incelemek. tedkîk olunmak incelenmek.
  1880. tedkîkât (ar) تدقيقات incelemeler, tetkikler.
  1881. tedrîcen (ar) تدریجا gitgide, adım adım, yavaş yavaş.
  1882. tedrîcî (ar) تدریجی yavaş yavaş, azar azar, gittikçe.
  1883. tedrîs (ar) تدریس ders verme. tedrîs etmek ders vermek.
  1884. tedrîsât (ar) تدریسات öğretim. tedvîn edilmek kitap haline getirilmek.
  1885. tedvîr (ar) تدویر 1.döndürme. 2.idare etme. tedviye etmek ilaç vermek.
  1886. teeddüb (ar) تأدب utanma, terbiye ile çekinme. teeddüb etmek utanmak.
  1887. teeddüben (ar) تأدبا terbiye ile çekinerek, utanarak.
  1888. teehhül (ar) تأهل 1.evlenme. 2.evcilleşme. teehhül etmek evlenmek.
  1889. teehhür (ar) تأخر gecikme. teehhür etmek gecikmek. teekküd etmek (A.-T.) pekişmek, tekid edilmek.
  1890. teemmül (ar) تأمل enikonu düşünme. teemmül etmek enikonu düşünmek.
  1891. teennî (ar) تأنی 1.yavaşlama, duraksama. 2.dikkat gösterme.
  1892. teessüf (ar) تأسف üzülme, hayıflanma. teessüf etmek üzülmek, hayıflanmak.
  1893. teessür (ar) تأثر 1.üzülme, üzüntü. 2.etkilenme.
  1894. teessüs (ar) تأسس kurulma. teessüs etmek kurulmak. teeyyüd etmek pekişmek.
  1895. tefahhur (ar) تفخر şişinme, övünme.
  1896. tefahhus (ar) تفحص derinlemesine araştırma.
  1897. tefâhür (ar) تفاخر övünme.
  1898. tefakkud (ar) تفقد arkasını arayıp sorma.
  1899. tefâsîl (ar) تفاصيل ayrıntılar.
  1900. tefâsîr (ar) تفاسير tefsirler, yorumlar.
  1901. tefâvüt (ar) تفاوت farklılık.
  1902. tefavvuk (ar) تفوق üstünlük.
  1903. tefazzul (ar) تفضل üstünlük taslama.
  1904. tefe'ül (ar) تفأل 1.fal açma. 2.hayra yorma, uğur sayma. tefe'ül etmek 1.fal açmak. 2.hayra yormak, uğur saymak.
  1905. tefehhüm (ar) تفهم anlama. tefehhüm etmek anlamak, farkına varmak.
  1906. tefekkür (ar) تفکر düşünme, kafa yorma. tefekkür etmek düşünmek, kafa yormak.
  1907. tefekkürât (ar) تفکرات düşünmeler, düşünceler.
  1908. tefelsüf (ar) تفلسف felsefe yapma.
  1909. teferru'ât (ar) تفرعات ayrıntılar.
  1910. teferrüc (ar) تفرج gezinti.
  1911. teferrücgâh (A.-F.) تفرجگاه gezinti yeri.
  1912. teferrüd (ar) تفرد 1.yalnızlık. 2.benzersizlik.
  1913. tefessüh (ar) تفسخ çürüme, çürüyerek dağılma. tefessüh etmek çürümek, çürüyerek dağılmak.
  1914. tefevvuh (ar) تفوه dile getirme.
  1915. tefevvuk (ar) تفوق üstünlük.
  1916. tefhîm (ar) تفخيم yüceltme, ululama.
  1917. tefhîm (ar) تفهيم anlatma. tefhîm etmek anlatmak.
  1918. tefrîh (ar) تفریح ferahlık verme.
  1919. tefrîk (ar) تفریق ayırma, ayırdetme. tefrîk edilmek ayırılmak, ayırt edilmek. tefrîk etmek ayırmak, ayırt etmek. tefrîk olunmak ayrılmak.
  1920. tefrika (ar) تفرقه 1.bölücülük. 2.ayrılma. 3.bölüm bölüm yayınlama.
  1921. tefriş (ar) تفریش döşeme. tefriş edilmek döşenmek. tefriş etmek döşemek.
  1922. tefrişat (ar) تفریشات döşemeler.
  1923. tefrît (ar) تفریط aşırılık.
  1924. tefsir (ar) تفسير yorum. tefsir edilmek yorumlanmak. tefsir etmek yorumlamak.
  1925. tefsirât (ar) تفسيرات yorumlar.
  1926. tefte (far) تفته kızgın.
  1927. teftîn (ar) تفتين 1.fitne sokma. 2.meftun etme.
  1928. teftiş (ar) تفتيش denetleme. teftiş edilmek denetlenmek. teftiş etmek denetlemek.
  1929. tefviz (ar) تفویض 1.birine bırakma. 2.ihale etme. tefviz edilmek 1.birine bırakılmak. 2.ihale edilmek. tegaddî etmek beslenmek.
  1930. tegafül (ar) تغافل bilmezlikten gelme, anlamazlıktan gelme. tegafül etmek anlamazlıktan gelmek.
  1931. tegayür (ar) تغایر zıtlık.
  1932. tegayyür (ar) تغير değişme, başkalaşma. tegayyür etmek değişmek, başkalaşmak. tegazzî etmek beslenmek.
  1933. tegazzül (ar) تغزل gazel söyleme.
  1934. teh (far) ته dip.
  1935. tehâcî (ar) تهاجی hicivleşme.
  1936. tehâcüm (ar) تهاجم 1.saldırı. 2.üşüşme. tehâcüm etmek üşüşmek.
  1937. tehallüf (ar) تخلف uygunsuzluk, uymama.
  1938. tehallüs (ar) تخلص mahlas kullanma.
  1939. tehâlüf (ar) تخالف 1.uygunsuzluk, uymama. 2.farklılık.
  1940. tehâlük (ar) تهالک can atış, can atma, atılma, çok arzu etme.
  1941. tehâsum (ar) تخاصم birbirine düşmanlık gütme.
  1942. tehâşî (ar) تحاشی çekinme.
  1943. tehâvün (ar) تهاون hafife alma.
  1944. tehcîr (ar) تهجير göçe zorlama, göç ettirme. tehcîr etmek göç ettirmek.
  1945. tehdîd (ar) تهدید gözdağı. tehdîd edilmek gözdağı verilmek. tehdîd etmek gözdağı vermek.
  1946. tehdîdâmîz (A.-F.) آميز تهدید gözdağı vererek, tehdit edici.
  1947. tehdîden (ar) تهدیدا gözdağı vererek tehdit ederek.
  1948. tehdîdkâr (A.-F.) تهدیدکار gözdağı verici, tehdit edici.
  1949. tehdîdkârâne (A.-F.) تهدیدکارانه tehdit ederek.
  1950. teheccî (ar) تهجی heceleme. teheccî etmek hecelemek.
  1951. tehevvu (ar) تهوع kusma. tehevvu etmek kusmak.
  1952. tehevvür (ar) تهور küplere binme, köpürme. tehevvür etmek küplere binmek, köpürmek.
  1953. teheyyüc (ar) تهيج heyecanlanma.
  1954. tehî (far) تهی 1.boş. 2.anlamsız, yararsız.
  1955. tehîdest (far) دست تهی 1.yoksul. 2.eli boş.
  1956. tehîdestî (far) تهيدستی 1.yoksulluk. 2.eli boşluk.
  1957. tehîmağz (far) مغز تهی samankafalı, boşkafalı.
  1958. tehîmiyân (far) ميان تهی 1.içi boş. 2.kof.
  1959. tehiyye (ar) تهيه hazırlama. tehiyye edilmek hazırlanmak. tehiyye etmek hazırlamak.
  1960. tehniyet (ar) تهنيت kutlama.
  1961. tehyie (ar) تهيئه hazırlama.
  1962. tehzîb (ar) تهذیب süsleme.
  1963. tehzîl (ar) تهزیل alaya alış.
  1964. tehzîz (ar) تهزیز titretme.
  1965. tekabül (ar) تقابل karşılama. tekabül etmek karşılamak.
  1966. tekâlîf (ar) تکاليف 1.öneriler, teklifler. 2.vergiler. 3.ibadetler.
  1967. tekâmül (ar) تکامل 1.olgunlaşma. 2.evrim. tekâmül etmek olgunlaşmak, gelişmek.
  1968. tekâpu (far) تکاپو 1.telaş, koşuşturma. 2.dalkavukluk.
  1969. tekârîr (ar) تقاریر önergeler.
  1970. tekârub (ar) تقارب yakınlaşma.
  1971. tekâsüf (ar) تکاثف 1.yoğunlaşma. 2.koyulaşma. tekâsüf etmek yoğunlaşmak.
  1972. tekâsül (ar) تکاسل üşengeçlik, tembellik.
  1973. tekâsür (ar) تکاثر çoğalma.
  1974. tekâtu' (ar) تقاطع kesişme.
  1975. tekâüd (ar) تقاعد emeklilik. tekâüd olmak emekliye ayrılmak, emekli olmak.
  1976. tekâüdiye (ar) تقاعدیه emekli aylığı.
  1977. tekâvîm (ar) تقاویم takvimler.
  1978. tekâyâ (ar) تکایا tekkeler.
  1979. tekbîr (ar) تکبير Allahuekber deme. tekbîr getirmek Allahuekber demek.
  1980. tekdîr (ar) تکدیر 1.azarlama. 2.bulandırma.
  1981. tekebbür (ar) تکبر büyüklük taslama.
  1982. tekeffül (ar) تکفل kefil olma. tekeffül etmek kefil olmak.
  1983. tekellüm (ar) تکلم konuşma.
  1984. tekemmül (ar) تکمل 1.tamamlanma. 2.olgunlaşma. tekemmül etmek 1.tamamlanmak. 2.olgunlaşmak.
  1985. tekerrür (ar) تکرر tekrarlanma. tekerrür etmek tekrarlanmak.
  1986. tekessur (ar) تکسر kırılma.
  1987. tekessür (ar) تکثر çoğalma.
  1988. tekevvün (ar) تکون oluşum, oluşma. tekevvün etmek 1.oluşmak. 2.meydana gelmek, olmak.
  1989. tekevvünât (ar) تکونات oluşumlar, oluşmalar.
  1990. tekeyyüf (ar) تکيف keyiflenme.
  1991. tekfîl (ar) تکفيل kefil etme, kefil gösterme.
  1992. tekfîn (ar) تکفين kefenleme.
  1993. tekfîr (ar) تکفير kafirlikle suçlama.
  1994. teklîf (ar) تکليف 1.öneri. 2.vergi.
  1995. teklîfât (ar) تکليفات öneriler.
  1996. tekmîl (ar) تکميل 1.tamamlama. 2.bütün, tüm.
  1997. tekmile (ar) تکمله ek.
  1998. tekrâr (ar) تکرار yine.
  1999. tekrâren (ar) تکرارا tekrar tekrar.
  2000. tekrîm (ar) تکریم saygı gösterme.
  2001. tekrîr (ar) تکریر tekrarlama.
  2002. teksîf (ar) تکثيف 1.yoğunlaştırma. 2.toplama. teksîf etmek yoğunlaştırmak.
  2003. teksîr (ar) تکثير çoğaltma. teksîr edilmek çoğaltılmak. teksîr etmek çoğaltmak.
  2004. tekvîn (ar) تکوین yaratma, var etme.
  2005. tekye (ar) تکيه tekke.
  2006. tekzîb (ar) تکذیب yalanlama. tekzîb edilmek yalanlanmak. tekzîb etmek yalanlamak.
  2007. tel'în (ar) تلعين lanetleme. tel'în edilmek lanetlenmek. tel'în etmek lanetlemek.
  2008. telâfî (ar) تلافی zarar karşılama.
  2009. telâkî (ar) تلاقی buluşma, görüşme.
  2010. telakkî (ar) تلقی anlayış, görüş, değerlendirme. telakkî etmek anlamak, değerlendirmek.
  2011. telakkiyât (ar) تلقيات görüşler, anlayışlar, değerlendirmeler.
  2012. telâmîz (ar) تلاميذ öğrenciler.
  2013. telâsuk (ar) تلاصق bitişme, yapışma.
  2014. telâşî (ar) تلاشی dağılma.
  2015. telattuf (ar) تلطف yumuşak davranma.
  2016. telâtum (ar) تلاطم çalkantı.
  2017. telbîs (ar) تلبيس hile yaparak aldatma.
  2018. tele (ar) تله kapan, tuzak.
  2019. tele'lu (ar) تلألؤ ışıldama.
  2020. telebbüs (ar) تلبس giyinme.
  2021. telef (ar) تلف 1.ölme. 2.boşa gitme. telef etmek harcamak, tüketmek, yok etmek. telef olmak 1.ölmek. 2.boşa gitmek.
  2022. telefât (ar) تلفات can kaybı, ölümler.
  2023. telehhüf (ar) تلهف yanıp yakılma.
  2024. telemmüz (ar) تلمذ öğrencilik. telemmüz etmek öğrenci olmak, öğrencilik etmek.
  2025. televvün (ar) تلون yanardönerlik.
  2026. telh (far) تلخ acı.
  2027. telhîs (ar) تلخيص 1.kısaltma. 2.özetleme. telhîs etmek özetlemek.
  2028. telhîsen (ar) تلخيصا özetle.
  2029. telhkâm (far) تلخکام üzgün, acılı.
  2030. telkârî (T.-F.) کاری تل gümüş işleme.
  2031. telkîh (ar) تلقيح aşılama.
  2032. telkîn (ar) تلقين öğretme, kulağına anlatma.
  2033. telkînî (ar) تلقينی telkine dayalı.
  2034. tell (ar) تل tepe, sırt.
  2035. telmîh (ar) تلميح gönderme, îmâlı anlatma.
  2036. telmîhât (ar) تلميحات göndermeler, îmâlı anlatmalar..
  2037. telmîhen (ar) تلميحا göndermede bulunarak.
  2038. telvîn (ar) تلوین boyama. telvîs etmek kirletmek. Beni de telvis ettiniz.
  2039. temâdî (ar) تمادی uzama, sürme. temâdî etmek uzamak, sürmek, devam etmek.
  2040. temâs (ar) تماس dokunma. temâs etmek dokunmak.
  2041. temâsîl (ar) تماثيل 1.resimler. 2.semboller.
  2042. temâsül (ar) تماثل benzeşme.
  2043. temâşâ (far) تماشا seyretme. temâşâ etmek seyretmek.
  2044. temaşagâh (far) تماشاگاه seyir yeri.
  2045. temâyül (ar) تمایل eğilim.
  2046. temâyülât (ar) تمایلات eğilimler.
  2047. temâyüz (ar) تمایز seçkinlik, üstünlük, ayrıcalık. temayüz etmek seçkinlik kazanmak, ayrıcalık kazanmak, dikkat çekmek.
  2048. temcîd (ar) تمجيد ululama.
  2049. temdîd (ar) تمدید 1.uzatma. 2.süre uzatma. temdîd edilmek uzatılmak. temdîd etmek uzatmak.
  2050. temeddün (ar) تمدن uygarlık. temeddün eylemek uygarlaşmak.
  2051. temekkün (ar) تمکن yerleşme.
  2052. temelluk (ar) تملق yaltaklanma.
  2053. temellük (ar) تملک mülk edinme. temellük etmek mülk edinmek.
  2054. temennî (ar) تمنی istek, arzu. temennî edilmek arzu edilmek. temennî etmek arzu etmek.
  2055. temerküz (ar) تمرکز toplanma, yığılışma. temerküz etmek toplanmak, yığılışmak.
  2056. temerrüd (ar) تمرد dikbaşlılık, direniş. temerrüd etmek direnmek, dikbaşlılık etmek.
  2057. temeshur (ar) تمسخر maskaralık. temeshur etmek maskaralık etmek. temessüh etmek şekil değiştirmek. temessük etmek sımsıkı tutunmak, sarılmak. temessül etmek 1.cisimlenmek. 2.benzeşmek. 3.özümlemek.
  2058. temettü (ar) تمتع kazanç, kâr.
  2059. temevvüc (ar) تموج dalgalanma. temevvüc etmek dalgalanmak.
  2060. temevvül (ar) تمول zenginlik.
  2061. temeyyüz (ar) تميز kendini gösterme, sivrilme, ayrıcalık kazanma. temeyyüz etmek kendini göstermek. temhîl etmek süre tanımak.
  2062. temîn (ar) تأمين 1.gerçekleştirme, sağlama. 2.gerçekleştirilme, sağlanma. 3.emin kılma, güvence verme. temîn edilmek 1.sağlanmak, gerçekleştirilmek. 2.güvenci verilmek, emin kılınmak. temîn etmek güvence vermek, kesin konuşmak.
  2063. temînât (ar) تأمينات güvence parası.
  2064. temînen (ar) تأمينا sağlanarak, temin edilerek.
  2065. temkîn (ar) تمکين 1.ihtiyatlı davranma. 2.sağlamlık. 3.ağırbaşlılık.
  2066. temlîk (ar) تمليک mülk verme, mülk edindirme.
  2067. temr (ar) تمر hurma.
  2068. temrîn (ar) تمرین alıştırma, egzersiz.
  2069. temsîl (ar) تمثيل 1.tiyatro oyunu. 2.sözgelişi. 3.özümseme.
  2070. temsîlât (ar) تمثيلات tiyatro oyunları.
  2071. temyîz (ar) تمييز 1.ayırdetme. 2.seçme.
  2072. ten (far) تن 1.vücut, beden. 2.dış yüz.
  2073. tena'um (ar) تنعم bolluk içinde yaşama.
  2074. tenâfür (ar) تنافر 1.birbirinden nefret etme. 2.kulağa hoş gelmeyen sözcükleri sık sık kullanma.
  2075. tenahnuh (ar) تنحنح boğazını temizleme.
  2076. tenâkus (ar) تناقص eksilme, azalma. tenâkus etmek eksilmek, azalmak.
  2077. tenâkuz (ar) تناقض çelişki.
  2078. tenâkür (ar) تناکر antipati.
  2079. tenâsân (far) آسان تن canının kıymetini bilen, rahatına düşkün.
  2080. tenâsur (ar) تناصر yardımlaşma.
  2081. tenâsüb (ar) تناسب 1.uygunluk. 2.orantı.
  2082. tenâsüh (ar) تناسخ ruhun bedenler arası göçü.
  2083. tenâsül (ar) تناسل üreme, üreyiş.
  2084. tenâsülî (ar) تناسلی üreyiş ile ilgili.
  2085. tenâvüb (ar) تناوب dönüşüm.
  2086. tenâzur (ar) تناظر bakışma, bıkışım, simetri.
  2087. tenâzurî (ar) تناظری bakışık, simetrik.
  2088. tenbân (far) تنبان don.
  2089. tenbel (far) تنبل tembel.
  2090. tenbîh (ar) تنبيه 1.uyandırma. 2.uyarı, tembih. tenbîh edilmek 1.uyandırılmak. 2.uyarılmak, tembihlenmek. tenbîh etmek uyarmak, tembihlemek.
  2091. tenbîhât (ar) تنبيهات uyarılar, tembihler.
  2092. tendürüst (far) درست تن sağlıklı, sağlam yapılı.
  2093. tene (far) تنه gövde.
  2094. tenebbüh (ar) تنبه 1.uyanma. 2.uyarım.
  2095. tenebbüt (ar) تنبت bitme, yeşerme. tenebbüt etmek bitmek, yeşermek.
  2096. teneffür (ar) تنفر nefret etme, iğrenme. teneffür etmek nefret etmek, iğrenmek.
  2097. teneffüs (ar) تنفس 1.soluk alma. teneffüs edilmek soluk alınmak. teneffüs etmek soluk almak. tenemmüv etmek serpilmek, gelişip büyümek.
  2098. tenevvü' (ar) تنوع çeşitlilik.
  2099. tenevvür (ar) تنور aydınlanma. tenevvür etmek aydınlanmak.
  2100. tenezzüh (ar) تنزه gezinti. tenezzüh etmek gezinti yapmak, gezinmek.
  2101. tenezzül (ar) تنزل 1.alçalma. 2.alçakgönüllülük.
  2102. tenezzülen (ar) تنزلا alçakgönüllülükle.
  2103. teng (far) تنگ dar.
  2104. tengdest (far) دست تنگ elidarda, yoksul.
  2105. tenhâ (far) تنها 1.tek başına, yalnız. 2.boş yer, yssız yer.
  2106. tenkîd (ar) تنقيد eleştiri. tenkîd edilmek eleştirilmek. tenkîd etmek eleştirmek.
  2107. tenkîdât (ar) تنقيدات eleştiriler.
  2108. tenkîh (ar) تنقيح nikahlama.
  2109. tenkîl (ar) تنکيل 1.uzaklaştırma. 2.ortadan kaldırma. 3.cezalandırma.
  2110. tenkîs (ar) تنقيص azaltma, eksiltme.
  2111. tenkîsât (ar) تنقيصات azaltmalar, eksiltmeler.
  2112. tenmiye (ar) تنميه geliştirme, artırma, nemalandırma. tenmiye etmek geliştirmek, artırmak.
  2113. tennûr (ar) تنور 1.tandır. 2.fırın.
  2114. tennûre (ar) تنوره mevlevî dervişlerinin sema giysisi.
  2115. tenperver (far) پرور تن rahatına düşkün.
  2116. tensîb (ar) تنسيب uygun görme. tensîb edilmek uygun görülmek. tensîb etmek uygun görmek.
  2117. tensîk (ar) تنسيق düzenleme, tertip etme.
  2118. tenşît (ar) تنشيط neşelendirme.
  2119. tenûmend (far) تنومند iriyarı, çamyarması.
  2120. tenvîm (ar) تنویم uyutma.
  2121. tenvîr (ar) تنویر 1.aydınlatma, ışıklandırma. 2.düşünce yoluyla aydınlatma. tenvîr etmek aydınlatmak.
  2122. tenzîh (ar) تنزیه arındırma, uzak tutma, kusur kondurmama. tenzîh etmek uzak tutmak, kusur kondurmamak.
  2123. tenzîl (ar) تنزیل 1.indirme. 2.indirim.
  2124. tenzîlât (ar) تنزیلات indirim. tenzîlât yapmak fiyat düşürmek, indirim yapmak.
  2125. ter (far) تر 1.taze.. 2.ıslak.
  2126. ter'îb (ar) ترعيب korkutma.
  2127. terâfuk (ar) ترافق yardımlaşma. terâfuk etmek birbirine yardım etmek.
  2128. terahhum (ar) ترحم acıma, merhamet etme. terahhum etmek acımak, merhamet etmek. terahhum kılmak acımak, merhamet etmek.
  2129. terakkî (ar) ترقی ilerleme, gelişme.
  2130. terakkîperver (A.-F.) پرور ترقی ilerleme yanlısı.
  2131. terakkiyât (ar) ترقيات ilerlemeler.
  2132. terâküm (ar) تراکم birikim, birikme, yığılma. terâküm etmek birikmek, yığılmak. terâküm ettirmek biriktirmek.
  2133. terâne (far) ترانه 1.İran edebiyatına özgü rubai şekli. 2.makam, ahenk. 3.şarkı.
  2134. terâzû (far) ترازو terazi.
  2135. terbî' (ar) تربيع 1.dörtleme. 2.dördün.
  2136. terbiye (ar) تربيه 1.yetiştirme. 2.eğitim. 3.cezalandırma.
  2137. terbiyevî (ar) تربيوی eğitimsel.
  2138. terceme (ar) ترجمه çeviri.
  2139. tercî' (ar) ترجيع geri çevirme.
  2140. tercîh (ar) ترجيح yeğleme.
  2141. tercüman (ar) ترجمان 1.çevirmen. 2.duyguları, görüşleri dile getiren.
  2142. terdâmen (far) تردامن iffetsiz. 2.namussuz.
  2143. terdîd (ar) تردید geri çevirme.
  2144. terdîf (ar) تردیف 1.ekleme, iliştirme. 2.terkiye alma. terdîf eylemek eklemek. tereddî etmek soysuzlaşmak.
  2145. tereddüd (ar) تردد 1.gidip gelme.2.ikirciklenme. tereddüd etmek ikirciklenmek.
  2146. tereke (ar) ترکه ölenin geride bıraktıkları.
  2147. terekküb (ar) ترکب 1.oluşum. 2.bileşim. terekküb etmek oluşmak.
  2148. terekkübât (ar) ترکبات oluşumlar.
  2149. terennüm (ar) ترنم 1. şarkı söyleme, şakıma. 2.dile getirme. terennüm etmek 1.şarkı söylemek, şakımak. 2.dile getirmek.
  2150. teressüb (ar) ترسب tortulanma. teressüb etmek tortulanmak.
  2151. tereşşüh (ar) ترشح sızıntı.
  2152. terettüb (ar) ترتب 1.gerekme. 2.üzerine görev düşmek. terettüb etmek 1.gerekmek. 2.üzerine görev düşmek.
  2153. terfî' (ar) ترفيع 1.yükseltme. 2.rütbesini yükseltme. 3.bir üst sınıfa geçme. terfî' etmek 1.yükselmek. 2.rütbesi yükselmek. 3.bir üst sınıfa geçme.
  2154. terfîk (ar) ترفيق 1.ayak uydurma. 2.arkadaş etme. terfîk etmek ayak uydurmak.
  2155. tergîb (ar) ترغيب rağbet ettirme, istek uyandırma. tergîb etmek rağbet ettirmek, istek uyandırmak. terhîb etmek gözünü korkutmak.
  2156. terhîn (ar) ترهين rehin bırakma.
  2157. terhis (ar) ترخيص 1.izin verme. 2.askerlik süresi dolanı serbest bırakma.
  2158. terk (ar) ترک 1.bırakma. 2.vazgeçme. 3.ayrılma. terk edilmek 1.bırakılmak. 2.vazgeçilmek. terk etmek 1.bırakmak. 2.vazgeçmek. 4.ayrılmak. terk olunmak 1.bırakılmak. 2.vazgeçilmek.
  2159. terkeş (far) ترکش okluk, sadak.
  2160. terkîb (ar) ترکيب birleştirme, terkip.
  2161. terkuve (ar) ترقوه köprücük kemiği.
  2162. termîm (ar) ترميم onarma, onarım. termîm edilmek onarılmak. termîm etmek onarmak.
  2163. termîmât (ar) تریمات onarımlar.
  2164. ters (far) ترس korku.
  2165. tersâ (far) ترسا Hıristiyan.
  2166. tersân (far) ترسان korku ile, korkarak.
  2167. tersâyân (far) ترسایان Hıristiyanlar.
  2168. tersengîz (far) انگيز ترس korkunç, korku salan.
  2169. tersî' (ar) ترصيع mücevher işleme, mücevher kakma.
  2170. tersîb (ar) ترسيب tortulandırma.
  2171. tersîm (ar) ترسيم resmetme, resimleme. tersîm edilmek resimlenmek, resmedilmek. tersîm etmek resimlemek, resmetmek.
  2172. tersnâk (far) ترسناک korkunç.
  2173. tertîb (ar) ترتيب 1.dizme. 2.düzen. 3.hazırlama, düzenleme. tertîb edilmek hazırlanmak, düzenlenmek. tertîb etmek hazırlamak, düzenlemek.
  2174. tertîbât (ar) ترتيبات düzenlemeler, düzenler.
  2175. terütâze (far) تروتازه taptaze, çok körpe.
  2176. tervîc (ar) ترویج 1.yaygınlaştırma, rayiç kılma. 2.değerini artırma.
  2177. terzebân (far) ترزبان hazırcevap.
  2178. terzîk (ar) ترزیق rızıklandırma.
  2179. terzîl (ar) ترذیل rezil etme. terzîl edilmek rezil edilmek. terzîl etmek rezil etmek.
  2180. tes'îd (ar) تسعيد kutlama. tes'îd edilmek kutlanmak. tes'îd etmek kutlamak.
  2181. tesâdüf (ar) تصادف 1.rastlama. 2.rastlantı. tesâdüf edilmek rastlanmak. tesâdüf etmek rastlamak.
  2182. tesâdüfen (ar) تصادفا rastlantı eseri, rastgele.
  2183. tesâdüfî (ar) تصادفی rastlantı eseri, rastgele.
  2184. tesâdüm (ar) تصادم çarpışma, tokuşma. tesâdüm etmek çarpışmak, tokuşmak.
  2185. tesâhub (ar) تصاحب 1.sahip çıkma. 2.arkadaşlık etme.
  2186. tesâmüh (ar) تسامح hoşgörü.
  2187. tesâmühkâr (A.-F.) تسامحکار hoşgörülü. tesâmühkârlık (A.-F.-T.) hoşgörü.
  2188. tesâmühperver (A.-F.) پرور تشامح hoşgörülü.
  2189. tesânîf (ar) تصانيف kitaplar.
  2190. tesânüd (ar) تساند dayanışma.
  2191. tesâud (ar) تصاعد göklere yükselme, ağma.
  2192. tesâvî (ar) تساوی eşitlik.
  2193. tesâvîr (ar) تصاویر resimler, tasvirler.
  2194. tesbîh (ar) تسبيح tespih.
  2195. tesbît (ar) تثبيت 1.sağlamlaştırma, tutturma. 2.kanıtlama. tesbît edilmek 1.tutturulmak. 2.kanıtlamak. 3.belirlenmek. tesbît etmek 1.tutturmak. 2.kanıtlamak. 3.belirlemek.
  2196. tescîl (ar) تسجيل kayıt defterine geçirme, sicile kaydetme. tescîl edilmek sicile kaydedilmek. tescîl etmek sicile kaydetmek.
  2197. tesdîs (ar) تسدیس altılama.
  2198. tesellî (ar) تسلی avutma. tesellî vermek avutmak.
  2199. tesellîkâr (A.-F.) کار تسلی avutan, teselli veren.
  2200. tesellüm (ar) تسلم teslim alma. tesellüm etmek teslim almak.
  2201. teselsül (ar) تسلسل zincirleme.
  2202. tesettür (ar) تستر örtünme.
  2203. teseyyüb (ar) تثيب dul kalma.
  2204. teshîl (ar) تسهيل kolaylaştırma. teshîl etmek kolaylaştırmak.
  2205. teshîlât (ar) تسهيلات kolaylıklar.
  2206. teshîr (ar) تسخير ele geçirme.
  2207. teshîr (ar) تسحير büyüleme.
  2208. teskîn (ar) تسکين yatıştırma, sakinleştirme. teskîn etmek yatıştırmak, sakinleştirmek. teskîn olmak yatışmak, sakinleşmek.
  2209. teslîh (ar) تسليح 1.silahlandırma. 2.silahlandırılma. teslîh edilmek silahlandırılmak. teslîh etmek silahlandırmak.
  2210. teslîm (ar) تسليم 1.sahibine verme. 2.hakkını verme, doğrulama.
  2211. teslîs (ar) تثليث üçleme.
  2212. tesmîm (ar) تسميم 1.zehirleme. 2.zehirlenme. tesmîm edilmek zehirlenmek. tesmîm etmek zehirlemek.
  2213. tesmiye (ar) تسميه adlandırma. tesmiye edilmek adlandırılmak, denilmek. tesmiye etmek adlandırmak, demek. tesmiye olunmak adlandırılmak, denilmek.
  2214. tesrî' (ar) تسریع hızlandırma. tesrî' edilmek hızlandırılmak. tesrî' etmek hızlandırmak.
  2215. tesvîd (ar) تسوید 1.karartma. 2.müsvedde yazma.
  2216. tesviye (ar) تسویه 1.eşitleme. 2.düzleme. 3.sonuçlandırma. 4.hesap kapatma. tesviye edilmek 1.eşitlenmek. 2.düzlenmek. 3.sonuçlandırılmak. 4.hesap katılmak. tesviye etmek 1.eşitlemek. 2.düzlemek. 3.sonuçlandırmak. 4.hesap kapatmak.
  2217. teşa'şu' (ar) تشعشع ışıma.
  2218. teşa'ub (ar) تشعب şubelenme, dallanma.
  2219. teşâbüh (ar) تشابه benzeşme.
  2220. teşbîh (ar) تشبيه benzetme. teşbîh edilmek benzetilmek. teşbîh etmek benzetmek.
  2221. teşcî' (ar) تشجيع yüreklendirme. teşcî' edilmek yüreklendirilmek. teşcî' etmek yüreklendirmek. teşcîr etmek ağaçlandırmak.
  2222. teşdîd (ar) تشدید şiddetlendirme, arttırma, çoğaltma. teşdîd etmek şiddetlendirmek.
  2223. teşebbüs (ar) تشبث girişim. teşebbüs etmek girişmek, girişimde bulunmak.
  2224. teşebbüsât (ar) تشبثات girişimler. teşeccür etmek ağaçlaşmak.
  2225. teşekkül (ar) تشکل oluşma, oluşum. teşekkül etmek oluşmak.
  2226. teşekkürât (ar) تشکرات teşekkürler.
  2227. teşennüc (ar) تشنج kasılma, spazm.
  2228. teşerrüf (ar) تشرف şereflenme. teşerrüf etmek şereflenmek.
  2229. teşevvüş (ar) تشوش karışıklık.
  2230. teşeyyu' (ar) تشيع şiîlik.
  2231. teşfiye (ar) تشفيه şifa verme.
  2232. teşhîr (ar) تشهير 1.meşhur etme. 2.sergileme. 3.sergilenme. teşhîr edilmek sergilenmek. teşhîr etmek sergilemek.
  2233. teşhîs (ar) تشخيص 1.ayırt etme. 2.kişilik kazandırma. 3.tanı. teşhîs edilmek 1.ayırt edilmek. 2.tanı konulmak. teşhîs etmek 1.ayırt etmek. 2.tanı koymak. teşhîs olunmak. ayırt edilmek.
  2234. teşkîl (ar) تشکيل 1.şekillendirme, oluşturma. 2.kurma. teşkîl edilmek kurulmak. teşkîl etmek oluşturmak.
  2235. teşne (far) تشنه susuz,susamış.
  2236. teşnedil (far) دل تشنه seven, arzulu, can atan.
  2237. teşrî' (ar) تشریع yasa koyma.
  2238. teşrîf (ar) تشریف 1.şereflendirme. 2.gelme.
  2239. teşrîfât (ar) تشریفات protokol. teşrîfatçı (A.-T.) protokol görevlisi.
  2240. teşrîh (ar) تشریح 1.açma. 2.açılama, şerh etme. 3.otopsi. 4.anatomi. teşrîh etmek açılamak, açıklamalı olarak söylemek veya yazmak.
  2241. teşrîhhâne (A.-F.) خانه تشریح otopsi odası.
  2242. teşrîk (ar) تشریک ortak etme.
  2243. teşrîn-i evvel (A.-F.) اول تشرین Ekim.
  2244. teşrîn-i sânî (A.-F.) ثانی تشرین Kasım.
  2245. teşvîk (ar) تشویق şevklendirme. teşvîk edilmek şevklendirilmek. teşvîk etmek şevklendirmek.
  2246. teşvîkât (ar) تشویقات teşvikler.
  2247. teşyî' (ar) تشييع uğurlama. teşyî' edilmek uğurlanmak. teşyî' etmek uğurlamak.
  2248. tetâbuk (ar) تطابق uyma, uygun düşme. tetâbuk etmek uymak, uygun düşmek.
  2249. tetebbu' (ar) تتبع derinlemesine araştırma, inceleme. tetebbu' etmek incelemek.
  2250. tetebu'ât (ar) تتبعات incelemeler.
  2251. tetimme (ar) تتمه tamamlayıcı ek.
  2252. tevâfuk (ar) توافق uygun gelme.
  2253. tevaggul (ar) توغل sürekli uğraşı.
  2254. tevahhuş (ar) توحش korku, korkma.
  2255. tevakki (ar) توقی sakınma, korunma, çekinme.
  2256. tevakku' (ar) توقع beklenti.
  2257. tevakkuf (ar) توقف durma. tevakkuf etmek durmak.
  2258. tevâlî (ar) توالی kesintisiz sürme, birbirini izleme. tevâlî etmek kesintisiz sürmek, birbirini izlemek.
  2259. tevânâ (far) توانا güçlü.
  2260. tevârîh (ar) تواریخ tarihler.
  2261. tevârüs (ar) توارث miras alma. tevârüs etmek miras almak.
  2262. tevâtur (ar) تواتر yaygın söylenti.
  2263. tevâzu (ar) تواضع alçakgönüllülük.
  2264. tevâzün (ar) توازن denklik.
  2265. tevbe (ar) توبه tövbe.
  2266. tevbîh (ar) توبيخ azarlama, azar. tevbîh olunmak azarlanmak.
  2267. tevcîh (ar) توجيه 1.yöneltme, yönlendirme. 2.yorumlama. 3.rütbe verme.
  2268. tevdî' (ar) تودیع bırakma, görev verme. tevdî' etmek bırakmak.
  2269. teveccüh (ar) توجه 1.yönelme, dönme. 2.ilgi gösterme. teveccüh etmek 1.yönelmek, dönmek. 2.ilgi göstermek. 3.düşmek.
  2270. tevellüd (ar) تولد 1.doğma. 2.doğum. 3.doğum tarihi. tevellüd etmek doğmak.
  2271. teverrüm (ar) تورم 1.şişme. 2.verem olma. teverrüm etmek şişmek.
  2272. tevessü (ar) توسع genişleme. tevessü etmek genişlemek.
  2273. tevessül (ar) توسل 1.el atma, girişme. 3.inanma. 3.sarılma. tevessül etmek 1.el atmak. 2.sarılmak.
  2274. tevezzü' (ar) توزع dağılım.
  2275. tevfîkan (ar) توفيقا -e göre, uyarak, bakılarak.
  2276. tevhîd (ar) توحيد birleştirme. tevhîd edilmek birleştirilmek. tevhîd etmek birleştirmek. tevhit etmek bk. tevhîd etmek.
  2277. tevkîf (ar) توقيف 1.durdurma. 2.kapatma. 3.tutuklama. tevkîf edilmek 1.durdurulmak. 2.kapatılmak. 3.tutuklanmak. tevkîf etmek 1.durdurmak. 2.kapatmak. 3.tutuklamak. tevkîl etmek vekil bırakmak.
  2278. tevlîd (ar) توليد 1.doğurtma, üretme. 2.meydana getirme. tevlîd etmek 1.üretmek. 2.meydana getirmek. tevsî etmek genişletmek.
  2279. tevsî' (ar) توسيع 1.genişletme. 2.genişletilme. tevsî' edilmek genişletilmek.
  2280. tevsîk (ar) توثيق 1.belgeleme. 2sağlamlaştırma. tevsîk edilmek belgelendirilmek. tevsîk etmek belgelendirmek.
  2281. tevşîh (ar) توشيح 1.süsleme. 2.çifte kafiye kullanma.
  2282. tevvâb (ar) تواب 1.çok tövbe eden. 2.tövbe kabul eden Tanrı.
  2283. tevzî' (ar) توزیع dağıtım, dağıtma. tevzî' edilmek dağıtılmak. tevzî' etmek dağıtmak.
  2284. teyakkuz (ar) تيقظ uyanıklık.
  2285. teyemmün (ar) تيمم uğur sayma.
  2286. tezâd (ar) تضاد zıtlık, çelişki.
  2287. tezâhür (ar) تظاهر ortaya çıkma, belirme. tezâhür etmek ortaya çıkmak, belirmek.
  2288. tezâhürât (ar) تظاهرات 1.ortaya çıkışlar, oluşlar. 2.destekler.
  2289. tezâyüd (ar) تزاید artma, çoğalma. tezâyüd etmek artmak, çoğalmak.
  2290. tezekkür (ar) تذکر ele alınma.
  2291. tezelzül (ar) تزلزل sarsılma, sarsıntı.
  2292. tezerv (far) تذرو sülün.
  2293. tezevvüc (ar) تزوج evllilik, evlenme.
  2294. tezhîb (ar) تذهيب 1.süsleme. 2.yaldızlama. 3.altın sürme.
  2295. tezkâr (ar) تذکار anma hatırlama. tezkâr eylemek hatırlatmak.
  2296. tezkîr (ar) تذکير hatırlatma. tezkîr edilmek hatırlatılmak, dile getirilmek. tezkîr etmek hatırlatmak, dile getirmek.
  2297. tezlîl (ar) تذليل aşağılama, zelil etme.
  2298. tezvîc (ar) تزویج evlendirme. tezvîc etmek evlendirmek.
  2299. tezvîr (ar) تزویر arabozuculuk.
  2300. tezyîd (ar) تزیيد arttırma. tezyîd etmek arttırmak. tezyîd olunmak arttırılmak.
  2301. tezyîn (ar) تزیين 1.süsleme. 2.süslenme. tezyîn edilmek süslenmek, bezenmek.
  2302. tezyînat (ar) تزیينات süslemeler, süsler.
  2303. tıbb (ar) طب tıp.
  2304. tıbbî (ar) طبی tıp ile ilgili.
  2305. tıbbiye (ar) طبيه tıp fakültesi, tıp okulu.
  2306. tıfl (ar) طفل küçük çocuk.
  2307. tıflâne (A.-F.) طفلانه çocukça, çocuksu.
  2308. tılâ (ar) طلاع yaldız.
  2309. tınab (ar) طناب sicim, çadır ipi.
  2310. tıraş (far) تراش tıraş.
  2311. tıynet (ar) طينت mizaç. tıynetsiz (A.-T.) kötü mayalı, karaktersiz.
  2312. tîb (ar) طيب güzel koku.
  2313. ticârethâne (A.-F.) خانه تجارت ticaret yapılan işyeri.
  2314. tîğ (far) تيغ kılıç.
  2315. tilâvet (ar) تلاوت güzel Kur'ân okuma. tilâvet etmek usûlüne göre Kur'ân okumak.
  2316. tilmîz (ar) تلميذ öğrenci.
  2317. tîmâr (far) تيمار 1.bakım. 2.tımar.
  2318. tîmârhâne (far) تيمارخانه akıl hastanesi.
  2319. timsâh (ar) تمساح timsah.
  2320. timsâl (ar) تمثال 1.resim. 2.sembol.
  2321. timsâlî (ar) تمثالی sembolik.
  2322. tîr (far) تير 1.ok. 2.sevgilinin kirpiği.
  2323. tîrâje (far) تيراژه gökkuşağı.
  2324. tîrdân (far) تيردان okluk, sadak.
  2325. tîre (far) تيره 1.karanlık. 2.bulanık. 3.koyu.
  2326. tîrendâz (far) تيرانداز okçu.
  2327. tîrkeş (far) تيرکش okluk, sadak.
  2328. tiryâk (ar) تریاک 1.panzehir. 2.afyon.
  2329. tiryâkî (ar) تریاکی 1.esrarkeş. 2.sigara tutkunu.
  2330. tis'a (ar) تسعه dokuz.
  2331. tis'în (ar) تسعين doksan.
  2332. tîşe (far) تيشه 1.keser. 2.balta.
  2333. tîz (far) تيز 1.keskin. 2.sivri. 3.çabuk tez.
  2334. tîzâb (far) تيزاب kezzap.
  2335. töhmet (ar) تهمت suç.
  2336. tu'me (ar) طعمه 1.yem. 2.yiyecek. 2.tat.
  2337. tûde (far) توده yığın.
  2338. tufeylât (ar) طفيلات parazitler.
  2339. tufeylî (ar) طفيلی parazit.
  2340. tufeyliyet (ar) طفيليت parazitlik.
  2341. tuffah (ar) تفاح elma.
  2342. tufû (far) تفو 1.tükrük. 2.tüh!
  2343. tufûliyyet (ar) طفوليت çocukluk.
  2344. tuğrâkeş (T.-F.) طغراکش tuğracı.
  2345. tuğyân (ar) طغيان 1.taşkınlık, azgınlık. 2.taşkın.
  2346. tuhaf (ar) تحف 1.ilginç. 2.hediyeler. 3.gülünç.
  2347. tuhfe (ar) تحفه hediye.
  2348. tuhm (far) تخم tohum.
  2349. tûl (ar) طول 1.uzunluk. 2.boylam.
  2350. tûlânî (ar) طولانی uzunluğuna.
  2351. tullâb (ar) طلاب öğrenciler.
  2352. tulû (ar) طلوع doğuş.
  2353. tulûât (ar) طلوعات doğaçlamalar.
  2354. tûranî (T.-F.) تورانی Turanlı.
  2355. tûraniyülasl (T.-A.) الاصل تورانی Tûran asıllı.
  2356. turfa (ar) طرفه yepyeni, görülmemiş şey.
  2357. turre (ar) طره saç lülesi.
  2358. turş (far) ترش ekşi.
  2359. turuk (ar) طرق yollar.
  2360. turuncî (far) ترنجی turuncu.
  2361. tûsen (far) توسن serkeş at.
  2362. tûşe (far) توشه azık.
  2363. tût (far) توت dut.
  2364. tûtî (far) طوطی papağan, dudu kuşu.
  2365. tuyûf (ar) طيوف tayflar.
  2366. tuyûr (ar) طيور kuşlar.
  2367. tüccâr (ar) تجار tacirler.
  2368. tükme (far) تکمه düğme.
  2369. tünbek (far) تنبک dümbelek.
  2370. tünd (far) تند 1.hızlı. 2.keskin. 3.acı. 3.şiddetli.
  2371. tündbâd (far) تندباد kasırga.
  2372. tündmizâc (F.-A.) تندمزاج asabî mizaçlı.
  2373. türâb (ar) تراب toprak.
  2374. türb (far) ترب turp.
  2375. türbet (far) تربت türbe. türk 1.Türk. 2.güzel.
  2376. türkân (T.-F.) ترکان 1.Türkler. 2.güzeller.
  2377. türkiyât (T.-A.) ترکيات Türklük araştırmaları, türkoloji.
  2378. türktâz (T.-F.) ترکتاز 1.koşturma, koşma. 2.yağmalama.
  2379. türrehe (ar) ترهه zırva.
  2380. türşî (far) ترشی 1.ekşilik. 2.turşu.
  2381. türşrû (far) رو ترش suratı sirke satan, ekşi suratlı.
  2382. tüvân (far) توان güç.
  2383. tüvânâ (far) توانا güçlü.
  2384. tüvânger (far) توانگر zengin.
  2385. U
  2386. u'cûbe (ar) اعجوبه acayip, şaşılacak şey.
  2387. ubûdiyyet (ar) عبودیت kulluk.
  2388. ubûr (ar) عبور geçiş.
  2389. ucb (ar) عجب kendini beğenme.
  2390. ûd (ar) عود 1.öd ağacı. 2.ud.
  2391. ûdî (ar) عودی ud sanatçısı.
  2392. udûl (ar) عدول vazgeçme. udûl etmek vazgeçmek.
  2393. ufuk (ar) افق ufuk.
  2394. ufûnet (ar) عفونت 1.yangı. 2.kötü koku.
  2395. uhde (ar) عهده sorumluluk.
  2396. uhrâ (ar) اخری başka, diğer.
  2397. uhrevî (ar) اخروی ahiret ile ilgili.
  2398. uht (ar) اخت kızkardeş.
  2399. uhuvvet (ar) اخوت kardeşlik.
  2400. ukâb (ar) عقاب kartal.
  2401. ukalâ (ar) عقلا akıl sahipleri.
  2402. ukbâ (ar) عقبی ahiret.
  2403. ukde (ar) عقده 1.düğüm. 2.gönül üzüntüsü. 3.sorun.
  2404. ukûbât (ar) عقوبات cezalar.
  2405. ukûbet (ar) عقوبت ceza. ukûbet bulmak cezalandırılmak.
  2406. ukûd (ar) عقود akitler.
  2407. ukûl (ar) عقول akıllar.
  2408. ûlâ (ar) اولی ilk, birinci.
  2409. ulemâ (ar) علما bilginler.
  2410. ulûfe (ar) علوفه 1.yem. 2.yeniçeri maaşı.
  2411. ulûhiyyet (ar) الوهيت tanrılık.
  2412. ulûm (ar) علوم ilimler.
  2413. ûlülazm (ar) العظم اولو büyük peygamber.
  2414. ûlülebsâr (ar) الابصار اولو görüş sahipleri.
  2415. ûlülemr (ar) الامر اولو padişah.
  2416. ulüvv (ar) علو yücelik.
  2417. ulvî (ar) علوی yüce.
  2418. ulyâ (ar) عليا 1.çok yüce. 2.yukarı, üst.
  2419. umde (ar) عمده 1.dayanak. 2.ilke, prensip.
  2420. umk (ar) عمق derinlik.
  2421. ummâl (ar) عمال 1.görevliler. 2.yöneticiler.
  2422. ummân (ar) عمان okyanus.
  2423. umran (ar) عمران bayındırlık.
  2424. umûm (ar) عموم 1.genel. 2.halk. 3.tüm.
  2425. umûmen (ar) عموما genellikle.
  2426. umûmhâne (A.-F.) خانه عموم genelev.
  2427. umûmî (ar) عمومی genel. umûmîleşmek genelleşmek.
  2428. umûmiyyet (ar) عموميت genellik. umûmiyyetle (A.-T.) genellikle.
  2429. umûr (ar) امور işler.
  2430. unf (ar) عنف sertlik, katılık, şiddet.
  2431. unfen (ar) عنفا sertçe, şiddet kullanarak, kabalıkla.
  2432. unfuvân (ar) عنفوان gençlik ödnemi.
  2433. unmûzec (ar) انموذج örnek.
  2434. unnâb (ar) عناب hünnap.
  2435. unsur (ar) عنصر 1.eleman.madde. 2.topluluk.
  2436. urefâ (ar) عرفا arifler.
  2437. urûc (ar) عروج yükselme, göklere ağma. urûc etmek yükselmek, göklere ağmak.
  2438. urûk (ar) عروق 1.damarlar. 2.ırklar.
  2439. urve (ar) عروه kulp.
  2440. uryân (ar) عریان çıplak, üryan.
  2441. usâre (ar) عصاره özsuyu.
  2442. usr (ar) عسر güçlük.
  2443. usret (ar) عسرت güçlük, sıkıntı, zorluk.
  2444. ustûre (ar) اسطوره efsane, mitoloji.
  2445. ustûrevî (ar) اسطوروی efsanevî, mitolojik.
  2446. usûl (ar) اصول 1.asıllar. 2.yöntem, yol yordam, metod.
  2447. usûlî (ar) اصولی metodik.
  2448. uşşâk (ar) عشاق aşıklar.
  2449. utrûş (ar) اطروش sağır.
  2450. utûfet (ar) عطوفت şefkat.
  2451. uyûb (ar) عيوب kusurlar.
  2452. uyûn (ar) عيون gözler.
  2453. uzlet (ar) عزلت köşesine çekilme.
  2454. uzletgâh (A.-F.) عزلتگاه inziva yeri.
  2455. uzletgüzin (A.-F.) گزین عزلت köşesine çekilen, münzevi. uzletgüzin olmak köşesine çekilmek.
  2456. uzmâ (ar) عظمی büyük, çok büyük.
  2457. uzûbet (ar) عذوبت 1.tatlılık. 2.şirinlik, alımlılık.
  2458. uzûbet (ar) عزوبت bekarlık.
  2459. uzv (ar) عضو 1.organ. 2.üye.
  2460. uzvî (ar) عضوی organik.
  2461. uzviyye (ar) عضویه canlı, organik.
  2462. uzviyyet (ar) عضویت canlı.
  2463. Ü
  2464. übbehet (ar) ابهت ululuk.
  2465. übüvvet (ar) ابوت babalık.
  2466. ücret (ar) اجرت hizmet karşılığında verilen para.
  2467. ücûr (ar) اجور ücretler.
  2468. ücûrât (ar) اجورات ücretler.
  2469. üdebâ (ar) ادبا edipler.
  2470. üf'ûle (ar) افعوله .görev, fonksiyon.
  2471. üf'ûlevî (ar) افعولوی görevle ilgili, fonksiyonel.
  2472. üftâde (far) افتاده 1.düşmüş. 2.düşkün. 3.aşık. 4.zavallı.
  2473. üftâdegân (far) افتادگان 1.düşmüşler. 2.düşkünler. 3.aşıklar. 4.zavallılar.
  2474. üftânühîzân (far) خيزان و افتان düşe kalka.
  2475. üfûl (ar) افول 1.batış. 2.ölüm.
  2476. ükül (ar) اکل 1.meyva. 2.azık. 3.zeka.
  2477. ülfet (ar) الفت 1.dostluk. 2.kaynaşma. 3.görüşme, konuşma. ülfet etmek 1.dostluk kurmak. 2.kaynaşmak, alışmak. 3.görüşmek, konuşmak.
  2478. ümem (ar) امم ümmetler.
  2479. ümenâ (ar) امنا güvenilir kişiler.
  2480. ümerâ (ar) امرا emirler.
  2481. ümîd (far) اميد ümit, umut. ümîd etmek umutlanmak.
  2482. ümîdbahş (far) اميدبخش ümit verici.
  2483. ümîdbahşî (far) اميدبخشی ümit verme.
  2484. ümîdvâr (far) اميدوار ümitli.
  2485. ümîdvârî (far) اميدواری ümitli olma.
  2486. ümm (ar) ام anne, ana.
  2487. ümmehât (ar) امهات 1.anneler. 2.temeller, esaslar.
  2488. ümmet (ar) امت ümmet, bir peygambere bağlı olanlar.
  2489. ümmîd (far) اميد ümit.
  2490. ümmiyyet (ar) اميت ümmîlik, hiç okuma yazma bilmeyen.
  2491. ümmülbilâd (ar) البلاد ام Mekke.
  2492. ümmülkitâb (ar) الکتاب ام 1.Fâtiha sûresi. 2.levhimahfuz.
  2493. ümmülkurâ (ar) القرا ام Mekke.
  2494. ümrân (ar) عمران bayındırlık, kalkınma.
  2495. ünâs (ar) اناس halk.
  2496. ünbûbe (ar) انبوبه 1.boru. 2.kılcal damar.
  2497. üns (ar) انس alışma.
  2498. ünsiyyet (ar) انسيت alışma. ünsiyyet kesb etmek alışmak.
  2499. ünûset (ar) انوثت dişilik.
  2500. ürcûfe (ar) ارجوفه yalan dolan, uydurma söz, martaval.
  2501. üryân (ar) عریان çıplak, anadan doğma.
  2502. üsbû' (ar) اسبوع hafta.
  2503. üsbû'î (ar) اسبوعی haftalık.
  2504. üserâ (ar) اسرا tutsaklar, esirler.
  2505. üskuf (ar) اسقف papaz.
  2506. üslûb (ar) اسلوب anlatım tarzı.
  2507. üss (ar) اس 1.üs. 2.esas.
  2508. üssülesâs (ar) الاساس اس asıl, temel.
  2509. üstâd (far) استاد 1.üstat. 2.profesör. 3.usta.
  2510. üstâdâne (far) استادانه ustaca.
  2511. üstâdî (far) استادی 1.ustalık. 2.üstatlık.
  2512. üstûr (far) استور binek ve yük hayvanı.
  2513. üstûre (ar) اسطوره 1.efsane. 2.uydurma söz.
  2514. üstühan (far) استخوان kemik.
  2515. üstüre (far) استره ustura.
  2516. üstüvâne (ar) استوانه silindir.
  2517. üstüvâr (far) استوار 1.sağlam. 2.güvenilir.
  2518. üstüvârî (far) استواری 1.sağlamlık. 2.güvenilirlik.
  2519. üştür (far) اشتر deve.
  2520. üştürban (far) اشتربان deveci.
  2521. üştürdil (far) اشتردل kinci.
  2522. üştürhâr (far) اشترخار deve dikeni.
  2523. üzn (ar) اذن kulak.
  2524. V
  2525. va'd (ar) وعد vaat. va'd edilmek vaat edilmek. va'd etmek vaat etmek.
  2526. va'z (ar) وعظ vaaz, dinî öğüt.
  2527. vâbeste (far) وابسته bağlı.
  2528. vâbestegân (far) وابستگان bağlılar.
  2529. vâcib (ar) واجب gerekli. vâcib olmak gerekmek.
  2530. vâcibât (ar) واجبات gerekenler, yapılması gerekli olanlar.
  2531. vâcibe (ar) واجبه gereken, yapılması gerekli olan.
  2532. vâcibülîfâ (ar) الایفا واجب yapılması gereken, yerine getirilmesi gereken.
  2533. vâcibülvücûd (ar) الوجود واجب Tanrı.
  2534. vâcid (ar) واجد 1.Tanrı. 2.meydana getiren.
  2535. vâdî (ar) وادی 1.vadi. 2.nehir yatağı. 2.saha, alan.
  2536. vâfir (ar) وافر bol.
  2537. vâh (ar) واه vah, yazık.
  2538. vâha (ar) واحه vaha, çöl ortasındaki yeşil alan.
  2539. vahâmet (ar) وخامت korkunçluk, vehamet, tehlikeli durum.
  2540. vâhasretâ (ar) واحسرتا eyvahlar olsun.
  2541. vâhayfâ (ar) واحيفا yazıklar olsun, eyvahlar olsun, vah vah.
  2542. vahdânî (ar) وحدانی Tanrı'nın birliği ile ilgili.
  2543. vahdâniyyet (ar) وحدانيت Tanrı'nın tekliği.
  2544. vahdet (ar) وحدت 1.teklik. 2.birlik, beraberlik.
  2545. vâhî (ar) واهی yararsız.
  2546. vâhid (ar) واحد tek, bir tane.
  2547. vahîd (ar) وحيد tek, biricik.
  2548. vahîm (ar) وخيم korkunç.
  2549. vahş (ar) وحش yabanıl.
  2550. vahşet (ar) وحشت 1.yabanîlik. 2.korku.
  2551. vahşetengîz (A.-F.) انگيز وحشت korkunç, korku salan.
  2552. vahşetnâk (A.-F.) وحشتناک 1.korkunç. 2.ıssız.
  2553. vahşî (ar) وحشی 1.yabanî. 2.acımasız.
  2554. vahy (ar) وحی vahiy.
  2555. vâiz (ar) واعظ vaaz veren, dinî öğütler eden.
  2556. vâjgûn (far) واژگون baş aşağı, tepetakla, tersyüz olmuş.
  2557. vak'a (ar) وقعه 1.olay. 2.savaş.
  2558. vak'anüvis (A.-F.) نویس وقعه tarih yazarı.
  2559. vak'anüvîsân (A.-F.) نویسان وقعه tarih yazarları.
  2560. vakar (ar) وقار ağırbaşlılık.
  2561. vakâyi' (ar) وقایع olaylar.
  2562. vakf (ar) وقف 1.durma, duruş. 2.durdurma. 3.vakıf. 4.adama.
  2563. vakfe (ar) وقفه durma, duraklama.
  2564. vakfegâh (A.-F.) گاه وقفه durulacak yer, durak.
  2565. vakfiyye (ar) وقفيه vakıf belgesi.
  2566. vâkıa (ar) واقعه 1.olay. 2.gerçek.
  2567. vâkıât (ar) واقعات olaylar.
  2568. vâkıf (ar) واقف 1.vakfeden. 2.anlamak, bilmek.
  2569. vâki (ar) واقع olan, meydana gelen, gerçekleşmiş olan. vâki' olmak 1.olmak, meydana gelmek, gerçekleşmek. 2.bulunmak, yer almak.
  2570. vakiyye (ar) وقيه okka.
  2571. vakt (ar) وقت vakit.
  2572. vaktâki (A.-F.) وقتاکه –diği zaman.
  2573. vakûr (ar) وقور ağırbaşlı.
  2574. vakûrâne (A.-F.) وقورانه ağırbaşlılıkla.
  2575. vâlâ (far) والا yüksek, yüce.
  2576. vâlâcâh (far) والاجاه yüksek mevki sahibi.
  2577. vâlâkadr (F.-A.) والاقدر saygıdeğer.
  2578. vâlid (ar) والد 1.baba. 2.yol açan, doğuran.
  2579. vâlide (ar) والده anne, ana.
  2580. vâlideyn (ar) والدین anababa.
  2581. vâlih (ar) واله şaşkın.
  2582. vâliyân (A.-F.) واليان valiler.
  2583. vâm (far) وام borç.
  2584. vâmdâr (far) وامدار borçlu.
  2585. vâmhâh (far) وامخواه alacaklı.
  2586. vâpesin (far) واپسين sonuncu.
  2587. vâr (far) وار gibi, benzer.
  2588. varak (ar) ورق 1.yaprak. 2.kağıt. 3.plaka.
  2589. varaka (ar) ورقه 1.belge. 2.bir yaprak.
  2590. varakpâre (A.-F.) پاره ورق 1.kağıt parçası. 2.pusula, not.
  2591. vâreste (far) وارسته 1.kurtulmuş, rahat. 2.uzak.
  2592. vârî (far) واری gibi.
  2593. vârid (ar) وارد 1.gelen, ulaşan. 2.sözkonusu.
  2594. vâridât (ar) واردات kazanç, gelir.
  2595. vâride (ar) وارده 1.gelen, ulaşan. 2.akla gelen.
  2596. vâris (ar) وارث mirasçı.
  2597. varta (ar) ورطه 1.uçurum. 2.tehlike.
  2598. vârûn (far) وارون ters, başaşağı.
  2599. vârûne (far) وارونه ters, başaşağı.
  2600. vasat (ar) وسط 1.orta. 2.ortalama.
  2601. vasatî (ar) وسطی 1.ortalama. 2.orta.
  2602. vasf (ar) وصف 1.nitelik, özellik. 2.övgü.
  2603. vâsıl (ar) واصل ulaşan, kavuşan, gelen. vâsıl olmak ulaşmak, kavuşmak.
  2604. vâsıta (ar) واسطه 1.aracı. 2.araç, alet.
  2605. vâsi' (ar) واسع 1.geniş. 2.yaygın. 3.kapsamlı. 4.enli. 5.bol.
  2606. vasiyyet (ar) وصيت vasiyet.
  2607. vasiyyetnâme (A.-F.) نامه وصيت vasiyet mektubu.
  2608. vasl (ar) وصل 1.ulaşma. 2.kavuşma, vuslat. 3.bağlama, ulama.
  2609. vassaf (ar) وصاف öven, anlatan, tavsif eden.
  2610. vassal (ar) وصال ulaştıran.
  2611. vatan (ar) وطن yurt.
  2612. vatandaş (A.-T.) وطنداش yurttaş.
  2613. vatanî (ar) وطنی yurt ile ilgili.
  2614. vatanperver (A.-F.) پرور وطن yurtsever.
  2615. vatanperverâne (A.-F.) پرورانه وطن yurtseverce.
  2616. vâveylâ (ar) واویلا 1.yazık, eyvahlar olsun. 2.çığlık. vâveylâ düşmek çığlıklar atılmak.
  2617. vâye (far) وایه kısmet.
  2618. vaz' (ar) وضع 1.koyma, konulma. 2.bırakma. 3.atama. 4.durum, konum.
  2619. vaz' -ı haml حمل وضع doğum.
  2620. vaz' -ı kadîm قدیم وضع eski konum, eski durum.
  2621. vaz' -ı yed ید وضع el koyma. vaz' -ı yed edilmek el konulmak. vaz' -ı yed etmek el koymak. vaz' etmek koymak.
  2622. vaz'an (ar) وضعا konumu bakımından.
  2623. vazâif (ar) وظائف görevler, ödevler.
  2624. vâzı' (ar) واضع 1.koyan, koyucu. 2.hazırlayıcı.
  2625. vâzıh (ar) واضح açık, net.
  2626. vâzıhan (ar) واضحا açıkça, açık olarak.
  2627. vazî' (ar) وضيع 1.alçak, aşağı. 2.mütevazi.
  2628. vazîfe (ar) وظيفه 1.görev. 2.ödev.
  2629. vazîfedâr (A.-F.) دار وظيفه görevli.
  2630. vazîfeşinas (ar) شناس وظيفه görevine düşkün.
  2631. vaziyet (ar) وضعيت durum, konum.
  2632. vebâl (ar) وبال günah.
  2633. vecâhet (ar) وجاهت yüz güzelliği.
  2634. vecd (ar) وجد coşku.
  2635. vecdâver (A.-F.) وجدآور coşkulu, heyecanlandıran.
  2636. vech (ar) وجه 1.yüz. 2.sebep, ilgi, münasebet, vasıta. 3.yüzey.
  2637. veche (ar) وجهه 1.yüz. 2.yön, taraf.
  2638. vecîbe (ar) وجيبه yapılması gereken, görev.
  2639. vecîz (ar) وجيز özlü.
  2640. vecîze (ar) وجيزه özdeyiş.
  2641. vedâ (ar) وداع ayrılış, ayrılma.
  2642. vedâyi' (ar) ودایع emanetler.
  2643. vedîa (ar) ودیعه emanet.
  2644. vefâ (ar) وفا 1.sözünde durma. 2.dostluğu sürdürme. vefâ etmek sözünde durmak, vefa göstermek.
  2645. vefâdâr (A.-F.) وفادار vefalı.
  2646. vefâkâr (A.-F.) وفاکار vefalı.
  2647. vefât (ar) وفات ölüm. vefât etmek ölmek.
  2648. vefeyât (ar) وفيات ölümler.
  2649. vefk (ar) وفق 1.uyum. 2.uygun.
  2650. vegayrühü (ar) وغيره ondan başka.
  2651. vegayrühüm (ar) وغيرهم ondan başkaları.
  2652. veh (F.-A.) وه vah.
  2653. vehb (ar) وهب bağış, vergi.
  2654. vehbî (ar) وهبی Tanrı vergisi.
  2655. vehelümmecerrâ (ar) جری هلم و var gerisini kıyas et.
  2656. vehhâb (ar) وهاب çok bağışlayıcı Tanrı.
  2657. vehhâbiyyet (ar) وهابيت vehhâbîlik.
  2658. vehhâbiyyûn (ar) وهابيون vehhâbîler.
  2659. vehim (ar) وهم kuruntu.
  2660. vehleten (ar) وهلة ansızın.
  2661. vehm (ar) وهم kuruntu.
  2662. vehmî (ar) وهمی kuruntuya dayalı, evham üstüne kurulmuş.
  2663. vehmnâk (A.-F.) وهمناک kuruntulu.
  2664. veillâ (ar) والا yoksa, aksi takdirde.
  2665. vekâhat (ar) وقاحت arsızlık, utanmazlık, hayasızlık.
  2666. vekâlet (ar) وکالت 1.vekillik. 2.bakanlık. 3.avukatlık.
  2667. vekâleten (ar) وکالة vekil olarak.
  2668. vekâletnâme (A.-F.) نامه وکالت vekillik belgesi.
  2669. vekâletpenâh (A.-F.) پناه وکالت sadrazam.
  2670. vekâyi' (ar) وقایع 1.olaylar. 2.savaşlar.
  2671. vekıs'alâhâzâ (ar) هذا علی وقس bununla kıyasla.
  2672. vekil (ar) وکيل 1.avukat. 2.biri tarafından yetki verilmiş. 3.bakan.
  2673. velâdet (ar) ولادت 1.doğum. 2.doğum günü.
  2674. velâyet (ar) ولایت 1.velîlik. 2.dostluk. 3.otorite.
  2675. velev (ar) ولو olsa da.
  2676. velhâsıl (ar) والحاصل kısaca, sözün kısası.
  2677. velî (ar) ولی 1.ermiş, velî. 2.çocuktan sorumlu olan.
  2678. velî (far) ولی ama, fakat.
  2679. velîahd (ar) وليعهد veliaht.
  2680. velîk (far) وليک ama, ancak.
  2681. velîkin (far) وليکن ama, ancak.
  2682. velîme (ar) وليمه 1.ziyafet. 2.düğün.
  2683. velûd (ar) ولود 1.doğurgan. 2.üretken.
  2684. velvele (ar) ولوله gürültü patırtı.
  2685. verâ (ar) ورا öte.
  2686. verâset (ar) وراثت varislik.
  2687. verd (ar) ورد gül.
  2688. verem (ar) ورم 1.şişkinlik, şiş. 2.verem, tüberküloz.
  2689. verese (ar) ورثه varisler, mirasçılar.
  2690. verîd (ar) ورید toplardamar.
  2691. vesâik (ar) وثائق belgeler.
  2692. vesâil (ar) وسائل sebepler.
  2693. vesâit (ar) وسائط 1.araçlar. 2.aracılar.
  2694. vesâtet (ar) وساطت aracılık.
  2695. vesâyâ (ar) وصایا vasiyetler.
  2696. vesîka (ar) وثيقه belge.
  2697. vesîle (ar) وسيله 1.sebep, bahane. 2.yol.
  2698. vesme (ar) وسمه rastık.
  2699. vesvese (ar) وسوسه kuruntu.
  2700. veş (far) وش gibi.
  2701. veşak (ar) وشق vaşak.
  2702. veted (ar) وتد kazık.
  2703. veter (ar) وتر 1.kiriş. 2.saz teli.
  2704. vetîre (ar) وتيره 1.üslup. 2.süreç. 3.dar yol.
  2705. veyl (ar) ویل yazık, yazıklar olsun, eyvahlar olsun.
  2706. vezâif (ar) وظائف görevler, ödevler.
  2707. vezân (far) وزان esen.
  2708. vezâret (ar) وزارت vezirlik.
  2709. vezîr (ar) وزیر eskiden bakanlık görevini üstlenen kişi.
  2710. vezn (ar) وزن ağırlık.
  2711. vezne (ar) وزنه 1.ağırlık. 2.tartı. 3.para gişesi.
  2712. veznedâr (A.-F.) دار وزنه gişe görevlisi.
  2713. vicâhen (ar) وجاها yüzleşerek, yüzüne karşı.
  2714. vicâhî (ar) وجاهی yüzyüze.
  2715. vicdân (ar) وجدان iyi ile kötüyü ayırt edip değerlendirme duygusu.
  2716. vicdânen (ar) وجدانا vicdan bakımından.
  2717. vidâd (ar) وداد 1.sevgi. 2.dostluk.
  2718. vikâye (ar) وقایه koruma. vikâye etmek korumak, esirgemek, kayırmak.
  2719. vilâdet (ar) ولادت 1.doğum. 2.doğum günü.
  2720. vilâyât (ar) ولایات vilayetler.
  2721. vildân (ar) ولدان 1.bebekler. 2.köleler.
  2722. vîrân (far) ویران 1.yıkık, harap olmuş. 2.yıkıntı, harabe. vîrân etmek yıkmak, harap etmek. vîrân olmak 1.yıkılmak, harap olmak. 2.perişan olmak.
  2723. vîrâne (far) ویرانه yıkıntı alan, harap yer, harap bina.
  2724. vîrânî (far) ویرانی haraplık.
  2725. vird (ar) ورد dua. vird etmek dua etmek.
  2726. visâk (ar) وثاق antlaşma.
  2727. visâl (ar) وصال 1.ulaşma, varma. 2.kavuşma, vuslat.
  2728. vufûr (ar) وفور bolluk.
  2729. vuhûş (ar) وحوش 1.vahşiler. 2.yaban hayvanları. vukû bulmak meydana gelmek, cereyan etmek, gerçekleşmek.
  2730. vukû' (ar) وقوع meydana gelme, cereyan etme.
  2731. vukûât (ar) وقوعات 1.olaylar. 2.polisiye olaylar.
  2732. vukûf (ar) وقوف bir konu hakkında geniş bilgi sahibi olma. vukufsuz (A.-T.) bilgisiz.
  2733. vuskâ (ar) وثقی sağlam.
  2734. vusla (ar) وصله 1.ek. 2.yama.
  2735. vuslat (ar) وصلت 1.ulaşma. 2.kavuşma.
  2736. vustâ (ar) وسطی orta, iç.
  2737. vusûl (ar) وصول ulaşma, gelme. vusûl eylemek gelmek, ulaşmak.
  2738. vuzû (ar) وضوء abdest.
  2739. vuzûh (ar) وضوح açıklık.
  2740. vücûb (ar) وجوب gereklilik.
  2741. vücûd (ar) وجود 1.varlık. 2.beden. 3.var oluş. vücûd bulmak meydana gelmek, oluşmak.
  2742. vücûh (ar) وجوه 1.yüzler. 2.şekiller, tarzlar. 3.yüzeyler. 4.ileri gelenler.
  2743. vüfûd (ar) وفود elçiler.
  2744. vüfûr (ar) وفور bolluk.
  2745. vükelâ (ar) وکلا 1.vekiller. 2.bakanlar.
  2746. vülât (ar) ولات valiler.
  2747. vürûd (ar) ورود giriş, geliş. vürûd etmek girmek, gelmek.
  2748. vüs' (ar) وسع 1.genişlik. 2.kapasite. 3.takat.
  2749. vüs'at (ar) وسعت 1.genişlik. 2.kapasite. 3.parasal yeterlik. 4.genlik.
  2750. vüskâ (ar) وثقی sağlam.
  2751. vüsûk (ar) وثوق 1.sağlamlık. 2.güvenilirlik.
  2752. vüzerâ (ar) وزرا vezirler.
  2753. Y
  2754. (ar) یا ey.
  2755. yâb (far) یاب bulan.
  2756. yâbis (ar) یابس kuru.
  2757. yâd (far) یاد 1.hatırlama. 2.gönül, hatır. 3.anı, hatıra. yâd edilmek anılmak, hatırlanmak. yâd etmek anmak, hatırlamak.
  2758. yâdgâr (far) یادگار 1.anı. 2.hatıra. yadigâr bk. yâdgâr.
  2759. yağmâ (far) یغما talan, çapul. yağma eylemek talan etmek, yağmalamak.
  2760. yağmâger (far) یغماگر yağmacı.
  2761. yah (far) یخ buz.
  2762. yahbeste (far) بسته یخ buzlanmış, donmuş.
  2763. yâhud (far) یاخود yahut.
  2764. yâis (ar) یائس umutsuz.
  2765. yakaza (ar) یقظه uyanıklık.
  2766. yakîn (ar) یقين kesin bilgi.
  2767. yakînen (ar) یقينا kesin olarak.
  2768. yâkût (ar) یاقوت 1.yakut. 2.dudak.
  2769. yakzân (ar) یقظان uyanık.
  2770. yâl (far) یال 1.yele. 2.boyun.
  2771. yâleyte (ar) ليت یا keşke.
  2772. yâr (far) یار 1.dost. 2.sevgili. 3.arkadaş.
  2773. yârâ (far) یارا güç.
  2774. yârân (far) یاران dostlar, arkadaşlar.
  2775. yârî (far) یاری 1.dostluk. 2.yardım.
  2776. yâsemen (far) یاسمن yasemin.
  2777. yâve (far) یاوه zırva, saçma.
  2778. yâvegû (far) گو یاوه zırvalayan, saçmalayan.
  2779. yâver (far) یاور yardımcı.
  2780. yâzdeh (far) یازده onbir.
  2781. ye's (ar) یأس umutsuzluk.
  2782. ye'sefzâ (A.-F.) افزا یأس üzücü.
  2783. yebânî (far) یبانی 1.yabanıl. 2.ürkek. 3.kaba.
  2784. yed (ar) ید 1.el. 2.güç.
  2785. yegân (far) یگان birler.
  2786. yegân yegân (far) یگان یگان bir bir, tek tek.
  2787. yegâne (far) یگانه biricik.
  2788. yegânegî (far) یگانگی birlik, teklik.
  2789. yek (far) یک bir.
  2790. yekbeyek (far) بيک یک bir bir, birer birer.
  2791. yekcihet (F.-A.) جهت یک 1.tek yön. 2.aynı görüşlü.
  2792. yekcins (F.-A.) جنس یک aynı türden.
  2793. yekdîger (far) دیگر یک birbiri.
  2794. yekdil (far) دل یک bir gönül. yeknazarda (F.-A.-T.) ilk bakışta, bir bakışta.
  2795. yekpâre (far) پاره یک 1.tek parça. 2.bütün.
  2796. yeksân (far) یکسان 1.bir şekilde. 2.birlikte.
  2797. yekseviye (F.-A.) سویه یک aynı düzeyde, eşit seviyeli.
  2798. yekşenbe (far) شنبه یک pazar.
  2799. yektene (far) تنه یک tek başına.
  2800. yekûn (ar) یکون toplam.
  2801. yel (far) یل yiğit.
  2802. yeldâ (far) یلدا uzun.
  2803. yemîn (ar) یمين 1.sağ, sağ yön. 2.ant, yemin.
  2804. yesâr (ar) یسار sol, sol taraf.
  2805. yesîr (ar) یسير kolay.
  2806. yetîm (ar) یتيم biricik, tek. 2.yetim.
  2807. yetîme (ar) یتيمه yetim kız çocuğu.
  2808. yetîmhâne (A.-F.) خانه یتيم yetimler evi.
  2809. yevâkît (ar) یواقيت yakutlar.
  2810. yevm (ar) یوم gün.
  2811. yevmenfeyevmen (ar) فيوما یوما günden güne.
  2812. yevmî (ar) یومی günlük, gündelik.
  2813. yevmiyye (ar) یومی gündelik ücret.
  2814. yezdân (far) یزدان Tanrı.
  2815. yubûset (ar) یبوست kuruluk.
  2816. yûğ (far) یوغ boyunduruk.
  2817. yûz (far) یوز pars.
  2818. yübûset (ar) یبوست kuruluk.
  2819. yümkin (ar) یمکن mümkün, olabilir, olası.
  2820. yümn (ar) یمن uğur.
  2821. yümnâ (ar) یمنی sağ taraf.
  2822. yümnî (ar) یمنی uğurlu.
  2823. yüsr (ar) یسر 1.kolaylık. 2.zenginlik.
  2824. yüsrâ (ar) یسری sol taraf.
  2825. Z
  2826. za'f (ar) ضعف zayıflık, zaaf. za'f gelmek zayıflamak.
  2827. za'ferân (ar) زعفران safran.
  2828. za'fî (ar) ضعفی zayıflıkla ilgili, zaaf ile ilgili.
  2829. za'fiyyet (ar) ضعفيت zayıflık, zafiyet.
  2830. zâbıta (ar) ضابطه güvenlik görevlisi.
  2831. zâbih (ar) ذابح boğazlayan.
  2832. zâbit (ar) ضابط subay.
  2833. zâbitân (A.-F.) ضابطان subaylar.
  2834. zabt (ar) ضبط 1.tutma. 2.ele geçirme. 3.kavrama. zabt edilmek ele geçirilmek. zabt etmek ele geçirmek. zabtiye nâzırı emniyet genel müdürü. zabtiye nezâreti emniyet genel müdürlüğü.
  2835. zabtiyye (ar) ضبطيه güvenlik güçleri, polis, jandarma.
  2836. zabtnâme (A.-F.) نامه ضبط tutanak, zabıt yazısı.
  2837. zabtürabt (ar) ضبط و ربط disiplin
  2838. zâc (ar) زاج göztaşı.
  2839. zâd (ar) زاد azık.
  2840. zâd (far) زاد 1.doğmuş. 2.doğum.
  2841. zâde (far) زاده 1.doğmuş. 2.evlat.
  2842. zâdegân (far) زادگان soylular, aristokratlar. zâdgegânlık satmak soyluluk taslamak.
  2843. zafer (ar) ظفر üstünlük kazanma.
  2844. zaferyâb (A.-F.) ظفریاب üstünlük kazanan, muzaffer olan. zaferyâb olmak üstünlük kazanmak, muzaffer olmak.
  2845. zâğ (far) زاغ karga.
  2846. zağan (far) زغن çaylak.
  2847. zahâir (ar) ذخائر zahireler.
  2848. zâhib (ar) ذاهب 1.giden. 2.sanıya kapılan. zâhib olmak 1.gitmek. 2.sanıya kapılmak.
  2849. zâhid (ar) زاهد aşırı dindar, zühd ile uğraşan.
  2850. zâhidâne (A.-F.) زاهدانه zahitçe.
  2851. zâhir (ar) ظاهر 1.ortaya çıkan, görünen, zuhur eden. 2.belli, açık, aşikâr. 3.sanırım. 4.görünüş, dış yüz. zâhir olmak ortaya çıkmak, görünmek, zuhur etmek.
  2852. zâhirbîn (A.-F.) ظاهربين sadece görünüşe bakan.
  2853. zahîre (ar) ذخيره depolanmış erzak.
  2854. zâhiren (ar) ظاهرا görünüşte, görünüşe göre.
  2855. zâhirî (ar) ظاهری dış görünüş ile ilgili, görünüşteki.
  2856. zâhirperest (A.-F.) ظاهرپرست sadece dış görünüşe bakan.
  2857. zahm (far) زخم yara.
  2858. zahmdâr (far) زخمدار yaralı.
  2859. zahme (far) زخمه 1.vuruş. 2.yara. 3.tezene, mızrap.
  2860. zahmet (ar) زحمت 1.sıkıntı, meşakkat. 2.güç.
  2861. zahmzede (far) زده زخم yaralı.
  2862. zahr (ar) ظهر 1.sırt, arka. 2.arka yüz.
  2863. zahriye (ar) ظهریه kağıdın arka yüzündeki yazı.
  2864. zâid (ar) زائد 1.artık. 2.artan. 3.artı. 4.gereksiz.
  2865. zaîf (ar) ضعيف zayıf, güçsüz.
  2866. zâik (ar) ذائق tadan, tadına varan.
  2867. zâika (ar) ذائقه tat alma duyusu.
  2868. zâil (ar) زائل yok olan, yok olucu. zâil olmak yok olmak, ortadan kalkmak.
  2869. zâir (ar) زائر ziyaretçi.
  2870. zâkir (ar) ذاکر zikreden.
  2871. zakkûm (ar) زقوم 1.zakkum ağacı. 2.zıkkım.
  2872. zâl (far) زال saçları ağarmış, ihtiyar.
  2873. zalâm (ar) ظلام karanlık.
  2874. zâlim (ar) ظالم zulüm eden.
  2875. zâlimâne (A.-F.) ظالمانه zalimce.
  2876. zamâim (ar) ضمائم ekler.
  2877. zamâne (ar) زمانه 1.devir. 2.felek.
  2878. zamîme (ar) ضميمه ek.
  2879. zamimeten (ar) ضميمة ek olarak.
  2880. zâmin (ar) ضامن tazmin eden.
  2881. zamîr (ar) ضمير 1.gönül. 2.iç. 3.zamir, adıl.
  2882. zamm (ar) ضم ekleme, arttırma. zamm edilmek eklenmek, arttırılmak. zamm etmek eklemek, arttırmak. zamm olunmak eklenmek, ilave edilmek.
  2883. zamme (ar) ضمه ötre.
  2884. zan (ar) ظن zan, sanı.
  2885. zanbak (ar) زنبق zambak.
  2886. zanîn (ar) ظنين zan altında bulunan.
  2887. zann (ar) ظن zan, sanı. zannedilmek sanılmak. zannetmek sanmak.
  2888. zânû (far) زانو diz. zapt bk. zabt. zapt edilmek ele geçirmek. zapt etmek ele geçirmek. zaptiye bk. zabtiyye
  2889. zâr (far) زار 1.perişan, ağlayan, inleyen. 2.inilti.
  2890. zâr (far) زار yer. zâr etmek ağlayıp inlemek. zâr olmak ağlayıp inlemek.
  2891. zarâfet (ar) ظرافت zariflik.
  2892. zarar (ar) ضرر ziyan.
  2893. zarardîde (A.-F.) ضرردیده zarar gören.
  2894. zarb (ar) ضرب vuruş.
  2895. zarbhâne (A.-F.) خانه ضرب darphane.
  2896. zarf (ar) ظرف 1.kap. 2.mektup zarfı. 3.zarf.
  2897. zarfiyyet (ar) ظرفيت kapasite.
  2898. zârî (far) زاری inleme, zar zar ağlama.
  2899. zâri' (ar) زارع ekici, çiftçi.
  2900. zarîf (ar) ظریف zarafet sahibi, nazik, nüktedan.
  2901. zarîfâne (A.-F.) ظریفانه zarifçe.
  2902. zarûrât (ar) ضرورات sıkıntılar, mecburiyetler.
  2903. zarûret (ar) ضرورت 1.sıkıntı. 2.yoksulluk. 3.zorunluluk.
  2904. zarûrî (ar) ضروری zorunlu.
  2905. zarûriyyât (ar) ضروریات zorunluluklar.
  2906. zât (ar) ذات 1.kişi. 2.kendi.
  2907. zâten (ar) ذاتا aslında.
  2908. zâtî (ar) ذاتی kişisel.
  2909. zâtülcenb (ar) الجنب ذات akciğer zarı iltihabı, zatülcenp.
  2910. zâtürrie (ar) الرئه ذات zatürriye, akciğer iltihabı.
  2911. zav' (ar) ضوء ışık.
  2912. zavâhir (ar) ظواهر dış yüzler.
  2913. zâviye (ar) زاویه 1.açı. 2.köşe. 3.küçük tekke.
  2914. zâyi' (ar) ضایع kaybolan. zâyi' etmek kaybetmek, yitirmek. zâyi' olmak kaybolmak, yitmek.
  2915. zâyi'ât (ar) ضایعات kayıplar.
  2916. zebân (far) زبان dil.
  2917. zebândıraz (far) دراز زبان dili uzun.
  2918. zebâne (far) زبانه 1.yalaz. 2.dilimsi.
  2919. zebânzed (far) زبانزد ünlü, dillerde dolaşan.
  2920. zeber (far) زبر üst.
  2921. zebercedî (ar) زبرجدی fıstık yeşili.
  2922. zebh (ar) ذبح boğazlama. zebh edilmek boğazlanmak, kesilmek. zebh etmek boğazlamak, kesmek.
  2923. zebîh (ar) ذبيح kesilmiş hayvan, boğazlanmış.
  2924. zebîl (ar) زبيل 1.pislik. 2.gübre.
  2925. zebûn (far) زبون 1.alçak. 2.aciz, zavallı. 3.güçsüz. zebûn etmek 1.alçaltmak. 2.aciz bırakmak. 3.güçsüz bırakmak. zebûn olmak 1.alçalmak. 2.aciz kalmak. 3.güçsüz kalmak.
  2926. zecr (ar) زجر 1.zorlama. 2.eziyet etme.
  2927. zecrî (ar) زجری zorlayarak, zorlayıcı.
  2928. zede (far) زده 1.vurmuş, dövmüş. 2.vurulmuş, dövülmüş. 3.uğramış, müptela olmuş.
  2929. zehâb (ar) ذهاب 1.gidiş. 2.sanıya kapılma.
  2930. zeheb (ar) ذهب altın.
  2931. zehr (ar) زهر çiçek.
  2932. zehr (far) زهر zehir, ağı.
  2933. zehre (ar) زهره çiçek.
  2934. zehrhand (far) زهرخند acı gülüş.
  2935. zehrnâk (far) زهرناک zehirli.
  2936. zekâ (ar) ذکا zekilik.
  2937. zekan (ar) زقن çene.
  2938. zekâvet (ar) ذکاوت zekilik.
  2939. zeker (ar) ذکر 1.erkek. 2.erkeklik üreme organı.
  2940. zelâzil (ar) زلازل depremler.
  2941. zelîl (ar) ذليل düşkün, zavallı.
  2942. zell (ar) زل sürçme, kayma.
  2943. zelzele (ar) زلزله deprem.
  2944. zemân (ar) زمان 1.zaman. 2.çağ. 3.süre.
  2945. zemâne (ar) زمانه 1.devir. 2.felek.
  2946. zemherîr (ar) زمهریر karakış.
  2947. zemîm (ar) ذميم kötü.
  2948. zemîn (far) زمين 1.yer. 2.dünya. 3.fon. 4.konu, alan.
  2949. zeminbûsî (far) بوسی زمين saygı ile yer öpme.
  2950. zemistan (far) زمستان kış.
  2951. zemistânî (far) زمستانی kışlık.
  2952. zemm (ar) ذم kötüleme, yerme. zemm edilmek kötülenmek, yerilmek. zemm etmek kötülemek, yermek.
  2953. zemzeme (ar) زمزمه 1.melodi. 2.mırıltı.
  2954. zen (far) زن kadın.
  2955. zenâdıka (ar) زنادقه zındıklar.
  2956. zenâne (far) زنانه 1.kadınca, kadınsı. 2.kadın işi.
  2957. zenb (ar) ذنب suç, günah.
  2958. zenbîl (ar) زنبيل zembil.
  2959. zenbûrek (far) زنبورک zemberek.
  2960. zencebîl (ar) زنجبيل zencefil.
  2961. zencî (ar) زنجی siyahî, zenci.
  2962. zencîr (far) زنجير zincir.
  2963. zencîrî (far) زنجيری 1.zincirli. 2.zincirlik deli.
  2964. zendeka (ar) زندقه zındıklık.
  2965. zendost (far) دوست زن zampara.
  2966. zeneb (ar) ذنب kuyruk.
  2967. zenehdân (far) زنخدان çene.
  2968. zeng (far) زنگ 1.zil. 2.pas.
  2969. zengî (far) زنگی zenci, siyahî.
  2970. zengûle (far) زنگوله 1.çan. 2.çıngırak.
  2971. zenne (far) زنه kadın rolünü üstlenen erkek sanatçı.
  2972. zenperest (far) پرست زن kadın düşkünü.
  2973. zer (far) زر 1.altın. 2.akçe.
  2974. zer' (ar) زرع ekim.
  2975. zerâfe (ar) زرافه zürafa.
  2976. zerbâf (far) زرباف sırmacı.
  2977. zerd (far) زرد sarı.
  2978. zerdâlû (far) زردالو zerdali.
  2979. zerde (far) زرده 1.zerde. 2.sarılık. 3.safran.
  2980. zerdûz (far) زردوز sırmacı.
  2981. zerefşân (far) زرافشان altın saçılmış, altın yaldızlı.
  2982. zerger (far) زرگر kuyumcu.
  2983. zerharîd (far) زرخرید köle.
  2984. zerîn (far) زرین altından.
  2985. zerk (ar) زرق deri altına verme, şırınga etme.
  2986. zerrâ' (ar) زراع ekici, çiftçi.
  2987. zerrâk (ar) زراق ikiyüzlü.
  2988. zerrât (ar) ذرات zerreler.
  2989. zerre (ar) ذره 1.en küçük parça, molekül. 2.azıcık, birazcık.
  2990. zerreşikâf (A.-F.) شکاف ذره kılı kırk yaran.
  2991. zerrin (far) زرین altından.
  2992. zevâl (ar) زوال 1.yok olma, yok oluş. 2.batma. 3.öğle.
  2993. zevâlnâpezîr (A.-F.) ناپذیر زوال yok olmayan, kalıcı.
  2994. zevâlpezîr (A.-F.) زوالپذیر yok olucu, fani.
  2995. zevât (ar) ذوات kişiler.
  2996. zevâyâ (ar) زوایا 1.açılar. 2.köşeler. 3.küçük tekkeler, zaviyeler.
  2997. zevc (ar) زوج 1.koca. 2.çiftin teki.
  2998. zevcât (ar) زوجات nikahlı kadınlar, karılar.
  2999. zevce (ar) زوجه nikahlı kadın, karı.
  3000. zevceteyn (ar) زوجتين karıkoca.
  3001. zevceyn (ar) زوجين karıkoca.
  3002. zevciyet (ar) زوجيت eşlik.
  3003. zevebân (ar) ذوبان erime.
  3004. zevk (ar) ذوق 1.beğeni, hoşlanma. 2.tat.
  3005. zevkbahş (A.-F.) بخش ذوق zevk veren.
  3006. zevrak (ar) زورق kayık.
  3007. zeyl (ar) ذیل 1.ek, zeyil. 2.etek.
  3008. zeylen (ar) ذیلا ek olarak.
  3009. zeyn (ar) زین süs. zeyn olmak süslenmek.
  3010. zeytûn (ar) زیتون zeytin.
  3011. zıdd (ar) ضد zıt, karşıt.
  3012. zıddiyyet (ar) ضدیت zıtlık, karşıtlık.
  3013. zılâl (ar) ظلال gölgeler.
  3014. zıll (ar) ظل gölge.
  3015. zımnen (ar) ضمنا bu arada, dolayısıyla.
  3016. zımnî (ar) ضمنی dolaylı, üstü kapalı.
  3017. zırh (far) زره zırh.
  3018. zırhpûş (far) پوش زره zırhlı.
  3019. zıyâ' (ar) ضياع kaybolma.
  3020. zıyâ' (ar) ضياء çiftlikler.
  3021. (ar) ذی sahip.
  3022. zi'b (ar) ذئب kurt.
  3023. zîbâyî (far) زیبایی güzellik.
  3024. zîbâ (far) زیبا güzel.
  3025. zîbak (ar) زیبق cıva.
  3026. zîc (ar) زیج yıldız atlası.
  3027. zifâf (ar) زفاف gerdek.
  3028. zih (far) زه kiriş.
  3029. zîhayât (ar) حيات ذی canlı.
  3030. zihgîr (far) زهگير okçu yüzüğü.
  3031. zihî (far) زهی ne güzel, bravo.
  3032. zihin (ar) ذهن zihin.
  3033. zihn (ar) ذهن zihin.
  3034. zihnen (ar) ذهنا zihin yoluyla.
  3035. zihnî (ar) ذهنی sihinsel.
  3036. zihniyyet (ar) ذهنيت düşünce tarzı, anlayış.
  3037. zîk (ar) ضيق darlık.
  3038. zîkıymet (ar) قيمت ذی değerli.
  3039. zikr (ar) ذکر zikir, anma. zikr etmek anmak. zikr olunmak anılmak, zikredilmek.
  3040. zîkudret (ar) قدرت ذی güçlü, kudretli.
  3041. zillet (ar) ذلت düşkünlük, aşağılık, alçaklık.
  3042. zilzâl (ar) زلزال sarsıntı.
  3043. zimâm (ar) زمام yular.
  3044. zimâmdâr (A.-F.) زمامدار 1.yular tutan. 2.işleri yürüten, sorumlu.
  3045. zîmedhal (ar) مدخل ذی müdahalesi olan.
  3046. zimmet (ar) ذمت elde tutma zorunluluğu.
  3047. zîn (far) زین eyer.
  3048. zinâ' (ar) زناء zina, nikahsız cinsel ilişki.
  3049. zinâkâr (A.-F.) زناکار zina eden.
  3050. zencîrbend (far) زنجيربند zincire vurulmuş. zencîrbend edilmek zincire vurulmak.
  3051. zindân (far) زندان hapishane.
  3052. zindânî (far) زندانی 1.zindancı. 2.mahpus.
  3053. zinde (far) زنده 1.diri, canlı. 2.sağlığı yerinde.
  3054. zindegânî (far) زندگانی yaşam.
  3055. zindîk (ar) زندیق zındık.
  3056. zînet (ar) زینت ziynet, süs.
  3057. zinhâr (far) زنهار sakın.
  3058. zîr (far) زیر alt, aşağı.
  3059. zîrâ (far) زیرا çünkü.
  3060. zirâ' (ar) ذراع 75-90 cm. lik bir uzunluk ölçüsü birimi, dirsek ile orta parmak ucu arasındaki uzaklık.
  3061. zirâ'at (ar) زراعت tarım.
  3062. zirâ'î (ar) زراعی tarımsal. zirâ'at nezareti tarım bakanlığı.
  3063. zîrdest (far) زیردست el altındaki, emir altındaki, ast.
  3064. zîre (far) زیره kimyon.
  3065. zîrek (far) زیرک uyanık, zeyrek.
  3066. zîrîn (far) زیرین alttaki.
  3067. zîrûh (ar) روح ذی canlı.
  3068. zîrüzeber (far) زیر و زبر altüst zîrüzeber etmek altüst etmek, yerle bir etmek. zîrüzeber olmak altüst olmak, yerle bir olmak.
  3069. zirve (ar) زروه doruk.
  3070. zîşan (ar) شان ذی şerefli.
  3071. zişt (far) زشت çirkin.
  3072. ziştî (far) زشتی çirkinlik.
  3073. zîvekâr (ar) وقار ذی ağırbaşlı.
  3074. zîver (far) زیور 1.süs. 2.ziynet, takı.
  3075. ziyâ' (ar) ضياء ışık.
  3076. ziyâdâr (A.-F.) ضيادار aşıklı.
  3077. ziyâde (ar) زیاده fazla, çok.
  3078. ziyâfet (ar) ضيافت şölen, ziyafet.
  3079. ziyân (far) زیان zarar.
  3080. ziyânkâr (far) زیانکار zarar veren.
  3081. ziyâretgâh (A.-F.) زیارتگاه ziyaret yeri.
  3082. zû' (ar) ضوء aydınlık, ışık.
  3083. zu'bân (ar) ذؤبان kurtlar.
  3084. zu'm (ar) زعم sanı.
  3085. zuafâ' (ar) ضعفا zayıflar.
  3086. zucret (ar) ضجرت yürek daralması, iç sıkıntısı.
  3087. zûd (far) زود 1.çabuk. 2.erken.
  3088. zufr (ar) ظفر tırnak.
  3089. zuhr (ar) ظهر öğle.
  3090. zuhûr (ar) ظهور ortaya çıkma, görünme. zuhur etmek ortaya çıkmak, çıkmak.
  3091. zuhûrât (ar) ظهورات beklenmedik gelişmeler.
  3092. zukâk (ar) زقاق sokak.
  3093. zulm (ar) ظلم cefa, eziyet. zulm etmek zulüm yapmak.
  3094. zulmânî (ar) ظلمانی karanlıkla ilgili.
  3095. zulmet (ar) ظلمت karanlık.
  3096. zulmetefzâ (A.-F.) افزا ظلمت karanlığı arttıran.
  3097. zulümât (ar) ظلمات karanlıklar.
  3098. zunûn (ar) ظنون zanlar.
  3099. zûr (far) زور güç.
  3100. zurafâ (ar) ظرفا 1.zarifler. 2.seviciler, sevici kadınlar.
  3101. zûrbâ (far) زوربا 1.güçlü. 2.zorba.
  3102. zûrmend (far) زورمند güçlü.
  3103. zurûf (ar) ظروف 1.kaplar. 2.zarflar.
  3104. zübde (ar) زبده öz.
  3105. zücâc (ar) زجاج cam.
  3106. zücâciyye (ar) زجاجيه cam eşyalar.
  3107. zühd (ar) زهد zahitlik, aşırı sofuluk.
  3108. zühhâd (ar) زهاد zahitler.
  3109. zühre (ar) زهره Venüs, Çoban Yıldızı.
  3110. zührevî (ar) زهروی cinsel ilişkiyle bulaşan.
  3111. zühûl (ar) ذهول dalgınlıkla unutma.
  3112. zükâm (ar) زکام nezle.
  3113. zükûr (ar) ذکور erkekler.
  3114. zülâl (ar) زلال berrak, saf.
  3115. zülf (far) زلف zülüf.
  3116. züll (ar) ذل alçalma, alçaklık, düşkünlük, zillet.
  3117. zülüf (far) زلف zülüf, iki yandaki lüleli saç.
  3118. zümre (ar) زمره grup, topluluk.
  3119. zümûm (ar) ذموم yermeler, kötülemeler.
  3120. zümürrüd (ar) زمرد zümrüt.
  3121. zünbûr (ar) زنبور eşek arısı.
  3122. zünnâr (ar) زنار papaz kuşağı.
  3123. zünûb (ar) ذنوب 1.suçlar, günahlar. 2.kuyruklar.
  3124. zürâfe (ar) زرافه zürafa.
  3125. zürefâ (ar) ظرفا zarifler.
  3126. zürrâ' (ar) زراع ekiciler, çiftçiler.
  3127. zürriyyât (ar) ذریات soylar, zürriyetler.
  3128. zürriyyet (ar) ذریت soy, zürriyet.
  3129. züvvâr (ar) زوار ziyaretçiler.
  3130. züyûl (ar) ذیول ekler, zeyiller.