Türkçe isimler

Türkçe isimler, anlamlar ve tarihi bağları.

  1. CABADAK : Hayret, şaşma
  2. CABALAK : Yabalak, yaygın ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü Bayoğlu ve Altun oymağı dip dedelerinden
  3. CAĞIMDA : Yaratıcı, üretken
  4. CAĞIMDI : lütufkar, iltifat eden
  5. CAĞLI : Namuslu, dürüst
  6. CAKŞI : Yakşı, yakışıklı, güzel ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  7. CALMAN : Yalman ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü Semiz oymağı dip dedelerinden
  8. CAMAN : 1- Yaman, 2- Kam, büyücü
  9. CAMANBAY : birl. Caman/Bay..Şamanist gelenekte, obanın büyücüsü,doktoru, kötü ruhları kovan kişi
  10. CAMUGA (Camuka) Kızgın, asabi ─ Çengiz Kaan dönemi beylerinden
  11. CANİK : Tüccar, ticaret erbabı
  12. CANKU : Meşveret (Farsçadaki “can” sözcüğüyle yalnızca ad benzerliği var.)
  13. CARIP : Yarkın, dost, çok yakın arkadaş
  14. CARLIK : Yarlık, emir, ferman
  15. CARTI : Şık, alımlı
  16. CARUZ : Heyecan
  17. CATUK : Halim, haluk
  18. CAV : Gösteriş, afi, fiyaka ─ Akşitler devletinin kurucusu olan Mehmed Han’ın dedesi
  19. CAVANKUL : Uygurlar döneminde ordunun sol cenahını ve oradaki askerlerin tümüne verilen ad
  20. CAVILDAK : Neşeli, şen şakrak
  21. CAVLI : Gösterişli, cafcaflı
  22. CAVLIBEGÜM : birl. Cavlı/Begüm
  23. CAVLIBİGE : birl. Cavlı/Bige
  24. CAYMAZ : Cesur, kararlı
  25. CAYNAK : Pençe, Doğan pençesi ─ Kırgız oymak beylerinden
  26. CEBE : 1- Silah,ok, cephane 2- Zırh
  27. CEBEALP : birl. Cebe/Alp
  28. CEBEN : Gayretli, çalışkan ─ Selçuklular dönemi komutanlarından
  29. CEBENOYAN : Cebe/Noyan ─ Çengiz Kaan’ın dünyaca ünlü komutanı ve yakın arkadaşı.(Çengiz’in bütün Türkleri bir bayrak altında toplama fikrinin mimarı bu ulu kişidir.)
  30. CEBESOY : birl. Cebe/Soy
  31. CELASUN : (Çalasun) 1- Delikanlı 2- Cesur, savaşçı 3- Becerikli, eli tez.
  32. CELAYIR : (Çalayır) 1- Bilgin, güngörmüş, tecrübeli 2- savaşçı ─ Kazakların, Uluyüz bölüğüne bağlı oymak ve bu oymağın kurucu beyi
  33. CELDEN : Yel, yel parçası ─ Kırgızların, Togay ve Bugu oymakları dip dedelerinden
  34. CELKELDİ (Celgeldi,Yelgeldi) birl. Cel/Geldi ─ Kırgızların, Manguç oymağı beylerinden
  35. CELME : Çalım, fiyaka, gösteriş
  36. CELMEALP : birl. Celme/Alp
  37. CELMEGÜN : birl. Celme/Gün
  38. CENGEL : Hafif, ince
  39. CENGİZ : Çengiz, Tengiz, Deniz
  40. CENGİZHAN : birl. Cengiz/Han
  41. CERAY : birl. Yer/Ay
  42. CEREN : Ceylan, ahu, gazel
  43. CERENAY : birl. Ceren/Ay
  44. CERKİN : Hısım, yakın
  45. CERKUDAY : birl. Yer/Kutay ─ Eski dönem yer tanrısı
  46. CETİK : Yetkin, uzman, olgun
  47. CETİZ : Yetkin, becerikli
  48. CEYHAN : Aslı Çayhan..dır. birl. Çay/Han
  49. CEYHUN : (Ceyhan, Çayhan)
  50. CEYRAN : Ceren
  51. CIDA : Mızrak, kısa saplı mızrak
  52. CIGI : Şamanist gelenekte ,iyi ruh. Boy ve oymakları kötülüklerden koruduğuna inanılan ruh
  53. CILDUZ : Yıldız
  54. CILIMGA : Kağan ve Han’ların mektuplarını yazmakla görevli kişi
  55. CIVGIN : Nihal
  56. CIVI : (Cıgı)
  57. CİBELİK : Sonsuz, sonsuzluk
  58. CİCİ : (Cicik, cicek) 1- Çiçek, gül 2- Konuk 3- Sevim, sevimlilik
  59. CİCİBEGÜM : birl. Cici/Begüm
  60. CİCİANAGA : birl. Cici/Anaga (Analık) ─ Babürler devleti vezirlerinden, Ekber Han’ın evdeşi
  61. CİCİBİGE : birl.Cici/Bige
  62. CİCİN : Cici
  63. CİDAGU : Yetkin, yetenekli, becerikli
  64. CİDE : İri, uzun bir ağaç türü
  65. CİGA : Taç, gelin başı
  66. CİGABEGÜM : birl. Ciga/Begüm
  67. CİGABİGE : birl. Ciga/Bike
  68. CİGAY (Ciga)
  69. CİĞİL : Hafif, yeğni, kolay
  70. CİĞİLAY : birl. Ciğil/Ay
  71. CİLASUN (Celasun)
  72. CİLMAYA : Türk mitolojisindeki efsanevi kanatlı at
  73. CİNGİL : 1- Galip, utkan 2- Güvenilir,sadık
  74. CİNGİLAY : birl. Cingil/Ay
  75. CİNGÜ : Zafer, utku
  76. CİNGÜBAY : birl. Cingü/Bay
  77. CİNGÜER : birl. Cingü/Er
  78. CİVİL : İyi ruh, temiz , arınmış ruh
  79. CİVİLAY : birl. Civil/Ay
  80. COLAY : (Yolay) birl. Yol/Ay...Kazaklarda “ayağı uğurlu” kişiler için kullanılır.
  81. COLDA : Yolcu, yola çıkan
  82. COLDACAKŞI : birl. Yolda/Yakşı ─ Kırgızların Mürdi oymağı beylerinden
  83. CUCİ : 1- Cici, çiçi, cicik, çiçek, çuçu, çuçi 2- Konuk..Bu ad daha çok, beklenmeyen doğumlar sonrası kullanılır ve bu yüzden “konuk” anlamını içerir
  84. CUCİALP : birl. Cuci/Alp
  85. CUCİBAY : birl. Cuci/Bay
  86. CUCİBEGÜM : birl. Cuci/Begüm
  87. CUCİBİKE : birl. Cuci/Bike
  88. CUCİBUĞA : birl.Cuci/Boğa ─ Çengiz Kaan’ın ilk oğlu. Altınordu devletinin kurucusu, Batu Han’ın babası
  89. CUCİKASAR : birl. Cuci/Kasar, kazar, keser ─ Çengiz Kaan’ın kardeşlerinden
  90. CUCİKAZAR : (Cuci hazar) birl.Cuci/Keser ─ Taygutlular devleti hanlarından
  91. CUCİN : Cuci
  92. CUCİNHATUN : birl. Cucin/Hatun ─ Kıpçak hanlarından, Mengü Timur Han’ın evdeşi
  93. CULUM : Narin, nazik, hassas
  94. CUMUK : Yumuk, yumulmuş ─ Kazakların Ortayüz bölüğü, Kara Giray oymak beylerinden
  95. CUPAR : Parfüm, güzel koku
  96. CUPARAY : birl. Cupar/Ay
  97. ÇABA : Gayret, enerji ─ Atilay Han’ın yeğenlerinden
  98. ÇABAALP : birl. Çaba/Alp
  99. ÇABACI : Gayretli, enerjik ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Baybaykı oymağı dip dedelerinden
  100. ÇABAHAN : birl.Çaba/Han ─ 1- Karahanlılar dönemi beylerinden 2- Batı Göjtürkleri (Tardu Şad)
  101. Dönemi bey ve komutanlarından
  102. ÇABAK (Çaba)1-Çabuk,çevik 2- Küçük bir göl balığı türü ─ kuman Hanlığı dönemi beylerinden
  103. ÇABAR : 1- çpar, davranır 2- Ulak, kurye, elçi ─ Kaydu Han’ın oğullarından
  104. ÇABUK : (Çapuk) Çapan, çaba gösteren, çabalayan ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  105. ÇAÇA : 1- Savaş baltası 2- Gemici 3- Çiçi, çiçik
  106. ÇAÇAHAN : birl. Çaça/Han ─ Doğu Hun hanlarından
  107. ÇAÇAKLI : (Çaçalı) ─ Özbeklerin Konrat oymağı dip dedelerinden
  108. ÇAÇASENGÜN : birl. Çaça/Sengün ─ Göktürkler (Bilge Kağan) dönemi bey ve komutanlarından
  109. ÇAĞAN : (Çakan) ─ Samanoğulları dönemi Horasan valisi
  110. ÇAGAVUN : Bal arısı
  111. ÇAĞ : 1- Zaman, vakit 2- devir, devran 3- su sesi, şırıltı
  112. ÇAĞA : Yavru çocuk
  113. ÇAĞAÇAN : birl. Çağ/Açan
  114. ÇAĞAÇAR : birl. Çağ/Açar
  115. ÇAĞALP : birl. Çağ/Alp
  116. ÇAĞAN : 1- Bayram, eğlence 2- Şimşek 3- gürz, çakan 4- Beyaza kaçan beyazımsı ─ Kıpçak hanlığı dönemi beylerinden
  117. ÇAĞANAK : Çalgı, enstrüman
  118. ÇAĞAŞ : Kırlangıç
  119. ÇAĞATAY : birl. Çağ/Atay 1-Çağının en ünlüsü 2- çağdaş, çağının ilerisinde ─ Babür Han dönemi beylerinden (Çağatay Hasan Ali bey)
  120. ÇAĞATAYHAN : birl. Çağatay/Han ─ ..Çengiz Kaan’ın oğullarından ve Çağatay devletinin kurucusu (..Çengiz imparatorluğunun resmi dili
  121. Türkçe idi. Ancak sonraki dönem,ayrı devletlerin oluşması ile bazılarında ortaya çıkan dil ve kültür, karışıklıklarına rağmen,Çağatay Han, Türk diline ve edebiyatına çok büyük önem vererek ayrı bir ivme kazandırmıştır. Bu yüzden, Türkçemiz bu ulu kişiye çok şey borçludur. Ayrıca günümüzde konuşulan Türkçenin ağız ve gramer yapısı,” Çağatay lehçesi” olarak bu kişinin adına atfen onun döneminden gelmektedir.)
  122. ÇAĞATAYHATUN : birl. Çağatay/Hatun ─ Altınordu hanlarından, Uzbek Han’ın evdeşi
  123. ÇAĞAY : birl. Çağ/Ay
  124. ÇAĞAYBAYLI : birl. Çağay/Baylı ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Yedi Uruğ oymağının kurucu beylerinden
  125. ÇAĞBAY : birl. Çağ/Bay
  126. ÇAĞBEGÜM : birl. Çağ/Begüm
  127. ÇAĞBEK (Çağbey) birl. Çağ/Bey
  128. ÇAĞBİKE : birl. Çağ/Bike
  129. ÇAĞBUĞA : birl. Çağ/Boğa
  130. ÇAĞDAŞ : Çağın insanı, aynı çağda yaşayan kişiler
  131. ÇAĞER : birl. Çağ/Er
  132. ÇAĞGÜN : birl. Çağ/Gün
  133. ÇAĞHAN : birl. Çağ/Han
  134. ÇAĞHANIM : birl. Çağ/Hanım
  135. ÇAĞIBEK : birl. Çakı/Bey ─ Timur Kürkan Han dönemi beylerinden
  136. ÇAĞIL : 1- Su sesi 2- Çakıl taşı
  137. ÇAĞILAY : birl. Çağıl/Ay
  138. ÇAĞILDAK : Çağlayan, şelale ─ Kırgızların, Togay ve Saru oymaklarının dip dedelerinden
  139. ÇAĞILHAN : birl.Çağıl/Han
  140. ÇAĞILTI : 1- Su sesi, suyun taş ve kayalara çarparken çıkartığı ses
  141. ÇAĞIN : 1- Şimşek , çakın 2- Gürz, topuz ─ Babür Han’ın komutanlarından
  142. ÇAĞIR : Çağırı, çağrı
  143. ÇAĞIRBEYKE : (Çağır/Bike ─ Çengiz Kaan’ın gelini, Cuci Han’ın evdeşi, Batu Han’ın anası
  144. ÇAĞIRGAN : Çağıran, devetkar
  145. ÇAĞLA : 1- Namuslu, dürüst 2- Erik türlerinden bir yemiş
  146. ÇAĞLAK : 1- Namuslu, dürüst 2- Çağlayan, şelale
  147. ÇAĞLAR : Şelale, çağlayan
  148. ÇAĞLASUN : Dürüst
  149. ÇAĞLAV : Dürüst
  150. ÇAĞLAYAN : Şelale
  151. ÇAĞLAYIK : Şelale
  152. ÇAĞLI : 1- Dürüst 2- Yakışıklı, güzel
  153. ÇAĞLIN : Meşhur ve liyakat sahibi
  154. ÇAĞRI : 1- Mesaj, davet 2- Doğan kuşu, doğanın bir çeşidi ─ Göktürkler dönemi beylerinden ve Kürşad’ın kırklarından
  155. ÇAĞRI ALP : birl. Çağrı/Alp
  156. ÇAĞRIBAY : birl. Çağrı/Bay
  157. ÇAĞRIBEĞ : birl. Çağrı/Bey ─ Selçuklu devletinin kurucusu Tuğrul Han’ın kardeşi Alparslan Han’ın babası
  158. ÇAĞRIBOĞA : Çağrı/Boğa
  159. ÇAĞRI TEKİN : Çağrı/Tekin ─ Karahanlılar Hanlarından
  160. ÇAĞRI TİGİN : Çağrı/Tigin ─ Divanı Lugati Türk’ün yazarı olan, Kaşgarlı Mahmud beyin babası
  161. ÇAĞRI TİMUR : Çağrı/Timur
  162. ÇAĞRIBARS : birl. Çağrı/Bars
  163. ÇAĞRIBAY : birl. Çağrı/Bay
  164. ÇAĞRIBÖRİ : birl. Çağrı/Böri
  165. ÇAĞRIKUL : birl. Çağrı/Kul
  166. ÇAĞRITAN : birl. Çağrı/Tan
  167. ÇAĞRITAY : birl. Çağrı/Tay
  168. ÇAĞRUK : Katı, sert
  169. ÇAKA : 1- Savaş baltası 2- Çakı 3- Fiyaka, çalım, gösteriş ─ Türkmenlerin Çavdur oymağı dip dedelerinden
  170. ÇAKABAY : birl. Çaka/Bay
  171. ÇAKABEY : birl. Çaka/Bey ─ Anadolu Selçuklular dönemi beylerinden. Kılıçarslan han’ın kaynatası. Anadoludaki ilk denizcilik hareketlerini başlatarak bu konuda öncülük yapan bey
  172. ÇAKABÖRİ. birl. Çaka/Böri
  173. ÇAKAHAN : birl. Çaka/Han ─ Kıpçak hanlarından
  174. ÇAKALOZ : 1- Fener 2- İlkel bir top silahı (Top mermisi yerine çakıl taşı atan)
  175. ÇAKAN : 1- Gürz,topuz 2- Şimşek ─ Çengiz Kaan’ın komutanlarından ve evlatlığı
  176. ÇAKANBAY : birl. Çakan/Bay
  177. ÇAKAR : 1-Deniz feneri 2- gürz ─ Selçuklşular dönemi, Musul valilerinden
  178. ÇAKARHAN : birl. Çakar/Han ─ II.yz. Moğol Hanlarından
  179. ÇAKAR KOCA : Çakar/Koca ─ Çengiz Kaan’ın Çin elçisi
  180. ÇAKARLI : Çakar/lı ─ İran Türkmenleri, Karapapak oymak beylerinden
  181. ÇAKI : Kesici, yontucu küçük bıçak
  182. ÇAKICI : 1- Çakma eyleminde bulunan 2- Çakı ustası
  183. ÇAKIL : Çakıl taşı
  184. ÇAKIN : 1- Şimşek 2- Kıvılcım ─ Selçuklular dönemi beylerinden (Kılıç Arslan’ın damadı)
  185. ÇAKINBAY : birl. Çakın/Bay
  186. ÇAKINTİMUR : birl. Çakın/Timur
  187. ÇAKIR : 1- Doğan türü bir avcı kuş 2- Gürz 3- Şarap, içki ─ Çağrı bey için bazı kaynaklar bu ad ile bahseder
  188. ÇAKIRALP : birl. Çakır/Alp
  189. ÇAKIRBAY : birl. Çakır/Bay
  190. ÇAKIRCA : Doğan türü bir avcı kuş
  191. ÇAKIRCALI : Çakırca/lı
  192. ÇAKIRCI : Eskiden saraylarda, özel olarak doğan terbiyeciliği yapanlara verilen bir sıfat
  193. ÇAKIRHAN : birl. Çakır/Han
  194. ÇAKIRKAN : birl. Çakır/Kan
  195. ÇAKMAK : ..Çak kökünden türeyen, vurmak, kesmek, bölmek eylemi için kullanılan bir sözcük ─ 1- Kurtuluş Savaşı kahramanlarından ve Atatürk’ün yakın arkadaşlarından, (Mareşal Fevzi
  196. Çakmak) 2- Mısır-Türk kölemenleri dönemi, Suriye valilerinden
  197. ÇAKMUR : Tutumlu, eli sıkı
  198. ÇAKTU : İri yapılı, gösterişli
  199. ÇAL : Kılıç darbesi, darbe, vuruş ─ Türkmenlerin ,Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  200. ÇALAP : Ulu ruh, Kaadiri mutlak (Eski dönem Tanrı sıfatlarından)
  201. ÇALAPBERDİ : birl. Çalap/Verdi
  202. ÇALAPKUL : birl. Çalap/Kul
  203. ÇALBAK : birl. Çal/Bak ─ Kırgızların, Togay ve Tolkan oymakları dip dedelerinden
  204. ÇALBAY : birl. Çal/Bay ─ Manas destanında adı geçen bir bey
  205. ÇALGAR : Çalıcı, vurucu ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  206. ÇALGIÇAY : Taştan yapılmış el değirmeni ─ Kırgız oymak beylerinden
  207. ÇALHAN : birl. Çal/Han ─ Özbek Han’ın Rusya elçisi
  208. ÇALIK : 1- Silahşör, iyi kılıç kullanan 2- Çelik 3- Mesaj, haber 4- Haşarı, yaramaz ─ Göktürkler dönemi beylerinden
  209. ÇALIKALP : birl. Çalık/Alp
  210. ÇALIKUŞU : birl. Çalı/Kuşu ─ Kırgız oymaklarından ve bu oymağın ilk beylerinden
  211. ÇALIM : 1- Gösteriş, fiyaka, kurum 2- Kılıcın keskin tarafı
  212. ÇALIMALP : birl. Çalım/Alp
  213. ÇALIMAY : birl. Çalım/Ay
  214. ÇALIMBAY : birl. Çalım/Bay
  215. ÇALIMER : birl. Çalım/Er
  216. ÇALIMLU : Gösterişli, çekici
  217. ÇALIN : Çiğ, jale
  218. ÇALIŞ : Azim, ceht
  219. ÇALIŞALP : birl. Çalış/Alp
  220. ÇALIŞHAN : birl. Çalış/Han ─ Ertuğrul Gazi’nin dedesi
  221. ÇALIŞGAN : Çalışkan, işgüzar
  222. ÇALKARA : 1- Doğan türü bir avcı kuş 2- birl. Çal/Kara ─ Göktürkler dönemi beylerinden
  223. ÇALKIN : Darbeci, hamleci, vurucu
  224. ÇALMA : Maden üzerine yapılmış oyma, işleme
  225. ÇALMABEK : birl. Çalma/Bey
  226. ÇALMAN : Çalıcı, vurucu ─ Altay Türkleri, Televut oymağı dip dedelerinden
  227. ÇALUK : Çalık
  228. ÇALUKBAY : birl. Çaluk/Bay
  229. ÇAM : Bir ağaç türü
  230. ÇAMHAN : birl. Çam/Han ─ Hiyve hanlığı hanlarından
  231. ÇAMTOSUN : birl. Çam/Tosun ─ Şeyban Han’ın komutanlarından
  232. ÇAMUR : Sazlık, bataklık ─ Selçuklular dönemi beylerinden
  233. ÇAMURALP : birl. Çamur/Alp
  234. ÇAMURBAY : birl. Çamur/Bay
  235. ÇAMURBEK : birl. Çamur/Bek ─ Göktürkler dönemi beylerinden. (Çuluk Kağan’ın muhafızlarından)
  236. ÇANAYAZ : Berrak, billur
  237. ÇANDAR : Karışık, karma
  238. ÇANDIR : Karışık
  239. ÇANGA : 1- Soylu 2- Pençe
  240. ÇANGABAY : birl. Çanga/Bay
  241. ÇANGAL : 1- Çok sık ağaçlı bölge 2- Budaklı ağaç
  242. ÇAPAN : 1- Ulak, haberci 2- Enerjik,- çalışkan 3- iş elbisesi, eski giysi
  243. ÇAPANALP : birl. Çapan/Alp
  244. ÇAPANAY : birl. Çapan/Ay ─ Kırgız oymak beylerinden
  245. ÇAPANBAY : birl. Çapan/Bay
  246. ÇAPANER : birl. Çapan/Er
  247. ÇAPAR : 1- Enerjik, çalışkan 2- Giysi 3- Saldırgan 4- ulak, haberci ─ Batı Han’ın oğullarından
  248. ÇAPGIN : Enerjik, koşan, ardından giden
  249. ÇAPGUR : Tufan, afet, deprem
  250. ÇAPIN : Atak, hücum, savlet
  251. ÇAPITGAN : Saldıran, saldırgan ─ Karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  252. ÇAPKAN : Çapan
  253. ÇAPKUR : (Çapgur) ─ Altay Türkleri, Kişiler oymağı dip dedelerinden
  254. ÇAPLAN : Bir şahin türü ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  255. ÇAPLI : Şahin türü bir avcı kuş ─ Karahanlılar dönemi beylerinden
  256. ÇAPTI : Koşan, seğirten ─ Altay Türkleri Kişiler oymağı dip dedelerinden
  257. ÇAPTUĞ : Ünlü, çok tanınan
  258. ÇAPUL : Çap...mak kökünden, vuran, saldıran, alıp götüren vb. eylemlerin tümü
  259. ÇAPULAŞ : birl. Çapul/Aş
  260. ÇAPUTGUN : (Çaputgan) Cellat
  261. ÇARBUĞA : birl. Çar(çur)/ Boğa ─ Otmanlıların dip dedelerinden
  262. ÇARDU : Cili, perili
  263. ÇARMAGUN : Görevli, görevlendirilmiş , emir almış
  264. ÇARMAGUN NOYAN : Çarmagun/Noyan ─ Çengiz Kaan’ın komutanlarından
  265. ÇAŞKA : Sabi,bebek, yavru
  266. ÇAŞUT : Haberci, muhbir, ajan
  267. ÇAT : Yansıma, yayılma, ün
  268. ÇATAK : Çatal, çatallı, iki kollu değnek
  269. ÇATAKBEĞ : birl. Çatak/Bey
  270. ÇATAL : İki kollu, iki kola ayrılmış nesne
  271. ÇATGAL : 1-Yüksek dağlık bölge 2- Çatal ─ Kırgız oymak beylerinden
  272. ÇATIK : Çatılmış, tersleşmiş ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Girey oymağı dip dedelerinden
  273. ÇATLI(ğ) : 1-Ünlü, tanınmış 2- Gözü kara, cesur
  274. ÇATUK : Bıçak sapı yapılan bir ağaç türü
  275. ÇAV : Ün, şöhret, yansıma, duyuru, bildiri
  276. ÇAVBEGÜM : birl. Çav/Begüm
  277. ÇAVBİGE : birl. Çav/Bike
  278. ÇAVA : Ünlü, tanınmış ─ Divanı Lügat’de adı geçen bir bey
  279. ÇAVADUR : birl. Çava/Dur ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  280. ÇAVAŞ : Ünlü, tanınmış
  281. ÇAVAY : birl. Çav/Ay
  282. ÇAVDUR : birl. Çav/Dur ─ Türkmen oymak beylerinden
  283. ÇAVLAK : Çağlayan, şelale
  284. ÇAVLAN : Çağlayan
  285. ÇAVLAY : birl. Çavlı/Ay ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Bayoğlu oymağı dip dedelerinden
  286. ÇAVLI : 1- Ünlü,meşhur 2- Doğan yavrusu ─ Seçuklular dönemi, Azerbaycan atabeylerinden
  287. ÇAVLIBAY : birl. Çavlı/Bay
  288. ÇAVUDUR : İyi üne ve şöhrete sahip olan
  289. ÇAVUNT : Ün, şöhret
  290. ÇAVUŞ : Bilgi veren, bilgi götüren, bilgi dağıtan (Çav...kökünden)
  291. ÇAVUT : Duvar, sütun
  292. ÇAY : Dere, ırmak
  293. ÇAYAN : 1- Dövülmemiş, dökme demir 2- İşlenmemiş ham demir
  294. ÇAYHAN : birl. Çay/Han
  295. ÇAYKARA : birl. Çay/Kara
  296. ÇAYLAK : Kuyruğu uzun ve çatallı bir avcı kuş
  297. ÇAYLAN : 1-Dere kenarı 2- Çağlayan
  298. ÇEBER : 1- Usta, mahir 2- Hoş, latif
  299. ÇEBİ : (Çepi,çepni) 1- sert bakışlı 2- usta eli yatkın, yetenekli 3- civciv, ferik 4- cebe, çebe, silah ─ oğuz Kağan’ın torunlarından. Oğuz’un 24 boyundan biri
  300. ÇEBİŞ : Çebi
  301. ÇEKEN : Cazip, cazibe, çekicilik
  302. ÇEKİM : Cazibe, çekicilik
  303. ÇEKİMALP : birl. Çekim/Alp
  304. ÇEKİMHAN : birl. Çekim/Han
  305. ÇEKİMAY : birl. Çekim/Ay
  306. ÇEKİMBEK : birl. Çekim/Bey
  307. ÇEKİMBİGE : birl. Çekim/Bike
  308. ÇEKİMER : birl. Çekim/Er
  309. ÇEKİMLÜ : Çekimli, cazibeli
  310. ÇEKİMTAY : birl. Çekim/Tay
  311. ÇEKLİ : Armağan, hediye, düğün hediyesi ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Alimoğlu oymağı dip dedelerinden
  312. ÇEKMERGEN : Nişancı, iyi vuruş yapan, silahşör ─ Altay destanlarında adı geçen bir bey
  313. ÇELEK : Bülbül, güzel öten bir kuş
  314. ÇELEN : 1- Becerikli, çalışkan 2- Fettan, yanıltıcı
  315. ÇELİK : (Çelük.çuluk) Gücü arttırılmış sert demir (...Farsçadaki “çalik”, dal parçası anlamına gelir ve bununla hiçbir ilgisi yoktur. Yalnızca ad benzerliği olmasına rağmen, bazı kaynaklar bu sözcüğün de dilimize farsçadan geçtiğini söylerlerse de bu yanlıştır.)
  316. ÇELİKALP : birl. Çelik/Alp
  317. ÇELİKEL : birl. Çelik/El
  318. ÇELİKER : birl. Çelik/Er
  319. ÇELİKHAN : birl. Çelik/Han
  320. ÇELİKTAN : birl. Çelik/Tan
  321. ÇELİKTAY : birl. Çelik/Tay
  322. ÇELİKTEN : Çelik parçası
  323. ÇELİM : Beden, endam, gösteriş ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü Bayoğlu ve Aday oymakları dip dedelerinden
  324. ÇELİMALP : birl. Çelim/Alp
  325. ÇELİM TİMUR : birl. Çelim/Timur
  326. ÇELME : 1- Çalma 2- Başa örtülen bez (Bandana)
  327. ÇELME NOYAN : birl. Çelme/Noyan ─ Çengiz Kaan dönemi beylerinden ve ikinci yoldaşı
  328. ÇENGİN : Gösterişli, dikkat çekici ─ Kubilay Kaan’ın oğullarından
  329. ÇENGİZ : Deniz
  330. ÇENGİZ KAAN : Çengiz/Kaan ─ Yalnızca Türk tarihi değil, dünya tarihinin gördüğü ve tanıdığı en büyük fatih, askeri ve siyasi açıdan en ünlü kişisidir. Asıl adı Timurçine (Timurçine, Timuçin) dir. Küçük bir beylik iken sonraları büyüyüp, genişleyerek bağımsızlığını ilan ettiği gün, toplanan kurultayın aldığı bir kararla adı “Çengiz” olmuştur. Çengiz, deniz anlamına gelmekle beraber, genişlik, sonsuzluk, ve ölümsüzlük sembolü olarak kullanılan bir ünvandır.Bu ulu kişinin döneminde, bütün Türk boyları tek bir devlet çatısı altında toplanmış, o günkü dünyanın neredeyse yarısından fazlasına egemen olunmuş ve dünya tarihinin coğrafi olarak da en büyük imparatorluğu tarih sahnesinde yer almıştır.
  331. ÇENGŞİ : Mucize, olağanüstülük ─ .1- Göktürkler dönemi beylerinden ve Kürşad’ın kırklarından 2- Hotan hanlığı dönemi beylerinden
  332. ÇEPEN : Hatip, iyi konuşan, güzel söz söyleyen
  333. ÇEPİ : (Çepi)
  334. ÇEPNİ : (Çebi)
  335. ÇERÇİ : Ulak, haber, bildiri ulaştırna kişi
  336. ÇERİ(Ğ) : Asker, savaşçı, toplanarak bir araya gelmiş erat
  337. ÇERİBÖRİ : birl. Çeri/Böri
  338. ÇERİĞBAY : birl. Çeri/Bay
  339. ÇERİHAN : birl. Çeri/Han
  340. ÇERİKAN : birl. Çeri/Kan
  341. ÇETİN : Sert, güç, şiddet
  342. ÇETİNALP : birl. Çetin/Alp
  343. ÇETİNAY : birl. Çetin/Ay
  344. ÇETİNER : birl. Çetin/Er
  345. ÇETİNSU : birl. Çetin/Su
  346. ÇETİNTAY : birl. Çetin/Tay
  347. ÇEVEN : Çevre, muhit
  348. ÇEVGEN : Cirit, değnek
  349. ÇEVRİ : Çeviri,girdap, anafor
  350. ÇEVRİM : 1- Girdap, anafor 2- Çevre, muhit
  351. ÇIDAM : Dayanıklılık, metanet
  352. ÇIDAMLI : Metin, dayanıklı
  353. ÇIDIK : Güç, dayanıklılık
  354. ÇIGAY (Çığay) : 1- Fakir, varlıksız 2- Kurt yüzlü, kurt bakışlı
  355. ÇIGAY BÖRÜ : Çıgay/Böri ─ Göktürkler dönemi beylerinden Kürşad’ın kırklarından
  356. ÇIĞ : 1- su damlası, kırağı 2- kar yığını, kar topu ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  357. ÇIĞAL : Omuz, omuz başı
  358. ÇIĞALP : birl. Çığ/Alp
  359. ÇIĞAN : (Çıkan)
  360. ÇIĞAY : birl. Çığ/Ay
  361. ÇIĞBATUR : birl. Çığ/Batur
  362. ÇIĞIN : Çıkın, bohça
  363. ÇIĞIR : 1- Çağ, devir 2- çığın açtığı yol 3- dar yol, patika
  364. ÇIĞLA : Saf, halis
  365. ÇIĞLAN : Saf, halis ─ Karahanlılar dönemi beylerinden
  366. ÇIĞRI : 1- felek 2- melodi
  367. ÇIKAN : 1- kaynak, kaynarca 2- yeğen, hala çocuğu
  368. ÇIKMAK : 1- çıkma eylemi 2- Kaynak 3- çakmak ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  369. ÇILDIM : Seri- hızlı, enerjik
  370. ÇIMRIN : Aktif, faal
  371. ÇIN : (çin, çine) sağlam, dayanıklı, güvenilir
  372. ÇINAK : 1- sevap, hayr 2- güvenilir,sadık
  373. ÇINDAN : sandal ağacı
  374. ÇINGAY : Özü, sözü bir, sözüne güvenilir
  375. ÇINGILIÇ : birl. Çın(sağlam, dayanıklı) Kılıç ─ Hindistan’da beylik kuran bir Türk beyi
  376. ÇINGIR : 1- Kopuza benzeyen bir saz 2- Çıngırak
  377. ÇINIK : (Çınak)
  378. ÇINTAY : Soylu, güvenilir ─ Altınordu hanlarından
  379. ÇIRAY : Yüz, eda, çehre
  380. ÇIRAY BEGÜM : birl. Çıray/Begüm
  381. ÇIRAY BİGE : birl. Çıray/Bike
  382. ÇIRGANIŞ : Zevk, haz, tad
  383. ÇITIRKI : Işık, nur, ziya
  384. ÇİBEK : Atmaca türü bir avcı kuş
  385. ÇİBİ : (Çebi)
  386. ÇİÇEK : 1- Gül, gül çiçeği 2- Cici, cicik (...Farsçadaki “çeçel”den geldiğini söyleyen bazı dilciler varsa da , Moğol dilinde çok eskiden beri kullanıla gelen bir sözcüktür. Sonraları farsçaya geçmiş olması daha akla yatkındır) ─ Hazar kağanlarından Bulan kağan’ın kızı. Bizans imparatoru V.Konstantin’in eşi ve”Hazarlaen” ünvanlı Bizans imparatorunun anası
  387. ÇİÇEK BEGÜM : birl. Çiçek/Begüm ─ Abbasi halifelerinden El Muktefi’nin, Türk asıllı anası
  388. ÇİÇEKBİGE : birl. Çiçek/Bike
  389. ÇİÇİ : (çiçik, çiçek)
  390. ÇİÇİHAN : birl. Çiçi/Han
  391. ÇİÇİKAĞAN : birl. Çiçi/Kağan ─ Hun imparatorlarından (Ulusçuluğu, devlet siyasetine sokan ve bunun savaşını veren kişi)
  392. ÇİÇİKUTAGA : birl. Çiçi/Kut/Aka,ağa ─ Çengiz “Bu ulu kişi döneminde, işkence ile alınan ifadeler geçersiz sayılıyordu”
  393. ÇİÇİYABGU : birl. Çiçi/Yabgu ─ Çiçi Kağan’ın kağanlıktan önceki ad ve ünvanı
  394. ÇİGAN : Yoksul, fakir
  395. ÇİGEN : Gayretli
  396. ÇİGENDİK : Gayretli, çalışkan ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Arkın oymağı dip dedelerinden
  397. ÇİGER : 1- Gayret,azim 2- Çökertiş,çökertme
  398. ÇİGERMİŞ : Çökertmiş, düşmanı bozguna uğratmış ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  399. ÇİGİL : Olgun,gelişmiş, olmuş
  400. ÇİGİLVAR : Kısa ve küçük ok, özel ok
  401. ÇİGİL ARSLAN : birl. Çigil/Arslan ─ Selçuklular dönemi komutanlarından
  402. ÇİĞDEM : Yaban çiçeği, (Itır çiçeğinin Türkçesi)
  403. ÇİĞİL : (Çigil)
  404. ÇİĞİLARSLAN : birl. Çiğil/Arslan ─ Uygurlar dönemi beylerinden
  405. ÇİKEN (Çigen) ─ 1- Türkmenlerin, Ersan oymağı dip dedelerinden 2- Kazakların,Kiçiyüz bölüğü, Aday oymağı dip dedelerinden
  406. ÇİL : Dağ tavuğu
  407. ÇİLAVUN : birl. Çil/Avun ─ Çengiz Kaan’ın gençlik yoldaşlarından
  408. ÇİLBEK : birl. Çil/Bey ─ Kırgızların, Togay vd Buğu oymakları dip dedelerinden
  409. ÇİLDE : Kış mevsiminin en soğuk dönemi ─ Kırgız oymak beylerinden
  410. ÇİLDU : Hızlı, seri, çabuk
  411. ÇİLEN : 1- Çığ 2- Jale 3- Bir dağ çiçeği
  412. ÇİLENTİ : Çığ, jale
  413. ÇİLHAN : birl. Çil/Han
  414. ÇİLHANIM : birl. Çil/Hanım
  415. ÇİMÇİK : Saf, masum
  416. ÇİNE : (Çin) 1- Sadık, güvenilir 2- Öz, soy 3- kurt, kurt yavrusu
  417. ÇİNER : birl. Çin/Er ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  418. ÇİNKAY : Sözüne güvenilir, özü sözü bir ─ Altınordu hanlarından
  419. ÇİNTİMUR : birl. Çin/Timur ─ 1- Geyik Han dönemi komutanlarından 2- Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  420. ÇİNTOSUN : birl. Çin/Tosun ─ Ulutaş Han’ın oğullarından
  421. ÇİPLİ : Narin, ince yapılı
  422. ÇİRAY : Yüz, çehre, eda
  423. ÇİT : Çizgi, sınır, limit
  424. ÇİTER : birl. Çit/Er (sınır muhafızı) ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  425. ÇİZGEN : Saban izi, karasabanın tarlada açtığı yol
  426. ÇİZİM : Resim figürü
  427. ÇOBAN : 1- Elinde cop (değnek, sopa) olan 2- Muhtar, oba beyi ─ A.Selçukluları dönemi (13.yz.) Kastamonu beylerinden
  428. ÇOBANALP : birl. Çoban/Alp
  429. ÇOBAN KAZAN : birl. Çoban/Kazan ─ Kazan hanlığı dönemi bey ve komutanlarından
  430. ÇOBAN NOYAN : birl. Çoban/Noyan ─ Olcaytu Han’ın komutanı ve danışmanlarından
  431. ÇOBANBEK : birl. Çoban/Bey ─ Kulagu Han’ın komutanlarından
  432. ÇOBAR : Değnekli, değnek taşıyan ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Girey oymağı dip dedelerinden
  433. ÇOBAYIKMIŞ : Gönül kırıcı, haşin ─ Göktürkler dönemi beylerinden ve Kürşad’ın kırklarından
  434. ÇOGA : Vahşi hayvan
  435. ÇOGAY : Yoğun, kesif
  436. ÇOĞAŞ : 1- Debdebe, şaşa 2- Vahşi hayvan yavrusu
  437. ÇOKAN : 1- Gürz, topuz 2- Hayvan yavrusu ─ Kazak bilim adamı ve ozanlarından (Abılay Han’ın oğullarından)
  438. ÇOKAY : (Çogay)
  439. ÇOKU : 1- Debdebe, şaşa 2- Bolluk, bereket ─ Sevük Tekin’in babası
  440. ÇOKUBEGÜM : birl. Çoku/Begüm
  441. ÇOLAK (Çalak) Silahşör, iyi kılıç çalan
  442. ÇOLBANAK : 1- Uzak görüşlü 2- Törenin dışında kalan 3- Nikahsız ilişkiden doğan çocuk (Hakas
  443. Türklerinde)
  444. ÇOLBU : (Çolpan)
  445. ÇOLDU : 1- Bahşiş, mükafat 2- Ganimet
  446. ÇOLPAN : 1-Kuzey yıldızı 2- Uzak görüşlü 3- Tanıdık, bildik, aşina ─ Timur Kürkan Han’ın ikinci evdeşi 2-Yakut destanlarında adı geçen bir kız
  447. ÇOMAK : 1- İri ve yuvarlak değnek 2- Bir ucunda topuz bulunan sopa, silah 3- İnanmış, inançlı ─ Kuman hanlığı dönemi beylerinden
  448. ÇOMAKER : birl. Çomak/Er
  449. ÇONGAR : Gürültü, şamata, nara
  450. ÇOPUR : Geyik ve karaca yavrusu
  451. ÇOPURALP : birl. Çopur/Alp
  452. ÇOR : (çur,çura)
  453. ÇORBEGÜM : birl. Çor/Begüm
  454. ÇORA : (çura, çur) 1- Yer tanrısı 2- Cin, peri 3- Ruh (...Farsçadaki “şur” (kötülük, uğursuzluk) sözcüğü bu dile Türkçeden geçmiştir.) ─ 8.yz. Balkan Oğuzları bey ve komutanlarından
  455. ÇORABATUR : birl. Çora/Batur ─ Altınordu devletinin son dönemlerinde yaşanmış bir bey.(Ruslara tutsak olmamak için kendini öldüren ve adına destan yazılmış olan kişi)
  456. ÇORAMAN : Cinli, perili ─ Kırgız oymak beylerinden
  457. ÇORAY : birl. Çor/Ay
  458. ÇORBİGE : birl. Çor/Bike
  459. ÇORHAN : birl. Çor/Han
  460. ÇORKARA : birl. Çor/Kara
  461. ÇORLU : Cinli kötü ruhların etkisinde kalan kişi. Bu ad şamanist gelenekten gelen bir addır.Eskiden bunalımlı ve toplum tarafından hoş karşılanmayan kişiler için bu ad verilirdi ve bu kişiler Kam ve
  462. Baksılar tarafından tedavi edilmeye çalışılırdı)
  463. ÇORMAN : (çoraman)
  464. ÇORTAN : birl. Çor/Tan
  465. ÇOTAK : Kabza, kılıç kabzası ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  466. ÇOTAKAY : birl. Çotak/Ay
  467. ÇOTUR : Kabza, kılıç kabzası
  468. ÇOTURAY : birl. Çotur/Ay
  469. ÇÖKERMİŞ : Çökertmiş, düşmanı bozmuş
  470. ÇÖKERTMİŞ : (çökermiş) ─ Kırgızların, Togay ve Bugu oymakları dip dedelerinden
  471. ÇÖKLÜ : Soylu, asil
  472. ÇÖKÜL : Irmakların taşarak vadilere bıraktığı tortu
  473. ÇÖMÇE : Ağaçtan oyulmuş su kabı
  474. ÇÖZELİ : Kıpçak, merkezden uzakta olan
  475. ÇÖZELİALP : birl. Çözeli/Alp
  476. ÇÖZELİBAY : birl. Çözeli/Bay
  477. ÇÖZELİBEK : birl. Çözeli/Bey
  478. ÇÖZELTİ : Ayrılış, kopuş, firak
  479. ÇÖZÜLÜ : (çözeli)
  480. ÇUBAN : Çoban, muhtar, obabaşı
  481. ÇUÇU : Şair, şairane konuşan ─ Hunlar döneminde yaşamış, ilk Türk ozanlarından
  482. ÇUĞA : (çuka) 1- Yürekli, cesur 2- Arınmış, duru 3- İnc narin ─ Saruhan beyin kardeşi
  483. ÇUĞAY : Narin ve alımlı kız
  484. ÇUKA : (çuğa)
  485. ÇULÇU : Serçe, Turgay kuşu
  486. ÇULUHAN : birl. Çulu(çuluk)/ Han
  487. ÇULUK : 1-Çelik 2- çalık, kılıç çalan 3- aceleci, heyecanlı
  488. ÇULUKHAN : birl. Çuluk/Han ─ Avar hanlarından
  489. ÇULUK KAĞAN : birl. Çuluk/kağan ─ Göktürk kağanlarından (Kürşad’ın babası)
  490. ÇULUKTİGİN : birl. Çuluk/Tigin ─ Çuluk Kağan’ın kağan olmadan önceki ad ve ünvanı
  491. ÇUNGAR : (çangar)
  492. ÇUNGARA : (çangar) ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Karasakal oymağı dip dedelerinden
  493. ÇUR : (çor, çur, çora)
  494. ÇURABEK : birl. Çura/Bey ─ Kırgız oymak beylerinden
  495. ÇURALP : birl. Çur/Alp
  496. ÇURAN : Ruhlarla ilgilenen ─ Özbeklerin, Konrat ve Oyunlu oymağı dip dedelerinden
  497. ÇURAY : birl. Çur/Ay
  498. ÇURBAĞA : birl. Çur/Bağa ─ Çurbağa Kağan...Göktürk kağanlarından
  499. ÇURÇEDAK : birl. Çur/Çotak ─ Altınordu devleti bey ve komutanlarından
  500. ÇURÇUTAY : birl. Çurçu/Tay ─ Çengiz Kaan’ın komutanlarından olan Çelme’nin babası
  501. ÇURGATAY : (çurkutay)birl. Çur/Kutay ─ Çengiz Kaan’ın torunlarından
  502. ÇURHAN : birl. Çur/Han
  503. ÇURKAN : (Çorkan,Şorkan)birl. Çur/Kan ─ Çengiz Kaan’ın gençlik yoldaşlarından
  504. ÇURKUT : birl. Çur/Kut ─ Tulay Han’ın oğullarından
  505. ÇURTAY : birl. Çur/Tay ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Semiz ve Baganalı oymaklarının dip dedelerinden
  506. ÇUTUR : Kılıç kabzası
  507. ÇUVAŞ : 1-Sakin, rahat 2- dindar, dünyaya değer vermez 3, çavuş ─ Sibirya’da yaşayan eski Türk boylarından
  508. ÇUVAŞALP : birl. Çuvaş/Alp
  509. ÇUVAŞAY : birl. Çuvaş/Ay
  510. ÇÜCEN : Akıllı, aklını kullanan
  511. ÇÜCEN CAMUKA : birl. Çücen/Camuka ─ Çengiz Kaan’ın gençlik yıllarındaki yoldaşlarından ve andası
  512. ÇÜNÜK : Çınar ağacı ─ Divanı Lügat’de adı geçen bir bey
  513. DADAK : Değme, dokunma, tadma ─ Selçuklulara adını vermiş olan Salçuk beyin babası
  514. DADAL : Tadalan, sezen, farkına varan
  515. DADALOĞLU : birl. Dadal/Oğlu ─ Otmanlılara baş kaldırmış (19.yz.) bir Türkmen beyi ve ozanı
  516. DADAŞ : birl. Dağ/Daş Aynı dağdan...aynı dağı kullanan
  517. DAĞ : (Tağ,tağ,tak,tav) Dağ...mec. genişlik, büyüklük, ululuk,heybet
  518. DAĞAÇA : Dağ gibi heybetli
  519. DAĞALP : birl. Dağ/Alp
  520. DAĞARSLAN : birl. Dağ/Arslan
  521. DAĞAY : (Tağay)birl. Dağ/Ay ─ Çengiz Kaan’ın karabudun kökenli komutanlarından
  522. DAĞBAY : birl. Dağ/Bay
  523. DAĞDAŞ : (dadaş)
  524. DAĞDORA : birl. Dağ/Dora
  525. DAĞDORUK : birl. Dağ/Doruk
  526. DAĞDURAK : birl. Dağ/Durak
  527. DAĞGÜN : birl. Dağ/Gün
  528. DAĞHAN : birl. Dağ/Han ─ 1- Oğuz Kağan’ın ilk oğlu 2- Eski dönem Türk tanrılarından
  529. DAĞLI : Dağ/lı
  530. DAĞLIBAY : birl. Dağlı/Bay
  531. DAĞTAN : birl. Dağ/Tan
  532. DAĞTAY : birl. Dağ/Tay
  533. DAĞTEKİN : birl. Dağ/Tekin
  534. DAĞTİMUR : birl. Dağ/Timur
  535. DAĞTOLU : birl. Dağ/Dolu
  536. DAĞTURA : birl. Dağ/Dura
  537. DAKAK : Ucu ataşli ok ─ ŞamSelçukluları beylerinden Tutuş beyinoğlu
  538. DAL : 1-Ayrı, bölünmüş 2- saldırı, büyüme, yayılma 3- batma, çıkma 4- yalınlık, çıplaklık
  539. DALAN : koridor, dehliz
  540. DALAŞ : Döğüş, karşılıklı saldırı
  541. DALAY : (Talay) Genişlik, ululuk, sonsuzluk mecaz eden, asıl anlamı , büyük deniz, okyanus
  542. DALAYOBA : birl. Talay/Oba
  543. DALBAY : 1- Vasi, ardına sığınılan kişi 2- Çuhadan yapılmış şapka
  544. Kırgızlarda- 3- avcı kuşları yakalamak için, tuzaklara bağlanarak bırakılan küçük kuş
  545. DALBOĞA : birl. Dal/Boğa
  546. DALBOY : Vasi, ardına sığınılan kişi
  547. DALKILIÇ : birl. Dal/Kılıç mec. Çıplak, zırhsız ve korunmasız
  548. DALKIRAN : Kırıcı, ayırıcı
  549. DALOKAY : birl. Dal/Okay
  550. DAMLA : Su damlası , tane
  551. DANA : İnek yavrusu, iki yaşındaki genç inek ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  552. DANABEK : birl. Dana/Bey ─ Selçuklular dönemi komutanlarından
  553. DANATİMUR : birl. Dana/Timur ─ ..Kubilay Kaan’ın kardeşlerinden
  554. DANİŞMAN : Müşavir, bilgi ve tecrübesine danışılan kiş (Tanışman) (Türkçeden, Farsçaya geçen sözcüklerden,Tanış’dan, “Danişmend” olmuş. Türkmen ve Türkmenend gibi..) ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından. Sonraları kendi adıyla bir de beylik kuran kişi
  555. DANSIK : (Tansık) Olağanüstü, fevkalade
  556. DARGA : Vali, üst düzey, bürokrat
  557. DARGUN : Alıngan, kırılan, narin
  558. DARGUNAY : birl. Dargun/Ay
  559. DARI : 1- Bir tahıl türü 2- sıkı, sıkıntı, zorluk
  560. DARIALP : birl. Darı/Alp
  561. DARIBEK : birl. Darı/Bey
  562. DARICA : 1- Darı gibi, darı niteliğinde mec. Bereketli 2- sıkı, sıkıcs, zorlu
  563. DARITAY : birl. Darı/Tay ─ Çengiz kaan dönemi Kerayet beylerinden
  564. DARSIK : Öfkeli, hiddetli
  565. DARUKA : (Darga) Vali, yönetici, bürokrat
  566. DARULGAN : alıngan, nazlı
  567. DAŞAYAK : birl. Taş/Ayak ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  568. DAŞKI : Taşkı, taşmış, dışarı çıkmış, dışarıda olan ─ Türkmenlerin Çavdur oymağı eski beylerinden
  569. DAYAK : Değnek, baston, dayanılan nesne
  570. DAYANÇ : 1- Dayanak, destek, güven 2- Dayanma gücü tahammül
  571. DAYANGAN : Dayanıklı, metin
  572. DAYANGI : Köşe minderi
  573. DAYAR : Hazır, hazırlıklı
  574. DEBRET : Kımıldayış, devinim
  575. DEBRETÜL BOĞA : birl. Debretül/Boğa ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  576. DAĞER : Kıymet, para, nafız
  577. DEĞERBİLİR : birl. Değer/Bilir Kadirşinaz, vefalı
  578. DEĞERLÜ : Değerli, kıymetli
  579. DEĞİRMİ : Çevreli, yuvarlak, toparlak
  580. DEĞNEK : Dayanak, dayanılacak nesne
  581. DELİ : Usu gitmiş, azmış, dellenen, mec.gözü kara, yiğit ─ Türkmenlerin, Teke oymağı dip dedelerinden
  582. DELİBÖRÜ : birl. Deli/Böri
  583. DELİDUMRUL : birl. Deli/Dumrul ─ dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey
  584. DALİGÜN : birl. Deli/Gün
  585. DELİGÜNBULDAK : birl. Deligün/Buldak
  586. DELİKARÇAR : birl. Deli/Karçar ─ dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey
  587. DELİKURT : birl. Deli/Kurt
  588. DEMİR : Demir madeni ─ Kulagu Han’ın kardeşlerinden
  589. DEMİRAĞ : Zırh, örgülü göğüslük birl. Demir/Ağ
  590. DEMİRALP : birl. Demir/Alp
  591. DEMİRAY : birl. Demir/Ay
  592. DEMİRBAY : birl. Demir/Bay
  593. DEMİRBOĞA : birl. Demir/Boğa
  594. DEMİRDEN : Demir parçası
  595. DEMİRDÖĞEN : birl. Demir/Döğen mec. Acı kuvvet sahibi
  596. DEMİREL : birl. Demir/El
  597. DEMİRER : birl. Demir/Er
  598. DEMİRGEN : 1- Demir, ham demir 2- temren, okun ucundaki demir parçası
  599. DEMİRHAN : birl. Demir/Han ─ 1- Şamanist gelenekte “ Maden Tanrısı” 2- karesi oğulları dönemi bey ve komutanlarından
  600. DEMİRKAN : birl. Demir/Kan
  601. DEMİRKUT : birl. Demir/Kut
  602. DEMİROK : birl. Demir/Ok
  603. DEMİRTAG : birl. Demir/Dağ
  604. DEMİRTAŞ : birl. Demir/Taş ─ Selçuklular dönemi beylerinden 2- 1. Murat dönemi Otmanlı bey ve komutanlarından
  605. DEMİRTUĞ : birl. Demir/Tuğ
  606. DENERİ. Dikkat, itina
  607. DENGİZİK : Denizcik, küçük deniz, göl ─ Atilay Han’ın oğullarından
  608. DENİZ : Deniz, büyük göl
  609. DENİZALP : birl. Deniz/Alp
  610. DENİZAY : birl. Deniz/Ay
  611. DENİZBAY : birl. Deniz/Bay
  612. DENİZER : birl. Deniz/Er
  613. DENİZHAN : birl. Deniz/Han ─ Oğuz kağan’ın oğullarından..(Seçukluların bağlı bulunduğu boy)
  614. DENLİ : Edepli, terbiyeli
  615. DEPEGEN : Tekmeleyen, iyi tekme atan
  616. DEPREM : Zelzele, sarsılma, kımıldama (Kişisel görüşüme göre bu ad çocuklara deprem sırasında ya da deprem felaketi sonrası yaşanan, çileli günler sırasında doğan ve o günlerin anısına verilen bir addır.)
  617. DEPRETÜR BOĞA : birl. Depretür/Boğa ─ Selçuklular dönemi beylerinden
  618. DERİN : Derinlik...den mec. Olgunluk, bilgelik ─ Sogay destanlarında adı geçen bir bey
  619. DERİNAY : birl. Derin/Ay
  620. DERMEK : Dirilik, canlılık, birarada tutmak
  621. DERNEK : Eğlence, toy, birliktelik
  622. DEVİN. Hareket, kımıldanış, davranış
  623. DEVİNAY : birl. Devin/Ay
  624. DEVRİM : Devirme, yıkma, devirip yerine geçme,..ihtilal
  625. DEYİM : Söyleniş, darbımesel
  626. DEYİŞ : Söyleyiş, şiirsel anlatım, ozan dili
  627. DEYİŞBEK : birl. Deyiş/Bey
  628. DIŞOĞUZ : Taşralı Oğuz , dışarıdaki Oğuz, Türkmen
  629. DIVRAK : Yakışıklı, alımlı, civan
  630. DİB YABGU HAN : Dip/Yabgu/Han ─ Türk mitolojisinde yer alan Oğuz hanlarından
  631. DİBEK : 1- Ağaçtan oyulmuş büyük havan 2- Yayık ağaç
  632. DİK : 1-Yükseklik, yükseliş 2- kararlılık, yıkılmazlık, cazmazlık 3- inat
  633. DİKALP : birl. Dik/Alp
  634. DİKBAŞ : birl. Dik/Baş
  635. DİKBAY : birl. Dik/Bay
  636. DİKBEY : birl. Dik/Bey
  637. DİKBUĞA : birl. Dik/Boğa
  638. DİKEÇ : Sütun, dikil, dikilmiş
  639. DİKER : birl. Dik/Er
  640. DİKKAN : birl. Dik/Kan ─ Kırgızların eski oymak beylerinden
  641. DİKMEN : İnatçı, kararlı
  642. DİLEK : Dil ile istenen, dile getirilenistek, arzu, murat, dilek
  643. DİLER : Dileyen, dileyici
  644. DİLERAY : birl. Diler/Ay
  645. DİLİM : kesik, bölüm, bölünmüş, biçimlenmiş
  646. DİNÇ : Zinde, sağlam, dirençli
  647. DİNÇALP : birl. Dinç/Alp
  648. DİNÇAY : birl.Dinç/Ay
  649. DİNÇBAY : birl. Dinç/Bay
  650. DİNÇER : birl. Dinç/Er
  651. DİNÇSU : birl. Dinç/Su
  652. DİNÇTÜRK : birl. Dinç/Türk
  653. DİNLER : Terbiyeli, munis, muti
  654. DİP. Baht, talih
  655. DİP BAKUY : birl. Dip/Bakuy ─ Oğuzname’de Türk’ün torunu, İlçi Han’ın oğlu
  656. DİPÇİN : 1- Bahtı açık 2- Sağlam, dayanıklı
  657. DİREK : 1- Dirilik, sağlamlık, ayakta kalmak 2- Temel, dayanak 3- Vezir,bakan
  658. DİREK TEKÜR : birl. Direk/Tekür (Teker) ─ dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey
  659. DİREN : Direnç, karşı koyuş, dirilik
  660. DİRENÇ : Dirnme gücü
  661. DİRENGEÇ : Destek, dayanak
  662. DİRGEN : 1-Dirilik,2- harmanda kullanılan demir çatal
  663. DİRİ : (diri, dirik, Tiri, tirik) Can, ruh, canlılık, canlı
  664. DİRİL : Can, ruh, tin
  665. DİRİM : Yaşam, sağlık, canlılık
  666. DİRİM ALP : birl. Dirim/Alp
  667. DİRİMBEK : birl. Dirim/Bey
  668. DİRLİG : Yaşam, hayat
  669. DİRLİKALP : birl. Dirlik/Alp
  670. DİRLİKHAN : birl. Dirlik/Han
  671. DİRLİKAY : birl. Dirlik/Ay
  672. DİRLİKBAY : birl. Dirlik/Bay
  673. DİRLİKBEG : birl. Dirlik/Bey
  674. DİRSE : Derse, söylerse, konuşkan
  675. DİRSEALP : birl. Dirse/Alp
  676. DİRSEHAN : birl. Dirse/Han ─ Dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey (Boğaç Han’ın babası)
  677. DİZİK : (dizi) Kolye, takı
  678. DİZLEK : Hazır cevap, konuşkan
  679. DODURGA : 1- Dolgun, doyumlu 2- doyuran, doyurucu 3- açık, net, berrak ─ Oğuz Kağan’ın torunlarından ve 24 Oğuz boyundan biri
  680. DOĞA : 1- Tabiat,doğallık, ortaya çıkış 2- Huy, yaradılış, fıtrat
  681. DOĞAN : 1- Soylu bir av kuşu 2- Doğmuş, olmuş, ortaya çıkan
  682. DOĞANALP : birl. Doğan/Alp
  683. DOĞANARSLAN : birl.Doğan/Arslan ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  684. DOĞANBİGE : birl. Doğan/Bike
  685. DOĞANHAN : birl. Doğan/Han ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  686. DOĞANTEKİN : birl. Doğan/Tekin
  687. DOĞANTİMUR : birl. Doğan/Timur ─ Çengiz Kaan’ın torunu, Cuci Han’ın oğlu. Batu Han’ın kardeşi
  688. DOĞANTUĞRUL : birl. Doğan/Tuğrul ─ Alparslan Han’ın kardeşi, Çağrı beğin oğullarından
  689. DOĞANAY : birl. Doğan/Ay
  690. DOĞANBAY : birl. Doğan/Bay
  691. DOĞANBEK : birl. Doğan/Bey
  692. DOĞANER : birl. Doğan/Er
  693. DOĞANGÜN : birl. Doğan/Gün
  694. DOĞRU : Dürüst, yalansız, sözüne güvenilen
  695. DOĞRUL : 1-Doğruluk, dürüstlük 2- Ayakta duran, dirençli
  696. DOĞU : Güneşin doğuş yönü
  697. DOĞUALP : birl. Doğu/Alp
  698. DOĞUBAY : birl. Doğu/Bay
  699. DOĞUÇ : Doğuş,doğma, ortaya çıkış ─ İkşitler devletinin kurucusu ve ilk hanı
  700. DOĞUDAN : Doğulu, doğu yönünden gelen
  701. DOĞUER : birl. Doğu/Er
  702. DOĞUHAN : birl. Doğu/Han
  703. DOĞUKAN : birl. Doğu/Kan
  704. DOĞULU : Doğu bölgesinden
  705. DOĞUŞ : Doğma, ortaya çıkış
  706. DOĞUTAN : birl. Doğu/Tan
  707. DOĞUTAY : birl. Doğu/Tay
  708. DOKUNAK : Dokunuş, değiş, mec. Ağır, mahsun,yürek sızlatan, yüreğe dokunan
  709. DOKUNÇ : Dokunak, hüzün
  710. DOKUZ : Dokuz sayısı, Türklerin en çok eskilerden beri uğurlu sayılarındandır
  711. DOKUZALP : birl. Dokuz/Alp
  712. DOKUZATA : birl. Dokuz/Ata
  713. DOKUZ ARKA : Dokuz/Arka (...Eski dönemlerde soyluluk gösterme ve belli etmesi açısından, bir kişinin babasından itibaren geriye doğru dokuz atasının sayılıp açıklanması..)
  714. DOKUZ HATUN : birl. Dokuz/Hatun ─ Kulagu Han’ın evdeşi
  715. DOKUZ OĞUZ : birl. Dokuz/Oğuz ─ Oğuz kökenli bir Türk devletinin adı. Uygurların köküde bu baya dayanır.
  716. DOKUZ TATAR : birl. Dokuz/Tatar ─ Göktürkler döneminde yaşayıp beylik etmiş bir Türk boyu
  717. DOKUZAKA : birl. Dokuz/Aka ─ Göktürkler dönemi bey ve komutanlarından
  718. DOKUZBAY : birl. Dokuz/Bay
  719. DOKUZÇUR : birl. Dokuz/Çur
  720. DOKUZER : birl. Dokuz/Er mec. Dokuz er gücünde
  721. DOKUZHAN : birl. Dokuz/Han
  722. DOKUZTUĞ : birl. Dokuz/Tuğ
  723. DOKUZUYGUR : birl. Dokuz/Uygur ─ Göktürkler devletini yıkıp, onun yerine Uygur devletini kuran, Türk boyu
  724. DOLANDI : Dolanan, gezgin
  725. DOLANDIBEK : birl. Dolandı/Bek ─ Selçuklular dönemi beylerinden
  726. DOLDAY : (Dolu/Tay) ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  727. DOLU : 1-Bilgin, tecrübeli, öğretmen 2- Bütün, tam, eksiksiz 3, Şamanist gelenekte ve Alevi_Bektaşi
  728. gelenekte, içki, şarap 4- kısa süren, iri taneli yağmur
  729. DOLUALP : birl. Dolu/Alp
  730. DOLUBAY : birl. Dolu/Bay
  731. DOLUBEK : birl. Dolu/Bek
  732. DOLUER : birl. Dolu/Er
  733. DOLU KADIR : birl. Dolu/Katır ─ Selçuklular dönemi beylerinden ve Maraş yöresinde kendi adıyla beylik kuran kişi
  734. DOLUN : Tam, bütün, eksiksiz ─ Yakut Türklerinin eski bereket Tanrılarından
  735. DOLUNAY : Ayın ondördü, ayın en güzel hali
  736. DOLUNBAY : birl. Dolun/Bay
  737. DOMANİÇ : 1-Dumanlı bölge 2- Tümsek, engebeli arazi
  738. DONAT : Giyim, kuşam, zenginlik, cömertlik
  739. DOMURCUK : Gül, tomurcuk
  740. DONATHAN : birl. Donat/Han ─ Batı Hunları hanlarından
  741. DONATMIŞ : Giydirip, kuşatmış, sevindirmiş, cömertlik göstermiş
  742. DONATUR : Cömert, eli açık, bağışlayıcı
  743. DONSUZ : Çıplak, fakir, varlıksız
  744. DORA : Doruk, zirve, şahika
  745. DORABAY : birl. Dora/Bay
  746. DORAMAN : birl. Dora/Man (Dorman-dormen) ─ Kuman hanlarından
  747. DORAN : (Duran) Diri, canlı, yaşayan
  748. DORATAN : birl. Dora/Tan
  749. DORATAY : birl. Dora/Tay
  750. DORMAN : (Doraman)
  751. DORU : 1- Doruk, zirve 2- Kara ile kızıl arası renk (At rengi)
  752. DORUALP : birl. Doru/Alp
  753. DORUBAY : birl. Doru/Bay
  754. DORUBEY : birl. Doru/Bey
  755. DORUER : birl. Doru/Er
  756. DORUHAN : birl. Doru/Han
  757. DORUK : Zirve, uç, şahika
  758. DORUKALP : birl. Doruk/Alp
  759. DORUKAN : birl. Doru/Kan
  760. DORUKAY : birl. Doruk/Ay
  761. DORUKER : birl. Doruk/Er
  762. DORUKHAN : birl. Doruk/Han
  763. DORUKTİGİN : birl. Doruk/Tigin
  764. DOYMADUK : Doyumsuz, sevilmeye doymayan, doyulmayan
  765. DOYUM : 1- Doymak, tatmin 2- Ganimet, bereket
  766. DOYURAN : mec. Cömert, hayr sahibi, iyilik sever
  767. DÖĞEN : 1- Dövüşçü,döven 2- Ekin saplarını ezmeye yarayan, altında çakmaktaşı bulunan geniş tahta
  768. DÖĞER : 1- Döver 2- değer, kıymet 3- Kalın, enli bir ağaç
  769. DÖĞERLİ : Değerli ─ Oğuz Kağan’ın torunlarından ve 24 Oğuz boyundan biri
  770. DÖĞÜŞ : Dövüş, savaş, kavga
  771. DÖĞÜŞGEN : Kavgacı, savaşçı
  772. DÖKÜMHAN : birl. Böküm/Han 1- Dökmekten döküm 2- Düğüm, bağ ─ Bulgar hanlarından (Kurum Han’ın oğlu)
  773. DÖLEK : 1- Çok döl veren 2- Koyunun kuzuladığı yer 3- İtibarlı, saygıdeğer, maharetli
  774. DÖLEN : Muti, sevgi gösteren
  775. DÖNDER : (Döne, döndü gibi “dönmek” fiilinden türetilmiş, çocukları ölen ailelerin, yeni çocukları olduğunda kullandıkları adlardan) ─ (Dönder bey) Ertuğrul Gazi’nin kardeşi, Otman Gazi’nin amcası
  776. DÖNDÜ : Dönüş yapan (Reenkarnasyon) çocukları ölen ailelerin verdiği adlardan
  777. DÖNE (Döndü, dönder)
  778. DÖNE BEGÜM : birl. Döne/Begüm
  779. DÖNENBAY : birl. Dönen/Bay ─ Kırgız oymak beylerinden
  780. DÖNENGÜN : birl. Dönen/Gün
  781. DÖNERALP : birl. Döner/Alp
  782. DÖNGEL : Saat
  783. DÖNGÜ : Dönüşüm, başa dönüş
  784. DÖNGÜN : Dargın, gönlü kırık
  785. DÖNMEZ : Kararlı, cesur, azimli
  786. DÖNMEZER : birl. Dönmez/Er
  787. DULAK : Dolu, olgun, tecrübeli ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  788. DULUNDU : (Dolandı)
  789. DUMAN : 1- Sis, kırağı 2- ateşten çıkan gaz
  790. DUMANHAN : birl. Duman/Han
  791. DUMANBAY : birl. Duman/Bay
  792. DUMANER : birl. Duman/Er
  793. DUMLU : 1- dumanlı, sisli bölge 2- Soğuk ve ayaz alan yer
  794. DUMRUL : 1- Okun sivri ucu 2- Başı dumanlı, efkarlı
  795. DURA : (Durak) 1- yaşam, hayat 2- Sağlamlık, dayanıklılık, kalıcılık 3- ev, yaşanılan yer, barınak (Bu ad, çocukları çlmüş ailelerin yeni çocukları olduğunda yaşamda kalıp uzun yaşaması ve sağlıklı olması dileğini içeren adlardandır ve çok eskilere dayanan bir gelenekle bu gün de sürdürülmektedir.Durak, Dursun, Durmuş, Durdu, Yaşar, Tokta, Tok, Toka, Toktamış, Turan vb.adlar da hep aynı psikoloji ve geleneğin ürünüdür.
  796. DURATİMUR : birl. Dura/Timur ─ Çağatay hanlarından
  797. DURABAY : birl. Dura/Bay
  798. DURAK : (Dura) Yaşam, hayat ─ Otmanoğullarının dip dedelerinden
  799. DURAKBEĞ : birl. Durak/Bey ─ T.B.M.M.’nin ilk milletvekillerinde (Erzurum milletvekili)
  800. DURAKALP : birl. Durak/Alp
  801. DURAKHAN : birl. Durak/Han ─ Peçenek hanlarından
  802. DURAKAY : birl. Durak/Ay
  803. DURAN : (Turan) Durucu, kalıcı, yaşayan, canlı
  804. DURANAY : birl. Duran/Ay
  805. DURANBAY : birl. Duran/Bay
  806. DURANER : birl. Duran/Er
  807. DURATAV : birl. Dura/Dağ
  808. DURATAY : birl. Dura/Tay
  809. DURCU : Durucu, kalıcı canlı
  810. DURDU : 1- Duran, kalıcı, canlı, yaşayan 2- Yaşam, hayat
  811. DURDU BEGÜM : birl. Durdu/Begüm
  812. DURDUBİGE : birl. Durdu/Bike
  813. DURGAÇ : Durak, durulan, yaşanılan yer
  814. DURGUN : 1- Durulmuş, süzülmüş, arınmış 2- Sakin, sükuna ermiş, kendi halinde
  815. DURGUNALP : birl. Durun/Alp
  816. DURGUN BEGÜM : birl. Durgun/Begüm
  817. DURGUNBİKE : birl. Durgun/Bike
  818. DURGUNAY : birl. Durgun/Ay
  819. DURGUNBAY : birl. Durgun/Bay
  820. DURGUNER : birl.Durgun/Er
  821. DURGUNSU : birl. Durgun/Su
  822. DURMAZ : Çalışkan, ilerici
  823. DURMAZALP : birl. Durnaz/Alp
  824. DURMAZBAY : birl. Durmaz/Bay
  825. DURMAZER : birl.Durmaz/Er
  826. DURMUŞ : 1- Duran, yaşayan, canlı 2- Yaşam, hayat
  827. DURSUN : Durması, yaşaması istenen
  828. DURSUNALP : birl. Dursun/Alp
  829. DURSUNAY : birl. Dursun/Ay
  830. DURSUNBAY : birl. Dursun/Bay
  831. DURU : 1- saf, sade, berrak 2- Duran, durgun
  832. DURUALP : birl. Duru/alp
  833. DURUAY : birl. Duru/Ay
  834. DURUBAY : birl. Duru/Bay
  835. DURUBEGÜM : birl. Duru/Begüm
  836. DURUBEĞ : birl. Duru/Bey
  837. DURUBİGE : birl. Duru/Bike
  838. DURUGAN : Duran, durağan
  839. DURUHAN : birl. Duru/Han
  840. DURUK : Duru, durucu
  841. DURUKAL : birl. Duru/Kal
  842. DURUKAN : birl. Duru/Kan
  843. DURUL : 1- Sükun bulmak, huzura kavuşmak 2- Günahsızlık, arınmışlık
  844. DURULCA : Masum, günahsız
  845. DURULMAZ : Afacan, yaramaz
  846. DURULMUŞ : Tatminkar, sakin
  847. DURUM : Yaşam, hayat, süregenlik, duruş
  848. DURUSOY : birl. Duru/Soy
  849. DURUSU : birl. Duru/Su
  850. DURUTEKİN : birl. Duru/Tekin
  851. DURUTİMUR : birl. Duru/Timur
  852. DURUTÜRK : birl. Duru/Türk
  853. DUVA : (Düve) ─ Kırgızların, Togay ve üç Tamga oymakları dip dedelerinden
  854. DUVAK : Örtül kapanmış, gelin başı
  855. DUVAN : (Doğan) ─ Başkurt oymak beylerinden
  856. DUYAN : Duyucu, hissedici
  857. DUYAR : Duyarlı, hisli, duygulu
  858. DUYARI : Duyarlılık, hislilik
  859. DUYGU : His, duyum
  860. DUYUŞ : Duyum, hissediş, duyarlılık
  861. DUYUŞAN : Duyan, hisseden ─ Kırgız oymak beylerinden
  862. DÜĞÜN : (Töğün, Toygün) Toy günü, yemekli eğlence
  863. DÜŞ : Rüya, aniden ortaya çıkış
  864. DÜŞELGE : Pay, hisse
  865. DÜŞERGE : Miras, pay
  866. DÜŞÜNGÜ : Düşünerek üzülme, kafaya takma, üzülme, teessür
  867. DÜVE : 1- Genç inek, dananın büyüğü 2- Döven, dövüşçü
  868. DÜVE TEKİN : birl. Düve/Tekin
  869. DÜVE TİMUR : birl. Düve/Timur
  870. DÜVECİ : Dövücü, dövüşçü ─ Türkmenlerin, Yavmut ve Şerif oymakları dip dedelerinden
  871. DÜVEHAN : birl. Düve/Han ─ Çağatay hanlarından
  872. DÜVEN : (Döven)
  873. DÜYECİ : Dövüşçü, döğüşçü ─ Türkmenlerin, Sarık oymağı dip dedeleirnden
  874. DÜZ : (Tüz) 1- Doğru, doğruluk, gerçek 2- Soy, kök, döl 3- Kural,kaide
  875. DÜZE : Düzen, uslup, tarz
  876. DÜZEN : Kural, kurallar bütünü
  877. DÜZGE : Süs, makyaj
  878. DÜZGÜN : 1- Düzülü, düzenli, muntazam 2- Gidişat, teamül
  879. EBİN : (Evin) Tane, öz
  880. EBİNÇ : Refah, huzur
  881. EBİRİ : Erim, edrem, fazilet
  882. EBREK : Dayanıklı, sebatkar
  883. EBREK TİMUR : birl. Ebrek/Timur ─ Toka Timur Han’ın oğullarından
  884. EBREN : 1- Evren, kainat 2- Felek, talih
  885. EBRET : Ayrılım, ihtilaf
  886. EBRÜK : Dayanıklı, sebatkar
  887. ECE : (Eçe)
  888. ECEVİT : 1- Çalışkan ,, aktif 2- haşarı, yaramaz
  889. EÇE : 1- Dahi, çok akıllı, çok zeki 2- Saygıdeğer, görgülü hanım ─ Otmanlılar (Orhan bey) dönemi bey ve komutanlarından
  890. EÇİBEK : birl. Eçe/Bek
  891. EÇİM : (Eçem)
  892. EÇİNE : Doğru sözlü, sözüne güvenilir
  893. EÇİNE KUTLUĞ : birl. Eçine/Kutluğ ─ Batı Göktürkleri dönemi bey ve komutanlarından
  894. EÇİNEKÜR : birl. Eçine/Kür ─ Göktürk kağanlarından
  895. EÇİNE TÜRÇÜ : birl. Eçine/Türçü ─ Göktürk kağanlarından
  896. EDE : (Edi, Ata) Atalık, hatırı sayılan, sözü dinlenen kişi
  897. EDEBALI : birl. Ede/Balı ─ Otmanlı devletinin manevi kurucusu ve Otman beyin kayın atası
  898. EDERKON : birl. Ede/Kon (Konmaktan can, ruh) ─ Atilay Han’ın danışman ve komutanı
  899. EDEMEN : birl. Ede/Men ─ Atilay Han’ın torunlarından
  900. EDGÜ : 1- İyi, güzel, hoş 2- Adil, adaletli 3- Eğitmen, öğretmen
  901. EDGÜ TUĞRUL : birl. Edgü/Tuğrul ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  902. EDGÜDİ : 1- Eğitici, öğretici 2- İyi, ala
  903. EDİ : Eda, ata, saygıdeğer ulu kişi
  904. EDİGE : 1- İyi, iyi kalpli 2- öğretmen ─ Altınordu hanlarından
  905. EDİGENE : (Edige) ─ Kırgız oymağı ve beylerinden
  906. EDİK : Kısa konçlu çizme
  907. EDİL : (İdil,etil, atil) iyilik, güzellik
  908. EDİZ : 1- Kıymet, kıymetli 2- Yüksek, Yükselmiş
  909. EGE : (Eke,Öke)1- Dahi, çok akıllı 2- Egemen, sahip 3- Bakıcı, eğitici
  910. EGEBİGİ : birl. Ege/Bike ─ Timur Kürkan Han’ın kızlarından
  911. EGEMEN : 1- Hakim, sahip, kendinden başkasını dinlemeyen, buyrukçu 2- bilge kişi, dahi 3- ağa, ağabey
  912. EGİT : Göz değmesi ve nazara karş göz kenarlarına sürülen bir ot
  913. EĞBER : Eğri, eğrilmiş
  914. EĞİLMEZ : Gururlu, mağrur, dik başlı
  915. EĞİN : Eğirilmiş
  916. EĞİR : 1- Sarış, çeviriş, kuşatma 2- bükme, kıvırma
  917. EĞNEZ : Narin, zayıf, ince
  918. EĞREK : Sık, bol ─ Dede korkut destanlarında adı geçen bir bey (Seğrek’in kardeşi)
  919. EĞRİ : Eğik, bükük mec. Saygılı, alçak gönüllü
  920. EĞRİGÜN : birl. Eğri/Gün
  921. EĞRİM : Pınar, göze, küçük çağlayan
  922. EKE : 1- Dahi, çok akıllı 2- Sahip, egemen 3- bakıcı, eğitici
  923. EKEALP : birl. Eke/Alp
  924. EKEBAY : birl. Eke/Bay
  925. EKEBEĞ : birl. Eke/Bey
  926. EKECEREN : birl. Eke/Ceren ─ Çengiz kaan dönemi Nayman hanlarından Altan Han’ın kardeşi
  927. EKEÇ : Cana yakın ve çekici kız
  928. EKEHAN : birl. Eke/Han
  929. EKELİK : Deha, kıymet
  930. EKEMEN : (Egemen)
  931. EKETAY : birl. Eke/Tay
  932. EKİM : 1- Ekin ekme eylemi 2- Yarım, ziraat
  933. EKİN : 1- Mahsul, tarla ürünü 2- tarlaya ekilip olması beklenen her türlü bitki
  934. EKİNCİ : 1-İkinci (erkek, ya da kız) 2- Rençber, çiftçi ─ 1. Selçuklular dönemi, Kıpçak asıllı bey ve komutanı 2- Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  935. EKİNER : birl. Ekin/Er
  936. EKMEN : (Ekemen)
  937. EKSÜK : Azlık, yokluk, yoksulluk ─ Artukoğulları beylerinden Artuk beyin babası * Artuk- Eksük
  938. EKŞİ : Eksi,eksik, azlık, yokluk
  939. EL : 1- İl, Ülke, Memleket 2- İlgi, bağlantı 3- Barış, Sukunet 4- Kolun, bilekten aşağısı
  940. ELA : (Ala) Renkli alacalı
  941. ELALDI : birl.El/Aldı Fatih, Algan, İlalan ─ Anadolu Selçukluları dönemi, İnanoğulları beyliğinin kurucusu olan İnal beyin torunu
  942. ELALMIŞ : Fatih, Algan
  943. ELALTUN : birl. El/Altun
  944. ELARSLAN : birl. El/Arslan
  945. ELBAN : (İlban) Devletçi, devletine bağlı, sadık ─ Kıpçak hanlarından Mengü Timur Han’ın oğlu
  946. ELBİLGE : birl. El/Bilge
  947. ELBİLİG : birl. El/Bilig
  948. ELBİR : birl. El/Bir mec. Elbirliği, işbirliği, imece
  949. ELBİRLİG : (Elbir)
  950. ELBOĞA : birl. El/Boğa ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  951. ELCEK : 1- Ekin biçme aracı 2- Munis, sessiz
  952. ELÇİK : Eldiven
  953. ELCULA : (Elyula) birl. El/Yula ─ kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Bayoğlu ve Kızıltuğ oymakları dip dedelerinden
  954. ELÇİ : 1- Devletine bağlı, devletçi 2- Devleti adına aracılık eden, haberci, temsilci
  955. ELÇİBUĞA : birl. Elçi/Boğa ─ Babür han’ın komutanlarından
  956. ELÇİKULA : birl. Elçi/Kula ─ Babür Han’ın komutanlarından
  957. ELÇİBAY : birl. Elçi/Bay ─ ..Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  958. ELÇİBEK : birl. Elçi/Bek ─ Kırgızların, Edigene oymağı beylerinden
  959. ELÇİBEY : birl. Elçi/Bey ─ Azerbaycan’ın Sovyetler karşı bağımsızlık mücadelesini öğütleyen ve sonrasında kurulan cumhuriyette ilk cumhurbaşkanlığını yapan tarih bilgini
  960. ELÇİBÖGÜ : birl. Elçi/Bögü
  961. ELÇİM : Demet, tutam
  962. ELÇİN : 1- Demet, bağ, buket 2- Ekin biçerken kullanılan bir alet 3- Devlet görevlisi, devletine bağlı
  963. ELÇİBAY : birl. Elçi/Bay
  964. ELÇİTİMUR : birl. Elçi/Timur
  965. ELÇUR KÜÇ BARS : birl. El/Çur/Küç/Bars ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  966. ELDEK : 1- basiret, kaabiliyet, eylem gücü 2- Yedek, elde bulunan
  967. ELDEM : 1-Alışkın, yetişkin 2- Sevimli, cana yakın 3- evcil koyun
  968. ELDEMALP : birl. Eldem/Alp
  969. ELDEMBAY : birl. Eldem/Bay
  970. ELDEMİR : birl. El/Demir
  971. ELDENAY : birl. Elden/Ay
  972. ELDÜZ : birl. El/Düz Yurtsever
  973. ELEZ : (Eliz)Arı,duru, temiz, munis, uyumlu ─ Yakut destanlarında bekaret tanrıçası (ulu Tuyun’un kızı)
  974. ELGAY : Yurtsever
  975. ELGİN : 1- Konuk, öncelik verilen kişi 2- Gurbetçi, yurdundan uzak
  976. ELGİNALP : birl. Elgin/Alp
  977. ELGİNAY : birl. Elgin/Ay
  978. ELGİNSU : birl. Elgin/Su
  979. ELGÖRMÜŞ : Gezgin, seyyah, cihandide
  980. ELGÜN : Halk, avam, halktan kişi
  981. ELİBOL : Cömert, eli açık, sahi
  982. ELİK : Usta, eli yatkın ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  983. ELİŞ : Usta, maharetli ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  984. ELİTAŞ : Cimri, eli sıkı ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  985. ELİTEZ : Becerikli
  986. ELKATMIŞ : birl. El/Katmış Ülke fethetmiş, algan
  987. ELKIRMIŞ : birl. El/Kırmış ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  988. ELKİN : 1- konuk 2- Yolcu
  989. ELKİNBAY : birl. Elkin/Bay
  990. ELKOCA : (İlkoca) birl. El/Koca ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  991. ELKÜN : (Elgün)
  992. ELÖVER : Yurtsever
  993. ELTEKE : birl. El/Teke ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Baybaktı oymağının dip dedelerinden
  994. ELTİMUR : birl. El/Timur ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  995. ELTUTAR : birl. 1- El/Tutar mec. Yardımsever, hayırşinas 2- Fatih, Algan
  996. ELVER : Tarikatlarda, şeyhlerin müridlerini kabul etme eylemi
  997. ELVERDİ : Tarikat geleneklerinde şeyhin müridini kabulü ile ilgili
  998. ELVEREN : 1- Olgunlaşan, yeterlilik kazanan 2- Tarikat şeyhlerinin
  999. Müridlerini kabulü
  1000. EMÇİ : Doktor,eczacı
  1001. EMÇİATA : birl. Emçi/Ata
  1002. EMEÇ : Amaç, gaye
  1003. EMEK : 1- Gayret, cehd, zahmet 2- Güç, enerji
  1004. EMEN : 1-Can, ruh, hayat 2- Ağaç dikmek için açılan çukur 3- meşe ağacı ─ Göktürkler dönemi beylerinden ve Kürşad’ın kırklarından
  1005. EMENBAY : birl. Emen/Bay
  1006. EMET : 1-Sınır, mesafe 2- emzik, emcek
  1007. EMETER : birl. Emet/Er
  1008. EMETİ : (Emet)
  1009. EMGEK : Emek, zahmet, güçlük
  1010. EMLEK : Duygulu, merhametli
  1011. EMRE : (İmre) Düşkün, aşık, hayallerle yaşayan (...Arapçadaki “emr” sözcüğüyle
  1012. İlgisi yok yalnızca ad benzerliği var. Anlamlar farklı.) ─ Anadolu Selçukluları dönemi, ozan ve dervişlerinden (Yunus Emre)
  1013. EN : (Yen)1- Derinlik, genişlik 2- Av 3-Kıyı 4- Arka
  1014. ENÇU : Sükun,huzur,ruh derinliği
  1015. ENDEŞ : Eşit, müsavi
  1016. ENEÇ : Meyil, meyilli
  1017. ENİK : (enük, enek) 1- Genişçe, yayık 2- Taşak, testis (..Rumcadan gelen “enik” köpek yavrusu ile yalnızca ad benzerliği vardır.Bu ise Türkçedeki “En” kökünden gelir.)─ Mısır-Türk kölemenleri hanlarından Şaban Han’ın kardeşi
  1018. ENGİN : 1- Genişlik, derinlik, yayıklık 2- ufuk, ufuk çizgisi
  1019. ENGİNALP : birl. Engin/Alp
  1020. ENGİNAY : birl. Engin/Ay
  1021. ENGİNBAY : birl. Engin/Bay
  1022. ENGİNER : bir.Engin/Er
  1023. ENGİNSU : birl. Engin/Su
  1024. ENGİNTAN : birl. Engin/Tan
  1025. ENGİNTAY : birl. Engin/Tay
  1026. ENGÜR : (Enkür) birl.En/Gür
  1027. ENİCUK : Hısım, kavim- kardaş
  1028. ENİSOLUM : birl. Eni/Solum ─ Sibir Türklerinde saygın hanımefendilere verilen bir unvan
  1029. ENİŞ : (Enuş) 1- İniş, yokuşun karşılığı mec. Rahata ve huzura erme 2- Uçlarda, ekstrem
  1030. ENKİŞ : Tecrübeli, deneyimli, olgun
  1031. ENUŞ : (Eniş) En uç
  1032. ENUŞEHAN : birl. Enuş/Han
  1033. ENUŞTEKİN : birl. Enuş/Tekin ─ 1- Harzem hanlarından Atsız Han’ın dedesi 2-Selçuklular dönemi
  1034. Komutanlarından 3- Gazneli Mahmud Han’ın komutanlarından
  1035. ENÜK : (Enik)
  1036. ENÜK SENGÜN : (Enik Sengün) birl. Enük/Sengün Göktürkler döneminde
  1037. Kullanılan bir unvan ─ Göktürkler (Bilge Kağan) dönemi bey ve komutanlarından
  1038. ER : 1- Olgun,olmuş, ergin, yetişkin erkek 2- Asker, çeri
  1039. ER BAĞATUR : birl. Er/Bağatur
  1040. ERABA : birl. Er/Aba
  1041. ERACAR : birl. Er/Acar
  1042. ERADIN : birl. Er/Adın
  1043. ERADLAN : birl. Er/Adlan
  1044. ERAGA : birl. Er/Ağa
  1045. ERAĞAN : birl. Er/Ağan
  1046. ERAĞIT : birl. Er/Ağıt
  1047. ERAKA : birl. Er/Aka
  1048. ERAKALIN : birl. Er/Akalın
  1049. ERAKAY : birl. Er/Akay
  1050. ERAKIN : birl. Er/Akın
  1051. ERAL : birl. Er/Al
  1052. ERALAN : birl. Er/Alan
  1053. ERALDI : birl. Er/Aldı
  1054. ERALGAN : birl. Er/Algan
  1055. ERALIM : birl. Er/Alım
  1056. ERALP : birl. Er/Alp
  1057. ERALTAN : birl. Er/Altan
  1058. ERALTAY : birl. Er/Altay
  1059. ERALTUN : birl. Er/Altun
  1060. ERANIL : birl. Er/Anıl
  1061. ERANT : birl. Er/Ant
  1062. ERAPA : birl. Er/Apa
  1063. ERARSLAN : birl. Er/Arslan
  1064. ERASIĞ : birl. Er/Asığ
  1065. ERAŞAN : birl. Er/Aşan
  1066. ERAŞAR : birl. Er/Aşar
  1067. ERAŞUK : birl. Er/Aşuk
  1068. ERATA : birl. Er/Ata
  1069. ERATAN : birl. Er/Atan
  1070. ERATIK : birl. Er/Atık
  1071. ERATIL : birl. Er/Atıl
  1072. ERATLIĞ : birl. Er/Atlığ
  1073. ERATSIZ : birl. Er/Atsız
  1074. ERAY : birl. Er/Ay
  1075. ERAYDIN : birl. Er/Aydın
  1076. ERAYGAN : birl. Er/Aygan
  1077. ERAYTUNÇ : birl. Er/Aytunç
  1078. ERBAKAN : birl. Er/Bakan
  1079. ERBAKAR : birl. Er/Bakar
  1080. ERBAKIR : birl.Er/Bakır
  1081. ERBAKIŞ. birl. Er/bakış
  1082. ERBAKTI : birl. Er/Baktı
  1083. ERBALA : birl. Er/Bala
  1084. ERBARS : birl. Er/Bars
  1085. ERBASAN : birl. Er/Basan
  1086. ERBASAT : birl. Er/Basat
  1087. ERBASTI : birl. Er/Bastı
  1088. ERBASUT : birl. Er/Basut
  1089. ERBAŞ : birl. Er/Baş
  1090. ERBAŞAR : birl. Er/Başar
  1091. ERBAŞAT : birl. Er/Başat
  1092. ERBATIM : birl. Er/Batım
  1093. ERBATIR : birl. Er/Batır
  1094. ERBATU : birl. Er/Batu
  1095. ERBATUR : birl. Er/Batur
  1096. ERBAY : birl. Er/Bay
  1097. ERBAYAT : birl. Er/Bayat
  1098. ERBAYÇU : birl. Er/Bayçu
  1099. ERBAYGU : birl. Er/Baygu
  1100. ERBAYIK : birl. Er/Bayık
  1101. ERBAYIN : birl. Er/Bayın
  1102. ERBAYLI : birl. Er/Baylı
  1103. ERBEK : birl. Er/Bek
  1104. ERBELGİN : birl. Er/Belgin
  1105. ERBERK : birl. Er/Berk
  1106. ERBERKE : birl. Er/Berke
  1107. ERBERKİN : birl. Er/Berkin
  1108. ERBEY : birl. Er/Bey
  1109. ERBİÇEN : birl. Er/Biçen
  1110. ERBİÇER : birl. Er/Biçer
  1111. ERBİÇTİ : birl. Er/Biçti
  1112. ERBİL : birl. Er/Bil
  1113. ERBİLEK : birl. Er/Bilek
  1114. ERBİLEN : birl. Er/Bilen
  1115. ERBİLGE : birl. Er/Bilge
  1116. ERBİLGEN : birl. Er/bilgen
  1117. ERBİLGİ : birl. Er/Bilgi
  1118. ERBİLİG : birl. Er/Bilig
  1119. ERBİLİR : birl. Er/Bilir
  1120. ERBİLMİŞ : birl. Er/Bilmiş
  1121. ERBOĞA : birl. Er/Boğa
  1122. ERBORA : birl. Er/Bora ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1123. ERBÖRK : birl. Er/Börk
  1124. ERBÖRÜ : birl. Er/Böü
  1125. ERBUGAY : birl. Er/Bugay
  1126. ERBUĞ : bir. Er/Buğ
  1127. ERBUĞA : birl. Er/Boğa
  1128. ERBUĞRA : birl. Er/Buğra
  1129. ERBULAK : bir. Er/Bulak
  1130. ERBULAN : birl. Er/Bulan
  1131. ERBUN : birl. Er/Bun
  1132. ERBUNÇ : birl. Er/Bunç
  1133. ERBUYAN : bir. Er/Buyan
  1134. ERBUYRUK : birl. Er/Buyruk
  1135. ERBUYUR : birl. Er/Buyur
  1136. ERBÜGE : birl. Er/Büge
  1137. ERBÜGÜ : birl. ER/Bügü
  1138. ERBÜKE : birl. Er/Büke
  1139. ERCELASUN : birl. Er/Celasun
  1140. ERÇABA : birl. Er/Çaba
  1141. ERÇAĞ : birl. Er/Çağ
  1142. ERÇAĞAN : birl. Er/Çağan
  1143. ERÇAĞIM : birl. Er/Çağım
  1144. ERÇAĞIR : birl. Er/Çağır
  1145. ERÇAĞLAR : birl. Er/Çağlar
  1146. ERÇAĞRI : birl. Er/Çağrı
  1147. ERÇAKA : birl. Er/Çaka
  1148. ERÇAKAN : birl. Er/Çakan
  1149. ERÇAKI : birl. Er/Çakı
  1150. ERÇAKIM : birl. Er/Çakım
  1151. ERÇAKIN : birl. Er/Çakın
  1152. ERÇAKIR : birl. Er/Çakır
  1153. ERÇAKIŞ : birl. Er/Çakış
  1154. ERÇAKTI : birl. Er/Çaktı
  1155. ERÇALIŞ : birl. Er/Çalış
  1156. ERÇALUK : birl. Er/Çaluş
  1157. ERÇAPAR : birl. Er/Çapar
  1158. ERÇAPIN : birl. Er/Çapın
  1159. ERÇATLI : birl. Er/Çatlı
  1160. ERÇAV : birl. Er/Çav
  1161. ERÇAVLI : birl. Er/Çavlı
  1162. ERÇAVUŞ : birl. Er/Çavuş
  1163. ERÇE : birl. Er/Çe...Erkeğe yakışır biçimde
  1164. ERÇEKEN : birl. Er/Çeken
  1165. ERÇEKER : birl. Er/Çeker
  1166. ERÇEKİM : birl. Er/Çekim
  1167. ERÇEKMEZ : birl. Er/Çekmez
  1168. ERÇELİK : birl. Er/Çelik
  1169. ERÇERİ : birl. Er/Çeri
  1170. ERÇETİN : birl. Er/Çetin
  1171. ERÇİN : Ülkenin idari bölümlerinden her biri (İl, ilçe, kasaba vb.)
  1172. ERÇİZEN : birl. Er/Çizen
  1173. ERÇİZİM : birl. Er/Çizim
  1174. ERDAĞ : birl. Er/Dağ
  1175. ERDAL : birl. Er/Dal
  1176. ERDALAR : birl. Er/Dalar
  1177. ERDALAŞ : birl. Er/Dalaş
  1178. ERDAŞ : birl. Er/Daş
  1179. ERDAVRAN : birl. Er/Davran
  1180. ERDAYAN : birl. Er/Dayan
  1181. ERDEĞEN : birl. Er/Değen
  1182. ERDEĞER : birl. Er/Değer
  1183. ERDEĞİŞ : birl. Er/Değiş
  1184. ERDEM : ( Ertem) Fazilet, bilgelik, yücelik, hünerlilik ─ Kırgızların Nayman oymağı beylerinden
  1185. ERDEMALP : birl. Erdem/Alp ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  1186. ERDEMAY : birl. Erdem/Ay
  1187. ERDEMBAY : birl. Erdem/Bay
  1188. ERDEMÇİ : Erdem sahibi
  1189. ERDEMİR : birl. Er/Demir
  1190. ERDEMHAN : birl. Erdem/Han
  1191. ERDEMKAN : birl. Erdem/Kan
  1192. ERDEMLÜ : Erdem sahibi ─ Timur Kürkan Han’ın dip dedelerinden
  1193. ERDEN : Er parçası, erden olma ─ Türkmenlerin Sarık oymağı dip dedelerinden
  1194. ERDENALP : birl. Erden/Alp
  1195. ERDENANAR : birl. Erden/Anar ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1196. ERDENAY : birl. Erden/Ay
  1197. ERDENİZ : birl. Er/Deniz
  1198. ERDERİL : birl. Er/Deril
  1199. ERDERİN : birl. Er/Derin
  1200. ERDEŞ : Erkekçe, erkek gibi
  1201. ERDEVİR : birl. Er/Devir
  1202. ERDEVRİM : birl. Er/Devrim
  1203. ERDEYİŞ : birl. Er/Deyiş
  1204. ERDİ : Ermiş, olgun
  1205. ERDİBİGE : birl. Erdi/Bige
  1206. ERDİL : birl. Er/Dil
  1207. ERDİLEK : birl. Er/Dilek
  1208. ERDİLER : birl. Er/Diler
  1209. ERDİM : Ermiş, olgun ─ Peçenekler dönemi bey ve komutanlarından
  1210. ERDİN : Ermiş, olgun
  1211. ERDİNÇ : birl. Er/Dinç
  1212. ERDİREK : birl. Er/Direk
  1213. ERDİREN : birl. Er/Diren
  1214. ERDİRENÇ : birl. Er/Direnç
  1215. ERDİRET : birl. Er/Diret
  1216. ERDİRLİK : birl. Er/Dirlik
  1217. ERDOĞAN : birl. Er/Doğan
  1218. ERDOĞDU : birl. Er/Doğdu
  1219. ERDOĞMUŞ : birl. Er/Doğmuş
  1220. ERDOĞRU : birl. Er/Doğru
  1221. ERDOĞU : birl. Er/Doğu
  1222. ERDOĞUŞ : birl. Er/Doğuş
  1223. ERDOKUZ : birl. Er/Dokuz
  1224. ERDOLU : birl. Er/Dolu
  1225. ERDOLUN : birl. Er/Dolun
  1226. ERDORA : birl. Er/Dora
  1227. ERDORU : birl. Er/Doru
  1228. ERDORUK : birl. Er/Doruk
  1229. ERDOYUR : birl. Er/Doyur
  1230. ERDÖĞÜŞ : birl. Er/Döğüş
  1231. ERDÖNDÜ : birl. Er/Döndü
  1232. ERDÖNE : birl. Er/Döne
  1233. ERDÖVEN : birl. Er/Döven
  1234. ERDUMAN : birl. Er/Duman
  1235. ERDURA : birl. Er/Dura
  1236. ERDURAK : birl. Er/Durak
  1237. ERDURAN : birl. Er/Duran
  1238. ERDURDU : birl. Er/Durdu
  1239. ERDURGUN : birl. Er/Durgun
  1240. ERDURMUŞ : birl. Er/Durmuş
  1241. ERDURSA : birl. Er/Dursa
  1242. ERDURSUN : birl. Er/Dursun
  1243. ERDURU : birl. Er/Duru
  1244. ERDURUK : birl. Er/Duruk
  1245. ERDURUŞ : birl. Er/Duruş
  1246. ERDUYAN : birl. Er/Duyan
  1247. ERDUYAR : birl. Er/Duyar
  1248. ERDUYGU : birl. Er/Duygu
  1249. ERDUYU : birl. Er/Duyu
  1250. ERDUYUL : birl. Er/Duyul
  1251. ERDUYUM : birl. Er/Duyum
  1252. ERDUYUŞ : birl. Er/Duyuş
  1253. ERDÜREN : birl. Er/Düren
  1254. ERDÜŞ : birl. Er/Düş
  1255. ERDÜZ : birl. Er/Düz
  1256. ERDÜZEN : birl. Er/Düzen
  1257. EREK : Erişilmek istenen, ülkü, hedef
  1258. EREKLİ : (Ereğli) Ereği olan
  1259. EREKUL : birl. Er’e/Kul
  1260. ERELÇİ : birl. Er/Elçi
  1261. ERELÇİN : birl. Er/Elçi
  1262. EREM : Müjde, iyi haber
  1263. EREN : 1- Olgun, 2- Hür, bağımsız 3- Din ile bütünleşmiş
  1264. ERENALP : birl. Eren/Alp
  1265. ERENAY : birl. Eren/Ay
  1266. ERENGÜN : birl. Eren/Gün
  1267. ERENKARA : birl. Eren/Kara ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1268. ERENKUL : birl. Eren/Kul
  1269. ERENKULU : birl. Eren/Kulu
  1270. ERENSAY : birl. Eren/Say
  1271. ERENSAYIN : birl. Eren/Sayın ─ Kırgız destanlarında adı geçen bir bey
  1272. ERENSOY : birl. Eren/Soy
  1273. ERENSU : birl. Eren/Su
  1274. ERENTÜRK : birl. Eren/Türk
  1275. ERENTÜZ : birl. Eren/Düz ─ Tuva ve Çuvaş Türklerinde, “Terazi Yıldızı”
  1276. ERENULUĞ : birl. Eren/Ukuğ ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  1277. ERESEN : birl. Er/Esen
  1278. ERESİ : birl. Er/Esi
  1279. ERESİN : birl. Er/Esin
  1280. EREZ : 1- Erişilen, mutlu olunan 2- Cesur, gözükara, dayanıklı
  1281. ERGAYUR : birl. Er/Gayur
  1282. ERGAZAN : birl. Er/Gazan
  1283. ERGEÇEN : birl. Er/Geçen
  1284. ERGELDİ : birl. Er/Geldi
  1285. ERGELEN : birl. Er/Gelen
  1286. ERGELMİŞ : birl. Er/Gelmiş
  1287. ERGEN : Olgun, deneyimli
  1288. ERGENE : 1- Güçlülük, egemenlik 2- Maden dağı 3- Dağlar arasındaki geçit
  1289. ERGENE HATUN : birl. Ergene/Hatun ─ Kara Kulagu Han’ın evdeşi
  1290. ERGENEKON : 1- Maden dağı 2- Dağlar arasındaki yurt ─ Türk mitolojisindeki efsanevi kurt
  1291. ERGENEKTİ : Ergeneli ─ Kazakların, Otayüz bölüğü, Nayman oymağı dip dedelerinden
  1292. ERGEZEN : birl. Er/Gezen
  1293. ERGEZER : birl. Er/Gezer
  1294. ERGİ : Eriş, olgunluk, deneyim
  1295. ERGİL : 1- Bilgili, deneyimli, yetişkin 2- Savaşçı, cengaver
  1296. ERGİN : 1- Ermiş, olgun, irfan sahibi 2- Savaşçı, cegaver
  1297. ERGİN ALP : birl. Ergin/Alp
  1298. ERGİNAY : birl. Erin/Ay
  1299. ERGİNEL : birl. Ergin/El
  1300. ERGİNER : birl. Ergin/Er
  1301. ERGİNOL : birl. Ergin/Ol
  1302. ERGİNSOY : birl. Ergin/Soy
  1303. ERGİNSU : birl. Ergin/Su
  1304. ERGİNTUĞ : birl. Ergin/Tuğ
  1305. ERGİRAY : birl. Er/Giray
  1306. ERGİZ : birl. Er/Giz
  1307. ERGİZEK : birl. Er/Gizek
  1308. ERGİZEM : birl. Er/Gizem
  1309. ERGİZEY : birl. Er/Gizey
  1310. ERGÖK : birl. Er/Gök
  1311. ERGÖKÇE : birl. Er/Gökçe ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  1312. ERGÖKÇEK : birl. Er/Gökçek
  1313. ERGÖKÇEN : birl. Er/Gökçen
  1314. ERGÖNENÇ : birl. Er/Gönenç
  1315. ERGÖNÜL : birl. Er/Gönül
  1316. ERGÖRK : birl. Er/Görk
  1317. ERGÖRKEM : birl. Er/Görkem
  1318. ERGÖRKLÜĞ : birl. Er/Görklüğ
  1319. ERGÖRÜN : birl. Er/Görün
  1320. ERGÖZ : birl. Er/Göz
  1321. ERGUN : 1- Yumuşak huylu kişi 2- Hızlı koşan at 3- Argun
  1322. ERGUNALP : birl. Ergun/Alp
  1323. ERGUNHAN : birl. Ergun/Han
  1324. ERGUNAY : birl. Ergun/Ay
  1325. ERGUNBAY : birl. Ergun/Bay
  1326. ERGUNER : birl. Ergun/Er
  1327. ERGUNTAY : birl. Ergun/Tay
  1328. ERGÜÇ : birl. Er/Güç
  1329. ERGÜDER : birl. Er/Güder
  1330. ERGÜLEÇ : birl. Er/Güleç
  1331. ERGÜLER : birl. Er/Güler
  1332. ERGÜMÜŞ : birl. Er/Gümüş
  1333. ERGÜN : birl. Er/Gün
  1334. ERGÜNDÜZ : birl. Er/Gündüz
  1335. ERGÜR : birl. Er/Gür
  1336. ERGÜRLER : birl. Er/Gürler
  1337. ERGÜVEN : birl. Er/güven
  1338. ERHAN : birl. Er/Han
  1339. ERHUN : birl. Er/Hun
  1340. ERIRMAK : birl. Er/Irmak
  1341. ERİK : Ermiş, olgun, bilge, filozof, becerikli ─ Türkmenlerin, Ersarı ve Kara oymakları dip dedelerinden
  1342. ERİKBÜKÜ : birl. Erik/Bükü ─ Kubilay Kaan’ın küçük kardeşi
  1343. ERİKEN : Ermiş, olgun, bilge
  1344. ERİL : birl. Er/İl
  1345. ERİLÇİ : birl. Er/İlçi
  1346. ERİLHAN : birl. Er/İlhan
  1347. ERİM : 1- Müjde, iyi haber 2- Felsefe, derin bilgi 3- Vade, zaman
  1348. ERİNAL : birl. Er/İnal
  1349. ERİNCİK : Mahçup, utangaç
  1350. ERİNÇ : 1- Olacak, olması gereken, kaçınılmaz sonuç 2- Nimet, bolluk
  1351. ERİRKİL : birl. Er/İrkil
  1352. ERİŞ : Gaye, erişilmesi istenen
  1353. ERİŞEK : Ülkü, gaye
  1354. ERİŞEN : Ulaşan, vasıl olan
  1355. ERİŞKİN : Olgun, kamil, ermiş
  1356. ERİZ : birl. Er/İz
  1357. ERK : 1- Güç, kudret 2- İktidar, erklik, hükümranlık 3- Bağımsızlık
  1358. Egemenlik
  1359. ERKALP : birl. Erk/Alp
  1360. ERKHAN : birl. Erk/Han
  1361. ERKAÇMAS : birl. Er/Kaçmaz
  1362. ERKAL : birl. Er/Kal
  1363. ERKAMLI : birl. Er/Kamlı
  1364. ERKAN : birl. Er/Kan
  1365. ERKAPAR : birl. Er/Kapar
  1366. ERKARA : birl. Er/Kara
  1367. ERKARSLAN : birl. Erk/Arslan ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1368. ERKAŞKA : birl. Er/Kaşka ─ Kırgızların, Manguş oymağı beylerinden
  1369. ERKAY : birl. Erk/Ay
  1370. ERKAYA : birl. Er/Kaya
  1371. ERKAYAN : birl. Er/Kayan
  1372. ERKAZAN : birl. Er/Kazan
  1373. ERKAZAK : birl. Er/Kazak
  1374. ERKAZAN : birl. Er/Kazan
  1375. ERKBAY : birl. Erk/Bay
  1376. ERKBÖRİ : birl. Erk/Böri
  1377. ERKE : 1- Egemen, güç 2- İşve, naz, cilve 3- Çekicilik, çekiciliği kullanma istek ve yeteneği ─ Türk mitolojisinde, Ülgen’in dokuz kızından biri ve namus tanrıçası
  1378. ERKEKARA : birl. Erke/Kara ─ Çengiz Kaan dönemi Nayman beylerinden
  1379. ERKELİ : Egemen ─ Türkmenlerin, Göklen oymağı dip dedelerinden
  1380. ERKEM : Nazlım, işvelim, edalım
  1381. ERKENOYAN : (Erkinoyan) birl. Erke/Noyan
  1382. ERKER : birl. Erk/Er
  1383. ERKESEN : birl. Er/Kesen
  1384. ERKESER : birl. Er/Keser
  1385. ERKESKİN : birl. Er/Keskin
  1386. ERKILIÇ : birl. Er/Kılıç
  1387. ERKILIG : birl. Er/Kılıg
  1388. ERKIMIZ : birl. Er/Kımız
  1389. ERKIRAN : birl. Er/Kıran
  1390. ERKIRGIZ : birl. Er/Kırgız
  1391. ERKIVAN : birl. Er/Kıvan
  1392. ERKIVANÇ : birl. Er/Kıvanç
  1393. ERKIYAN : birl. Er/Kıyan
  1394. ERKIZIL : birl. Er/Kızıl
  1395. ERKİ : 1- Güçlü, egemen, erke 2- Atik, çevik ─ Türkmenlerin, Sarık oymağı dip dedelerinden
  1396. ERKİL : birl. Erk/İl
  1397. ERKİN : 1- Bağımsız, otorite tanımaz 2- Başına bıuruk, kendi bildiğini okuyan 3- Sürekli, süreklilik
  1398. ERKİNALP : birl. Erkin/Alp
  1399. ERKİNHAN : birl. Erkin/Han
  1400. ERKİNAY : birl. Erkin/Ay
  1401. ERKİNBAY : birl. Erkin/Bay
  1402. ERKİNDİK : Erkinlik, bağımsızlık, hürriyet
  1403. ERKİNER : birl. Erkin/Er
  1404. ERKİNSU : birl. Erkin/Su
  1405. ERKİNTAN : birl. Erkin/Tan
  1406. ERKİNYAT : birl. Erkin/Tay
  1407. ERKİNTUĞ : birl. Erkin/Tuğ
  1408. ERKLİBEG : birl. Erkli/Bey
  1409. ERKLİGHAN : birl. Erklik/Han
  1410. ERKLİG : Egemen, kuvvetli, şevkatli
  1411. ERKMEN : 1- Bağımsız, başına buyruk 2- Bekar, evlenmemiş
  1412. ERKOÇ : birl. Er/Koç
  1413. ERKOL : birl. Erk/Ol
  1414. ERKOLA : birl. Erk/Ola
  1415. ERKOLDAŞ : birl. Er/Koldaş ─ Çengiz Kaan döneminde bazı askeri birlik erleri için kullanılan bir deyim
  1416. ERKONAR : birl. Er/Konar
  1417. ERKONUK : birl. Er/Konuk
  1418. ERKONUR : birl. Er/Konur
  1419. ERKOPUZ : birl. Er/Kopuz
  1420. ERKORUN : birl. Er/Korun
  1421. ERKOVAN : birl. Er/Kovan
  1422. ERKÖNÜL : birl. Er/Gönül
  1423. ERKÖZ : birl. Erk/Öz
  1424. ERKSAN : birl. Erk/San
  1425. ERKSAY : birl. Erk/Say
  1426. ERKSİN : Egemen, yönetici
  1427. ERKSOY : birl. Erk/Soy
  1428. ERKTAN : birl. Erk/Tan
  1429. ERKTAY : birl. Erk/Tay
  1430. ERKTUĞ : birl. Erk/Tuğ
  1431. ERKUL : birl. Er/Kul
  1432. ERKULİ : birl. Er/Kulu
  1433. ERKULUĞ : birl. Erk/Uluğ
  1434. ERKURT : birl. Er/Kurt
  1435. ERKUŞ : birl. Er/Kuş ─ Kırgız destanlarında madı geçen bir bey
  1436. ERKUT : birl. Er/Kut
  1437. ERKUTAL : birl. Er/Kutal
  1438. ERKUTAN : birl. Er/Kutan
  1439. ERKUVAN : birl. Er/Kuvan, kıvan
  1440. ERKUZ : birl. Erk/Uz ─ Uygur kağanlığı dönemi bey ve komutanlarından
  1441. ERKÜN : birl. Erk/Ün
  1442. ERLİK ALP : birl. Erlik/Alp
  1443. ERLİK HAN : birl. Erlik/Han ─ Şamanist gelenekte “Cezalandırma Tanrısı”
  1444. ERLİKBAY : birl. Erlik/Bay
  1445. ERMAN : 1- Erdemli, güç, mert 2- Kutsal, mukaddes
  1446. ERMANGU : birl. Er/Mangu
  1447. ERMİŞ : Olgun, müdrik
  1448. ERNEK : Küçük parmak, serçe parmağı ─ Atilay Han’ın oğullarından
  1449. ERNOYAN : birl. Er/Noyan
  1450. EROBA : birl. Er/Oba
  1451. EROGAN : birl. Er/Ogan
  1452. EROĞUL : birl. Er/Oğul
  1453. EROĞUZ : birl. Er/Oğuz
  1454. EROK : birl. Er/Ok
  1455. EROKAN : birl. Er/Okan
  1456. EROL : birl. Er/Ol
  1457. EROYTUN : birl. Er7Oytun
  1458. EROZAN : birl. Er/Ozan
  1459. ERÖGDÜ : birl. Er/Öğdü
  1460. ERÖĞER : birl. Er/Öğer
  1461. ERÖZ : birl. Er/Öz
  1462. ERÖZBEK : birl. Er/Özbek
  1463. ERÖZEN : birl. Er/Özen
  1464. ERÖZLÜ : birl. Er/Özlü
  1465. ERPEK : birl. Er/Pek
  1466. ERPUSAT : birl. Er/Pusat
  1467. ERSADAK : birl. Er/Sadak
  1468. ERSAGUN : birl. Er/Sagun ─ Çağrı ve Tuğrul beylerin amcazadeleri
  1469. ERSAĞAN : birl. Er/Sağan
  1470. ERSAĞNAK : birl. Er/Sağnak
  1471. ERSAKIN : birl. Er/Sakın
  1472. ERSAKLI : birl. Er/Saklı
  1473. ERSALAN : birl. Er/Salan
  1474. ERSALDI : birl. Er/Saldı
  1475. ERSALIN : birl. Er/Salın
  1476. ERSALUR : birl. Er/Salur
  1477. ERSAN : birl. Er/San
  1478. ERSANÇAR : birl. Er/Sançar
  1479. ERSANÇMIŞ : birl. Er/Sançmış ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1480. ERSARAN : birl. Er/Saran
  1481. ERSARI : birl. Er/Sarı ─ Türkmenlerin bir oymağı ve bu oymağın ilk beyi
  1482. ERSARIL : birl. Er/Sarıl
  1483. ERSARU : birl. Er/Saru ─ 1- Selçuklular dönemi komutanlarından 2- Kazak oymak beylerinden
  1484. ERSATUK : birl. Er/Satuk
  1485. ERSAV : birl. Er/Sav
  1486. ERSAVAN : birl. Er/Savan
  1487. ERSAVCI : birl. Er/Savcı
  1488. ERSAVDI : birl. Er/Savdı
  1489. ERSAVUN : birl. Er/Savun
  1490. ERSAVUR : birl. Er/Savur
  1491. ERSAVUT : birl. Er/Savut
  1492. ERSAY : birl. Er/Say
  1493. ERSAYAN : birl. Er/Sayan
  1494. ERSAYAR : birl. Er/Sayar
  1495. ERSAYDI : birl. Er/Saydı
  1496. ERSAYGIN : birl. Er/Saygın
  1497. ERSAYIN : birl. Er/Sayın
  1498. ERSE : Ermes olgunlaşması istenen
  1499. ERSEÇEN : birl. Er/Seçen
  1500. ERSEGÜN : birl. Erse/Gün ─ Göktürkler dönemi beylerinden ( Bögü Alp’in torunu)
  1501. ERSEK : (Erse)
  1502. ERSEKOCA : birl. Erse/Koca
  1503. ERSEMİZ : birl. Er/Semiz
  1504. ERSEVÜK : birl. Er/Sevük
  1505. ERSEZİ : birl. Er/Sezi
  1506. ERSEZİL : birl. Er/Sezil
  1507. ERSEZİM : birl. Er/Sezim
  1508. ERSEZİN : birl. Er/Sezin
  1509. ERSEZİŞ : birl. Er/Seziş
  1510. ERSIĞIN : birl. Er/Sığın
  1511. ERSİN : 1- Uzun ömürlülük dileği 2- Olgunluk, bilgelik dileği
  1512. ERSİNBAY : birl. Ersin/Bay
  1513. ERSOLUK : birl. Er/Soluk
  1514. ERSOY : birl. Er/Soy
  1515. ERSOYLU : birl. Er/Soylu
  1516. ERSUN : birl. Er/Sun
  1517. ERSUNAY : birl. Er/Sunay
  1518. ERSUNDU : birl. Er/Sundu
  1519. ERSUNGUR : birl. Er/Sungur
  1520. ERSÜ : 1- Fazla, çok fazlalık 2- birl. Er/Su (asker)
  1521. ERSÜREN : birl. Er/Süren
  1522. ERSÜZEN : birl. Er/Süzen
  1523. ERSÜZER : birl. Er/Süzer
  1524. ERTAMIŞ : birl. Er/Tamış
  1525. ERTAN : birl. Er/Tan
  1526. ERTANA : birl. ErDana ─ İlhanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  1527. ERTANIN : birl. Er/Tanın
  1528. ERTANIR : birl. Er/Tanır
  1529. ERTANIŞ : birl. Er/Tanış
  1530. ERTANUK : birl. Er/Tanık
  1531. ERTAPAN : birl. Er/Tapan
  1532. ERTAPAR : birl. Er/Tapar
  1533. ERTARGIN : birl. Er/Targın ─ Aslen Kırgız kökenli olup, Kırım hanlığına hizmet etmiş bir bey. Adına bir de destan yazılmış olan bey
  1534. ERTAŞ : birl. Er/Taş ─ Tuğrul ve Çağrı beylerin amcazadelerinden. İnal beyin kardeşi
  1535. ERTAŞYINAL : birl. Ertaş/Yınal ─ ..Çağrı ve Tuğrul
  1536. ERTAŞ YABGU : birl. Ertaş/Yabgu
  1537. ERTAŞAN : birl. Er/Taşan
  1538. ERTAY : birl. Er/Tay
  1539. ERTAYANÇ : birl. Er/Tayanç
  1540. ERTAYLAN : birl. Er/Taylan
  1541. ERTE : 1- Seher, şafak 2- Yarın, gelecek, sonraki, halef
  1542. ERTEGİ : Destan, lejant
  1543. ERTEGÜN : birl. Erte/Gün
  1544. ERTEKİN : birl. Er/Tekin
  1545. ERTEM : (Erdem) ─ Avrupa Hunları (Macar) dönemi bey ve komutanlarından
  1546. ERTEMİR : birl. Er/Demir
  1547. ERTEN : Tan, şafak
  1548. ERTERİM : birl. Er/Terim
  1549. ERTERİŞ : birl. Er/Teriş
  1550. ERTİGİN : birl. Er/Tigin
  1551. ERTİK : Meslek, sanat
  1552. ERTİM : Olgun, erişkin, bilge ─ Peçenek bey ve komutanlarından
  1553. ERTİMUR : birl. Er/Timur
  1554. ERTİN : 1- Mahsun, hüzünlü 2- Kendine yeten
  1555. ERTİNGÜ : 1- Olağanüstü, fevkalade 2- Efsane, mit
  1556. ERTOGAN : birl. Er/Doğan ─ Selçuklular döneminde Kayseri cıvarında beylik kurmuş bir bey
  1557. ERTOĞDI : birl. Er/Doğdu
  1558. ERTOKA : birl. Er/Toka
  1559. ERETOKLU : birl. Er/Toklu
  1560. ERTOKTA : birl. Er/Tokta
  1561. ERTOKUŞ : birl. Er/Tokuş ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  1562. ERTOKUZ : birl. Er/Tokuz
  1563. ERTOLU : birl. Er/Dolu
  1564. ERTON : birl. Er/Ton
  1565. ERTONGA : birl. Er/Tonga ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1566. ERTORU : birl. Er/Doru
  1567. ERTORUN : birl. Er/Torun
  1568. ERTOY : birl. Er/Toy
  1569. ERTÖRE : birl. Er/Töre
  1570. ERTÖREN : birl. Er/Tören
  1571. ERTUGAN : birl. Er/Tugan
  1572. ERTUĞ : birl. Er/Tuğ
  1573. ERTUĞBAY : birl. Ertuğ/Bay
  1574. ERTUĞRUL : birl. Er/Tuğrul ─ 1- Otmanlı devletinin kurucusu olan Otman beyin babası. Devlet olmadan önceki beylik döneminin lideri ve Otmanlıları Söğüt, Domaniç bölgesine getirip yerleştiren kişi. 2- Otmanlılardan
  1575. Yıldırım Bayezit’in, şehit oğlu
  1576. ERTULGA : birl. Er/Tulga
  1577. ERTULİN : birl. Er/Tulin
  1578. ERTUMAN : birl. Er/Tuman
  1579. ERTUNÇ : birl. Er/Tunç
  1580. ERTUNGA : birl. Er/Tunga
  1581. ERTURA : birl. Er/Tura
  1582. ERTURAN : birl. Er/Turan
  1583. ERTUTAR : birl. Er/Tutar
  1584. ERTUTAY : birl. Er/Tutay
  1585. ERTUTKU : birl. Er/Tutku
  1586. ERTUTU : birl. Er/Tutu
  1587. ERTUTUK : birl. Er/Tutuk
  1588. ERTUTUŞ : birl. Er/Tutuş
  1589. ERTÜK : Kıymet, paha
  1590. ERTÜMEN : birl. Er/Tümen
  1591. ERTÜR : birl. Er/Tür
  1592. ERTÜRE : birl. Er/Türe
  1593. ERTÜREL : birl. Er/Türel
  1594. ERTÜRK : birl. Er/Türk
  1595. ERTÜZÜN : birl. Er/Tüzün
  1596. ERUĞRAŞ : birl. Er/Uğraş
  1597. ERULAŞ : birl. Er/Ulaş
  1598. ERULUÇ : birl. Er/Uluç
  1599. ERULUG : birl. Er/Ulug
  1600. ERUMAN : birl. Er/Uman
  1601. ERUMUT : birl. Er/Umut
  1602. ERURKU : birl. Er/Urku
  1603. ERUSLUĞ : birl. Er/Uslu
  1604. ERUTKU : birl. Er/Utku
  1605. ERUYAR : birl. Er/Uyar
  1606. ERUYUM : birl. Er/Uyum
  1607. ERUZ : birl. Er/Uz ─ Karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  1608. ERUZAN : birl. Er/Uzan
  1609. ERUZLU : birl. Er/Uzlu
  1610. ERÜN : birl. Er/Ün
  1611. ERÜNAL : birl. Er/Ünal
  1612. ERÜNLEN : birl. Er/Ünlen
  1613. ERÜNSAL : birl. Er/Ünsal
  1614. ERÜREK : birl. Er/Yürek
  1615. ERVARAN : birl. Er/Varan
  1616. ERVARIŞ : birl. Er/Varış
  1617. ERVERDİ : birl. Er/Verdi
  1618. ERVEREN : birl. Er/Veren
  1619. ERVERGİ : birl. Er/Vergi
  1620. ERVERİM : birl. Er/Verim
  1621. ERVURAN : birl. Er/Vuran
  1622. ERVURUŞ : birl. Er/Vuruş
  1623. ERYAĞAN : birl. Er/Yağan
  1624. ERYAĞDI : birl. Er/Yağdı
  1625. ERYAĞIŞ : birl. Er/Yağış
  1626. ERYAĞIZ : birl. Er/Yağız
  1627. ERYAKAN : birl. Er/Yakan
  1628. ERYAKAR : birl. Er/Yakar
  1629. ERYAKUT : birl. Er/Yakut
  1630. ERYALIM : birl. Er/Yalım
  1631. ERYALIN : birl. Er/Yalın
  1632. ERYAMAÇ : birl. Er/Yamaç
  1633. ERYAMAN : birl. Er/Yaman
  1634. ERYANIK : birl. Er/Yanık
  1635. ERYARIŞ : birl. Er/Yarış
  1636. ERYARUK : birl. Er/Yaruk ─ Selçuklular (Tuğrul bey) dönemi, beylerinden
  1637. ERYASA : birl. Er/Yasa
  1638. ERYAŞA : birl. Er/Yaşa
  1639. ERYAŞAM : birl. Er/Yaşam
  1640. ERYAVUZ : birl. Er/Yavuz
  1641. ERYAY : birl. Er/Yay
  1642. ERYAYIL : birl. Er/Yayıl
  1643. ERYAZGAN : birl. Er/Yazgan
  1644. ERYAZGI : birl. Er/Yazgı
  1645. ERYEĞİN : birl. Er/Yeğin
  1646. ERYELEN : birl. Er/Yelen
  1647. ERYELER : birl. Er/Yeler
  1648. ERYELİN : birl. Er/Yelin
  1649. ERYENAL : birl. Er/Yen/Al
  1650. ERYETEN : birl. Er/Yeten
  1651. ERYETER : birl. Er/Yeter
  1652. ERYETİÇ : birl. Er/Yetiç
  1653. ERYETİK : birl. Er/Yetik
  1654. ERYETİM : birl. Er/Yetim
  1655. ERYETİN : birl. Er/Yetin
  1656. ERYETİŞ : birl. Er/Yetiş
  1657. ERYIĞAR : birl. Er/Yığar
  1658. ERYIĞIN : birl. Er/Yığın
  1659. ERYILDIZ : birl. Er/Yıldız
  1660. ERYİĞİT : birl. Er/Yiğit
  1661. ERYOL : birl. Er/Yol
  1662. ERYOLDAŞ : birl. Er/Yoldaş
  1663. ERYORUM : birl. Er/Yorum
  1664. ERYÖN : birl. Er/Yön
  1665. ERYÖNEL : birl. Er/Yönel
  1666. ERYÖRÜK : birl. Er/Yörük
  1667. ERYULA : birl. Er/Yula
  1668. ERYURT : birl. Er/Yurt
  1669. ERYÜREK : birl. Er/Yürek
  1670. ERYÜRÜK : birl. Er/Yürük
  1671. ERYÜRÜR : birl. Er/Yürür
  1672. ERYÜZ : birl. Er/Yüz ─ Karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  1673. ERZENE : Doruk, zirve, en üst
  1674. ERZİ : Veli, vasi, yönetici
  1675. ERZİK : 1- Asıl, ana, temel 2- Soylu ve yiğit
  1676. ESBOL : birl. Es/Bol ...Çok zeki, çok akıllı (Usu-bol)
  1677. ESDİ KAAN : birl. Esti/Kaan
  1678. ESE : 1- Mutluluk, sağlık 2- Yel, esinti
  1679. ESE TEKİN : birl. Ese/Tekin ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1680. ESEBAY : birl. Ese/Bay
  1681. ESELİK : Selam, selamet
  1682. ESEN : 1- Sağlık, selamet 2- Yel, yumuşak yel
  1683. ESEN TİMUR : birl. Esen/Timur ─ 1- Çağatay hanlarından 2- Kubilay Kaan’ın torunlarından
  1684. ESENAY : birl. Esen/Ay
  1685. ESENBAY : birl. Esen/Bay
  1686. ESENBİGE : birl. Esen/Bike
  1687. ESENBEGÜM : birl. Esen/Begüm
  1688. ESENBOĞA : birl. Esen/Boğa ─ Timur Kürkan Han’ın ünlü komutanı.(Ankaradaki, “Esenboğa” hava alanı, bu kişinin adına atfen, Atatürk’ün tavsiye ve teklifiyle verilmiştir.)
  1689. ESENBUKA : (İsun buğa) birl. Esen/Boğa ─ Çağatay hanlarından
  1690. ESENDEMİR : birl. Esen/Demir ─ 1.Baybars Han dönemi komutanlarından
  1691. ESENER : birl. Esen/Er
  1692. ESENGELDİ : birl. Esen/Geldi ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Alimoğlu oymağının dip dedelerinden
  1693. ESENGÜN : birl. Esen/Gün
  1694. ESENKAYA : birl. Esen/Kaya ─ Uygur kağanlığı dönemi bey ve komutanlarından
  1695. ESENKUL : birl. Esen/Kul ─ Kırgız oymak beylerinden
  1696. ESENKULİ : birl. Esen/Kulu
  1697. ESENLÜ : Esenli, sağlıklı ─ Türkmenlerin, Çavdur oymağı dip dedelerinden
  1698. ESER : Esinti, yel
  1699. ESİ : Yel, esinti
  1700. ESİALP : birl. Esi/Alp
  1701. ESİ TEKİN : birl. Esi/Tekin ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  1702. ESİBAY : birl. Esi/Bay
  1703. ESİBEK : birl. Esi/Bek
  1704. ESİKARA : birl. Esi/Kara ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1705. ESİM : Esinti ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  1706. ESİMHAN : birl. Esim/Han ─ Kazak hanlarından
  1707. ESİN : 1- Esinti, yel 2- soluk, sağlık, nefes 3- İlham
  1708. ESİNALP : birl. Esin/Alp
  1709. ESİN TİMUR : birl. Esin/Timur ─ Kubilay Kaan’ın torunlarından
  1710. ESİNTİ : Yel, hafif yel
  1711. ESİRGEN : 1- Arkadaş, dost, yaren 2- korunan, yakınlık duyulan
  1712. ESİRGENÇ : Nazlı, nazenin
  1713. ESİRKİŞ : Mehamet, acıma duygusu
  1714. ESKİN : Yel, yel alan
  1715. ESLEK : 1- Yumuşak başlı, uysal 2- Selam, selamet
  1716. ESLİK : (Eslek)
  1717. ESNEK : Uzayan, genişleyen, esen
  1718. ESRİGÜN : birl. Esri/Gün...fırtına
  1719. ESRİK : Mecnun, kendinden geçmiş
  1720. ESRİK BUĞA : birl. Esrik/Boğa
  1721. ESRİMİŞ : Kendinden geçmiş
  1722. ESTELİK : Yadigar, hatıra
  1723. ESTİ : Yel, esinti ─ Kazakların, Uluyüz bölüğü, oymak beylerinden
  1724. ESTİ KAĞAN : birl. Esti/Kağan ─ Çengizoğullarının Çin’deki son kağanlarından
  1725. ESÜK : (Esik) esmekden ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  1726. EŞİM : Çalışkan, becerikli ─ Kazak hanlarından (Eşim Han)
  1727. EŞİNGEN : 1- Çalışkan 2- Eşit, müsavi
  1728. EŞİTGEN : İşitgen, işiten, dikkatli
  1729. EŞKARA : birl. Eş/Kara ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  1730. EŞKİN : 1- Hızlı, atik 2- Dayanıklı, metin 3- Rüzgarlı bölge, rüzgar alan bölge
  1731. EŞKİNALP : birl. Eşkin/Alp
  1732. EŞKİNAY : birl. Eşkin/Ay
  1733. EŞKİNBAY : birl. Eşkin/Bay
  1734. EŞKİNER : birl. Eşkin/Er
  1735. EŞLİK : Dost, yaren, refik
  1736. ETE : (Ede) ─ Atilay Han’ın üçüncü göbekten dedesi
  1737. ETGÜ : 1- İyi, iyilik 2- Etki, şiddet
  1738. ETİGE : Öğretmen, mürebbiye
  1739. ETİL : İtil- idil
  1740. ETİNGÜ : Olağanüstü, fevkalade
  1741. ETİZ : Yüksek, ulu
  1742. EVCİL : Evine bağlı, evcimen
  1743. EVCİM : 1- Evcimen, evcil 2- İşgüzar, hamarat
  1744. EVCİMEN : Evine bağlı
  1745. EVCİMİK : Ekonomist, muktesit
  1746. EVDEŞ : Hanım, erkeğin eşi
  1747. EVGİ : İvedi, acele
  1748. EVGİN : 1- Aceleci, telaşlı 2- Evcil, evine bağlı
  1749. EVİN : Cevher, öz, nüve
  1750. EVİRGEN : 1- Tedbir, tedbirli 2- Dönüşüm, çevirim
  1751. EVREN : 1- Kainat 2- Ejderha, canavar 3- Baht, talih
  1752. EVRENAY : birl. Evren/Ay
  1753. EVRENSEL : Evreni kaplayan, evreni içine alan
  1754. EVRENTİMUR : birl. Evren/Timur ─ Toka Timur Han’ın oğullarından
  1755. EVRENUZ : birl. Evren/Uz ─ Otmanlılar dönemi bey ve komutanlarından. Orhan beyin yakın yoldaşlarından
  1756. EVTÖRÜ : birl. Ev/Törü
  1757. EYBEK : birl. İyi/Bek ─ Mısı-Türk kölemenleri hanlarından. (O dönemlerden, aynı ad ile anılan iki bey daha var.)
  1758. EYBER : (Aybar)
  1759. EYGİ : İyi, salih, temiz
  1760. EYGİŞ : İyi kişi, iyi insan
  1761. EYGÜ : İyi, iyice
  1762. EYGÜ TEKİN : birl. Eygü/Tekin ─ Abbasiler dönemi, Taberistan valisi ve komutanı
  1763. EYİN : Vücut
  1764. EYİNÇ : Refah, mutluluk
  1765. EYLEM : 1- İş, iş görme, çalışma 2- Etkileyici davranış 3- Durdurma, önünü kesme
  1766. EYLEMGÜN : birl. Eylem/Gün
  1767. EYLETMEZ : Amansız, aman vermez
  1768. EYLETÜR : İyilik sahibi, cömert
  1769. EYLETÜR BOĞA : birl. Eyletür/Boğa ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  1770. EYLİK : İyilik, yardım, iane
  1771. EYLÜK KOCA : birl. Eylük/Koca ─ Dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey
  1772. EYMEN : 1- Alçak gönüllü, mütevazı 2- Yardımsever, hayırşinas
  1773. EYMÜR : (Eymir) İyilik sahibi, hayırşinas ─ 1- Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından 2- Türkmen oymak beylerinden
  1774. EYTEMİŞ : Güzel konuşan, tatlı dilli, hatip ─ Mısır-Türk kölemenleri (kılavun) dönemi bey ve komutanlarından
  1775. EYÜGE : İyi,iyice ─ Kırgızların, Togay, Sarı ve Bağış oymağı dip dedelerinden
  1776. EZDİ : Ezen, ezici, baskıcı
  1777. EZDİBEK : birl. Ezdi/Bek
  1778. EZGİ : 1- İyi, iyilik, 2- Uyum, ahenk 3- Acı, üzüntü 4- Name, hoş sada
  1779. EZGİER : birl. Ezgi/Er
  1780. EZGİN : Ezik, ezilmiş, acı çekmiş, mahzun
  1781. EZGÜ : (Ezgi) ─ Selçuklular devleti bey ve komutanlarından
  1782. EZGÜ TEKİN : birl. Ezgü/Tekin (Eygü/Tekin)
  1783. EZİLGEN : Mazlum, zulüm görmüş
  1784. EZİM : 1- Belirti, iz 2- Zorunluluk, mecburiyet
  1785. EZİNÇ : 1- Belirti, iz 2- Ezginlik, mahzunluk
  1786. GALI : Kalın, Hediye, bağış, çehiz
  1787. GALI TEKİN : birl. Galı/Tekin ─ Kırgız destanlarında adı geçen bir bey
  1788. GALI TİGİN : birl. Galı/Tigi ─ Dokuz Oğuz destanında adı geçen bir bey (Yilun Tigin’in oğlu)
  1789. GALIN : Hediye, çehiz
  1790. GAMAĞ : Bütünlük, bütün, tüm
  1791. GARA : Kara ─ Alper Tunga’nın oğullarından
  1792. GARACU : Sivil, resmi olmayan
  1793. GARGILI : Kargılı, mızraklı ─ Selçuklular dönemi, komutanlarından ve Musul atabeylerinden
  1794. GASPAK : Süslü, müzeyyen
  1795. GAYIR : (Kayır) 1- Taraf, destek, kayırma 2- Lütuf, ihsan, hediye
  1796. GAYURHAN : birl. Gayur/Han ─ 1- İlhanlı devleti hanlarından
  1797. GAYUR İNAL : birl. Gayur/İnal ─ Havarezmler dönemi vali ve komutanlarından
  1798. GAYURMUŞ : Kayırmış ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  1799. GAZAN : (Kazan) 1- Kazanma, kazanç, üstünlük 2- Kızgın, kızgınlı celallenmek
  1800. GAZANHAN : birl. Gazan/Han ─ 1- İlhanlı devleti hanlarından (Kulagu Han’ın torunu, Argun Han’ın oğlu 2- Çağatay hanlarından
  1801. GAZANBAY : birl. Gazan/Bay
  1802. GEÇE : Geçmiş, mazi, geçen
  1803. GEÇEK : Geçit, köprü
  1804. GEÇER : Geçeli, caiz
  1805. GEÇGEL : Makbul, nafız
  1806. GEÇGİL : Geçerli, makbul
  1807. GEÇGİN : Geçmiş, kendinden geçmiş, feda etmiş
  1808. GEÇİM : 1- Yaşam, dirlik 2- Anlaşma, uyuşma 3- rısk, yiyecek, nafaka
  1809. GEÇİMALP : birl. Geçim/Alp
  1810. GEÇİM HAN : birl. Geçim/han
  1811. GEÇİMLÜ : Munis, yumuşak huylu
  1812. GEÇİMLÜK : Geçinmek için gerekli olan
  1813. GEDEK : 1- Görev, vazife 2- Oyuk, kırılıp, yıkılarak açılan yol
  1814. GEDİK : (Gedik)
  1815. GEDİZ : Su birikintisi, gölet
  1816. GEGEZ : Mümkün, uyumlu
  1817. GEĞİN : Set, şiddetli
  1818. GELBERİ : Ocaklardan,ateş çekmek için kullanılan ucu eğri demir çubuk
  1819. GELDEÇ : Gelecek, ati, istikbal
  1820. GELEK : (Gelik) halife, sonraki ─ Özbeklerin, Konrat ve Kançaklı oymakları dip dedelerinden
  1821. GELGEÇ : Geçici, kalıcı olmayan
  1822. GELGEL : Çekim, cazibe
  1823. GELDİ : Gelecek, istikbal
  1824. GELİN : Gelen, dışarıdan içeriye gelen
  1825. GELİNCİK : Kır çiçeği
  1826. GELİK : Halef, halife, sonraki ─ Özbeklerin, Konrat ve Kançaklı oymakları dip dedelerinden
  1827. GELİKLİ : Halef, halife
  1828. GENCE : (Gençek, genç) Taze, yavru, genişleyen, gelişen
  1829. GENÇ : (Gence)
  1830. GENÇEK : (Gence, genç)
  1831. GENEŞ : Müşavere, meşveret
  1832. GENEŞKE : (Geneş)
  1833. GENGEŞ : (geneş)
  1834. GENGŞİ : Cengşi, mucize
  1835. GENİŞ : Yaygın, enli, engin
  1836. GENSU : birl. Gen/Su Deniz, büyük göl
  1837. GER : 1- Söz verme, and içme, bağlama, anlaşma, birleşme 2- Vahşi hayvan yavrusu 3- Dev, devasa
  1838. GERAY : birl. Ger/Ay ─ Uygun, münasip, layık
  1839. GERAYHAN : birl. Geray/Han ─ Kırım hanlığının kurucusu ve ilk hanı. Daha sonra gelen hanlar bu adı, birer unvan olarak kullanmışlardır.
  1840. GERBUĞA : birl. Ger/Boğa ─ Mısır-Türk kölemenleri komutanlarından
  1841. GEREZ : Dilber
  1842. GERGÖZ : 1- Zabit, zabıta 2- Geyik gözü
  1843. GERİM : 1- Yön, cihet 2- Hicap, utangaçlık
  1844. GERİŞ : birl. Ger/İş
  1845. GERUÇMAĞ : birl. Ger/Uçmak ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  1846. GEYİK : (Geyük) Yabani, vahşi, yabancıl
  1847. GEYÜKHAN : birl. Geyük/Han ─ Oğuzname’de Türk’ün torunlarından (Dip Bakuy Han’ın oğlu)
  1848. GEZ : 1- Nişan, işaret 2- Giz, sır
  1849. GEZAY : birl. Gez/Ay
  1850. GEZGİN : Seyyah
  1851. GEZGİNALP : birl. Gezgin/Alp
  1852. GEZGİNAY : birl. Gezgin/Ay
  1853. GEZGİNBAY : birl. Gezgin/Bay
  1854. GEZGİNSU : birl. Gezgin/Su ...Irmak
  1855. GEZLER : Nişancı, iyi atıcı
  1856. GIYIN : Gamze, çukur
  1857. GİCİK : Taze, hoş, sevimli
  1858. GİDİK : Uç, kenar, sınır, limit
  1859. GİRAY : Uygun, layik
  1860. GİRAYALP : birl. Giray/Alp
  1861. GİRAYER : birl. Giray/Er
  1862. GİREY : (Geray, Giray, Keray) ─ Türkmenlerin, Yavmut ve Küçük oymağı, dip dedelerinden
  1863. GİRGİN : Girişken, müteşebbis, cana yakın
  1864. GİRGİNAY : birl. Girgin/Ay
  1865. GİRGİNBAY : birl. Girgin/Bay
  1866. GİRGİNER : birl. Girgin/Er
  1867. GİRGİNSAY : birl. Girgin/Say
  1868. GİRİK : Girişken, müteşebbis ─ ..Kırgızların, Togay oymağı dip dedelerinden
  1869. GİRİŞKEN : Girgin
  1870. GILAV : Teşvik, destek
  1871. GILIG : (Kılık) Huy, yaradılış, tabiat
  1872. GIRGIÇ : Çalışkan, aktif, faal
  1873. GİRÇEK : 1- Gerçek, hakikat 2- Bağlı, sadakatli
  1874. GİRGİNSU :
  1875. GİRTİNE : İman, inanç
  1876. GİZ : Sır, Gizlilik
  1877. GİZAY : birl. Giz/Ay
  1878. GİZALP : birl. Giz/Alp
  1879. GİZBAY : birl. Giz/Bay
  1880. GİZEM : Sır, esrar
  1881. GİZGÜN : birl. Giz/Gün
  1882. GİZLENÇ : Hazine, define
  1883. GİZTAY : birl. Giz/Tay
  1884. GONÇA : Bahşiş, hediye
  1885. GORAL : Kısmet, nasip
  1886. GİCİK : Minyon, sevimli
  1887. GÖCEK : Taze, hoş, güzel
  1888. GÖÇAY : birl. Göç/Ay
  1889. GÖÇELGE : Konup göçülen yer
  1890. GÖÇER : Göçmen
  1891. GÖÇERHAN : birl. Göçer/Han ─ Babür Han’ın bey ve komutanlarından
  1892. GÖÇERİ : birl. Göç/Eri
  1893. GÖÇKÜNCÜ HAN : birl. Göçküncü/Han ─ Şeybanlar hanlığı, hanlarından
  1894. GÖÇMEN : Muhacır
  1895. GÖÇÜNCÜ : (Göçküncü) Geçici, fani
  1896. GÖÇÜRHAN : (Göçer Han) birl. Göçür/ Han
  1897. GÖĞEBAKAN : birl. Göğe/Bakan
  1898. GÖĞEN : Gök rengi, maviye çalan, mavileşmiş
  1899. GÖĞKUTLUĞ : birl. Gök/Kutlu
  1900. GÖĞNÜK : 1- Yanmış, kavrulmuş 2- Mavi, maviye kaçan
  1901. GÖK : 1- Tanrı, Tanrıdan..Tanrısal, kutsal 2- Mavi ,Gök rengi 3- Yer üstü, gökyüzü 4- Ezel-ebed, başsızlık ve sonsuzlık 5- Güzellik, gözalıcılık, üstünlük
  1902. GÖKAĞAÇ : birl. Gök/Ağaç
  1903. GÖKAĞUL : birl. Gök/Ağul
  1904. GÖKALP : birl. Gök/Alp ─ Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunda, Atatürk’ün de fikir ve görüşlerinden yararlandığı, Türkçülük düşüncesini, sosyolojik boyutlarıyla ele alıp, değerlendiren, ünlü sosyolog ve edebiyatçımız
  1905. GÖKARSLAN : birl. Gök/Arslan
  1906. GÖKATLIĞ : birl. Gök/Atlı
  1907. GÖKAY : birl. Gök/Ay
  1908. GÖKBALA : birl. Gök/Bala
  1909. GÖKBARS : birl. Gök/Bars
  1910. GÖKBATU : birl. Gök/Batu
  1911. GÖKBATUR : birl. Gök/Batur
  1912. GÖKBAY : birl. Gök/Bay
  1913. GÖKBEN : 1- Tanrıdan gelen, gök parçası 2- Masmavi
  1914. GÖKBERDİ : birl. Gök/Verdi
  1915. GÖKBEY : birl. Gök/Bey
  1916. GÖKBİLGE : birl. Gök/Bilge
  1917. GÖKBÖRİ : birl. Gök/Böri Tanrısal kurt..(Bozkurt) ─ Harzem hanlarından Celaleddin’in vezir ve komutanlarından
  1918. GÖKBÖRİHAN : birl. Gökböri/Han ─ Selçuklular dönemi, Erbil atabeylerinden
  1919. GÖKBÖRİ : birl. Gök/Böri (..Bazı kaynaklarda “Bozkurt” olarakda geçer.) ─ Göktürkler dönemi beylerinden..Kürşad’ın kırklarından
  1920. GÖKBUDAK : birl. Gök/Budak
  1921. GÖKBUDUN : birl. Gök/Budun
  1922. GÖKBUĞA : birl. Gök/Boğa
  1923. GÖKBUYRUK : birl. Gök/Buyruk
  1924. GÖKÇE : Güzel, zarif, çekici, gözalıcı ─ Selçuklular dönemi, Azerbaycan atabeylerinden
  1925. GÖKÇEBAL : birl. Gökçe/Bal
  1926. GÖKÇEBALA : birl. Gökçe/Bala
  1927. GÖKÇEBAŞ : birl. Gökçe/Baş
  1928. GÖKÇEBAY : birl. Gökçe/Bay
  1929. GÖKÇEK : Gökçe, çekici, güzel ─ Çengiz Kaan’ın, “Çengiz” adını alması için kurultaya teklif veren bey
  1930. GÖKÇEKBAY : birl. Gökçek/Bay
  1931. GÖKÇEL : Mavimsi, maviye çalan
  1932. GÖKÇELİ : Güzel, Yakışıklı ─ Tatarların, Ak oymağı beylerinden
  1933. GÖKÇEN : Gökçe, güzel, alımlı, dilber
  1934. GÖKÇER : birl. Gökçe/Er ─ Türkmenlerin, Teke ve Toktamış oymakları dip dedelerinden
  1935. GÖKÇERİ : birl. Gök/Çeri
  1936. GÖKÇİÇEK : birl. Gök/Çiçek
  1937. GÖKÇİL : 1- Gökten gelen, göksel 2- Mavi, maviye çalan
  1938. GÖKÇİN : Mavi
  1939. GÖKDAĞ : birl. Gök/Dağ
  1940. GÖKDOĞAN : birl. Gök/Doğan
  1941. GÖKER : birl. Gök/Er
  1942. GÖKHAN : birl. Gök/Han ─ Oğuz Kağan’ın oğullarından
  1943. GÖKHUN : birl. Gök/Hun
  1944. GÖKİMER : birl. Gök/İmer
  1945. GÖKKAĞAN : (Tanrı Kağan) birl. Gök/Kağan ─ Göktürk kağanlarından
  1946. GÖKKILIÇ : birl. Gök/Kılıç
  1947. GÖKKIN : birl. Gök/Kın
  1948. GÖKKIYAZ : birl. Gök/Kıyaz ─ Manas destanında adı geçen bir bey
  1949. GÖKKOPUZ : birl. Gök/Kopuz
  1950. GÖKKULİ : birl. Gök/Kulu
  1951. GÖKKUT : birl. Gök/Kut
  1952. GÖKKÜR : birl. Gök/Kür
  1953. GÖKLEN : Ulu, mübarek ─ Türkmen oymak beylerinden
  1954. GÖKMEN : Tanrısal, Tanrıdan gelen
  1955. GÖKMENGÜ : birl. Gök/Mengü
  1956. GÖKMOĞOL : birl. Gök/Moğol
  1957. GÖKOBA : birl. Gök/Oba
  1958. GÖKOĞUL : birl. Gök/Oğul
  1959. GÖKOĞUZ : birl. Gök/Oğuz ─ Halen Moldavya’ya bağlı özerk olarak yaşamlarını sürdüren Oğuz boyu
  1960. GÖKORDU : birl. Gök/Ordu
  1961. GÖKOTAĞ : birl. Gök/Otağ
  1962. GÖKOVA : birl. Gök/Ova
  1963. GÖKOYA : birl. Gök/Oya
  1964. GÖKOZAN : birl. Gök/Ozan
  1965. GÖKSAGUN : birl. Gök/Sagun ─ Selçuklular dönemi, Semerkant valilerinden
  1966. GÖKSAY : birl. Gök/Say
  1967. GÖKSOY : birl. Gök/Soy
  1968. GÖKSU : birl. Gök/Su
  1969. GÖKŞİN : (Gökçin)
  1970. GÖKTAĞ : birl. Gök/Dağ
  1971. GÖKTAN : birl. Gök/Tan
  1972. GÖKTANIK : birl. Gök/Tanık
  1973. GÖKTAŞ : birl. Gök/Taş ─ 1- Göktürkler dönemi beylerinden Kürşad’ın kırklarından 2- Musul Selçukluları beylerinden
  1974. GÖKTAY : birl. Gök/Tay
  1975. GÖKTEBOLDI : birl. Gökte/Oldu
  1976. GÖKTEMİR : birl. Gök/Demir
  1977. GÖKTİGİN : birl. Gök/Tigin
  1978. GÖKTİMUR : birl. Gök/Timur
  1979. GÖKTOGAN : birl. Gök/Doğan
  1980. GÖKTOY : birl. Gök/Toy
  1981. GÖKTÖRE : birl. Gök/Töre
  1982. GÖKTUĞ : birl. Gök/Tuğ
  1983. GÖKTULGA : birl. Gök/Tulga
  1984. GÖKTURA : birl. Gök/Tura
  1985. GÖKTURAN : birl. Gök/Turan
  1986. GÖKTUYUK : birl. Gök/Tuyuk
  1987. GÖKTÜRE : birl. Gök/Türe
  1988. GÖKTÜRK : birl. Gök/Türk Tanrıdan kut almış. Kutsanmış Türk...(Tanrısal Türk, Tanrı tarafından gökte yaratılıp, yeryüzüne yollanan Türk)
  1989. GÖKYAĞAN : birl. Gök/Yağan
  1990. GÖKYARUK : birl. Gök/Yaruk
  1991. GÖKYASAĞ : birl. Gök/Yasa
  1992. GÖKYAY : birl. Gök/Yay
  1993. GÖKYOLDAŞ : birl. Gök/Yoldaş
  1994. GÖKYURT : birl. Gök/Yurt
  1995. GÖL : Göl, deniz mec. Ululuk, geniş gönüllülük
  1996. GÖLÇUR : (Kölçur, Külçur) birl. Göl/Çur ─ Sarı Türgişler (Sulu Han) dönemi bey ve komutanlarından
  1997. GÖLEĞEZ : birl. Göl kenarında yetişen bir su çiçeği
  1998. GÖLET : Küçük göl, gölcük, yapay göl
  1999. GÖMEÇ : Kuyuda (Toprak fırnda pişirilen ekmek)
  2000. GÖMEK : Kömek, yardım, inayet
  2001. GÖMÜÇ : Hazine, define, mücevher
  2002. GÖNDEM : İttatkar, muti, sadık
  2003. GÖNDER : Mızrak, direk
  2004. GÖNE : Onu iftihar
  2005. GÖNEN : 1- Feyz 2- Onur, iftihar 3- Bolluk, bereket
  2006. GÖNENÇ : Açık, talih, mutluluk, iftihar
  2007. GÖNÜL : 1- Can, ruh, duygu merkezi 2- Kalb, vücudun kan pompası
  2008. GÖNÜLAY : birl. Gönül/Ay
  2009. GÖNÜLDAŞ : Gönül birlikteliği, aynı inanç, duygu ve düşünceleri paylaşıp savunan bireylerin her biri
  2010. GÖNÜLER : birl. Gönül/Er
  2011. GÖNÜLHAN : birl. Gönül/Han
  2012. GÖNÜLSAY : birl. Gönül/Say
  2013. GÖNÜLSOY : birl. Gönül/Soy
  2014. GÖNÜLTAŞ : birl. Gönül/Taş ─ Safaviler (Şah Abbas dönemi) bey ve komutanlarından
  2015. GÖRCEĞİZ : Ufuk çizgisi
  2016. GÖRÇEK : Ufuk, ufuk çizgisi
  2017. GÖRÇÜM : Geçici, fani ─ Gürümçük Han’ın diğer adı
  2018. GÖREGEN : Görgülü, görüp geçirmiş, deneyimli ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2019. GÖREK : Görüntü, peyzaj, manzara
  2020. GÖREN : (Gürün) Görmekden ─ Babür Han dönemi beylerinden
  2021. GÖREZ : Meltem, hafif yel
  2022. GÖRGÜ : Terbiye, muaşeret
  2023. GÖRGÜÇ : Dürbün
  2024. GÖRGÜLÜ : Terbiyeli, cihandide ─ Harzemşahlar dönemi bey ve komutanlarından
  2025. GÖRGÜN : Görgülü, deneyimli
  2026. GÖRK : İhtişam, olağanüstü güzellik ve çekicilik, ihtişam, debdebe
  2027. GÖKALP : birl. Gök/Alp
  2028. GÖKAY : birl. Gök/Ay
  2029. GÖRKEM : İhtişam, debdebe, heybet, olağanüstülük
  2030. GÖRKEN : Hürmetli, Hürmete layık
  2031. GÖRKER : birl. Görk/Er
  2032. GÖRKHAN : birl. Görk/Han
  2033. GÖRKLÜCE : İhtişamlı, heybetli, yakışıklı, güzel
  2034. GÖRKLÜĞ : Çok güzel, çekici, ihtişamlı
  2035. GÖRKSU : birl. Görk/Su
  2036. GÖRKSAY : birl. Görk/Say
  2037. GÖRKSEV : birl. Görk/Sev
  2038. GÖRÜMCÜK : Görülmesi, ilgilenilmesi gerekli olan
  2039. GÖRÜK : Gözetleyici, casus
  2040. GÖRÜN : Görütü, Açıklık, netlik
  2041. GÖRÜNDÜK : Aşikar, gizlisiz, saklısız
  2042. GÖVEL : Gök rengini almış, göğermiş
  2043. GÖVERİ : Yeşermiş, gururlu
  2044. GÖVEZ : Mağrur, gururlu
  2045. GÖY : Taze, genç
  2046. GÖYMEN : Yanık, yanık tenli
  2047. GÖYNÜK : Yanık, kavrulmuş
  2048. GÖZ KAMAN : birl. Göz/Kaman Gözde, seçkin, göz kamaştırıcı ─ Manas destanında adı geçen bir bey
  2049. GÖZAL : Gözalıcı, farklı, seçkin, el üstünde
  2050. GÖZBAY : birl. Göz/Bay Sihirbaz
  2051. GÖZBAYCI : Sihirbaz, illüzyonist
  2052. GÖZDE : Beğenilen, göze girmiş, el üstünde tutulan, emsallerinden daha üstte bulunan
  2053. GÖZE : (Gözek, Köze) Kaynak suyu, menba
  2054. GÖZEBE : Tahmin, beklenti
  2055. GÖZEGER : Çekici, cazibeli
  2056. GÖZEGÜ : Gözde, çekici
  2057. GÖZEĞEN : Ufuk, ufuk çizgisi
  2058. GÖZEĞİR : birl. Göz/Eğir Çekici, cazip, göze hoş gelen
  2059. GÖZEK : Göze
  2060. GÖZEN : Cazibeli, çekici, göze hoş gelen
  2061. GÖZERİ : Dürbün
  2062. GÖZGEÇ : Ayna
  2063. GÖZGÖR : Ayna
  2064. GÖZGÜ : Ayna
  2065. GUNA : Kına
  2066. GUNA BEGÜM : birl. Guna/Begüm ─ Gazneliler dönemi, Gazaeddin beyin kızı
  2067. GONCUK : (Göncük) Kısa gün, kış günü
  2068. GONCUK HAN : Göncük/Han ─ Çağatay hanlarından
  2069. GUR : (Gür,Kür) 1- Şiddet, kızgınlık, öfke 2- Ateş, ateşlilik
  2070. GURHAN : (Gürhan, Kürhan) birl. Gur/Han ─ 1- Uygur hanlarından 2- Çengiz Kaan dönemi, kerayet hanlarından
  2071. Tuğrul Han’ın amcası
  2072. GURSAÇTI : birl. Gur/Saçtı (Kızgın, celalli, hiddet ve öfke saçan) ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2073. GUVA : Geyik
  2074. GUYUK : Canavar, ejderha, vahşi ve yırtıcı hayvan
  2075. GUYUK HAN : birl. Guyuk/Han ─ 1- Altınordu hanlarından 2- İlhanlı hanlarından
  2076. GUYULDAR : Uyumlu, ahengli, geçimli ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2077. GUZ : 1- Güzel, çekici, yakışıklı 2- Oğuz
  2078. GUZHAN : birl. Guz/Han
  2079. GUZBEGÜM : birl. Guz/Begüm
  2080. GÜCENİR : Alıngan, mahçup
  2081. GÜCENMİŞ : Alıngan
  2082. GÜÇ : (Güçü, küç, küçlük) Enerji, kuvvet ─ Otmanlılar dip dedelerinden
  2083. GÜÇALP : birl. Güç/Alp
  2084. GÜÇBAY : birl. Güç/Bay
  2085. GÜÇBEY : birl. Güç/Bey
  2086. GÜÇEYÜ : Çok güçlü, yenilmez
  2087. GÜÇHAN : birl. Güç/Han ─ Öketay Kaan’ın oğullarından
  2088. GÜÇLÜK : Güç, zorluk, meşakkat
  2089. GÜÇTEKİN : birl. Güç/Tekin ─ Divanı Lügat’te adı geçen, Karahanlılar dönemi beylerinden
  2090. GÜÇTİMUR : birl. Güç/Timur ─ Timur Kürkan Han dönemi bey ve komutanlarından
  2091. GÜÇÜMHAN : birl. Güçüm/Han ─ Sibir Hanlarından
  2092. GÜDEK : Güdülenme, motivasyon
  2093. GÜDER : Murat, emel, beklenti
  2094. GÜDÜL : 1- Saç üzerinde pişirilmiş mısır ekmeği 2- Kısa, kalın 3- Gözüpek
  2095. GÜDÜR : Hayal, kurgu
  2096. GÜLEÇ : Güleryüzlü, mütebessim
  2097. GÜLEÇ ALP : birl. Güleç/Alp
  2098. GÜLEÇ BATUR : birl. Güleç/Batur
  2099. GÜLEÇ HAN : birl. Güleç/Han
  2100. GÜLEÇER : birl. Güleç/Er
  2101. GÜLEGEN : Güleryüzlü, mütebessim
  2102. GÜLEK : 1- Handan, mütebessim 2- Gölcük, küçük göl
  2103. GÜLEN : Mutlu, mütebessim
  2104. GÜLENAY : birl. Gülen/Ay
  2105. GÜLER : Mütebessim, güleryüzlü mec. Talihi açık
  2106. GÜLERYÜZ : birl. Güler/Yüz
  2107. GÜLESİN : Mutlu, sıkıntısız, tasasız olma dileği
  2108. GÜLGEN : Gülen
  2109. GÜLGÜN : Gülen, mütebessim
  2110. GÜLSÜN : Mutlu, sıkıntısız olma dileği
  2111. GÜLÜK : Gülen, mütebessim
  2112. GÜLÜMSER : Mütebessim, sevimli
  2113. GÜMÜL : Demet, buket, deste
  2114. GÜMÜŞ : Gümüş madeni ─ Göktürkler dönemi beylerinden Kürşad’ın kırklarından
  2115. GÜMÜŞ ALP : birl. Gümüş/Alp
  2116. GÜMÜŞ ARIĞ : birl. Gümüş/Arık ─ Altay destanlarında adı geçen bir kız
  2117. GÜMÜŞAY : birl. Gümüş/Ay
  2118. GÜMÜŞBAY : birl. Gümüş/Bay
  2119. GÜMÜŞ BEGÜM : birl. Gümüş/Begüm
  2120. GÜMÜŞ BUĞA : birl. Gümüş/Boğa ─ Mısır-Türk kölemenleri devleti, komutanlarından
  2121. GÜMÜŞ HAN : birl. Gümüş/Han
  2122. GÜMÜŞ HATUN : birl. Gümüş/Hatun
  2123. GÜMÜŞ TEKİN : birl. Gümüş/Tekin ─ 1- Karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından 2- Selçuklular dönemi
  2124. Danişmendoğullarından bir bey
  2125. GÜMÜŞBEK : birl. Gümüş/Beğ
  2126. GÜN : Güneş, gündüz, afitap
  2127. GÜNACUN : birl. Gün/Acun
  2128. GÜNAÇAR : birl. Gün/Açar
  2129. GÜNAK : birl. Gün/Ak
  2130. GÜNAL : birl. Gün/Al
  2131. GÜNALAN : birl. Gün/Alan
  2132. GÜNALDI : birl. Gün/Aldı
  2133. GÜNALMIŞ : birl. Gün/Almış
  2134. GÜNALP : birl. Gün/Alp
  2135. GÜNANA : birl. Gün/Ana ─ Sogay Türklerinde eski dönem, güneş tanrıçası
  2136. GÜNARSLAN : birl. Gün/Arslan
  2137. GÜNATLIĞ : birl. Gün/Atlığ
  2138. GÜNAY : birl. Gün/Ay
  2139. GÜNAYÇA : birl. Gün/Ayça
  2140. GÜNBALA : birl. Gün/Bala
  2141. GÜNBARS : birl. Gün/Bars
  2142. GÜNBATU : birl. Gün/Batu
  2143. GÜNBATUR : birl. Gün/Batur
  2144. GÜNBAY : birl. Gün/Bay
  2145. GÜNBEY : birl. Gün/Bey
  2146. GÜNBERK : birl. Gün/Berk
  2147. GÜNBERKE : birl. Gün/Berke
  2148. GÜNBOL : birl. Gün/Bol
  2149. GÜNBUDAK : birl. Gün/Budak
  2150. GÜNBUGAY : birl. Gün/Bugay
  2151. GÜNBUĞU : birl. Gün/Buğu
  2152. GÜNBUL : birl. Gün/Bul
  2153. GÜNBULAK : birl. Bün/Bulak
  2154. GÜNÇAĞ : birl. Gün/Çağ
  2155. GÜNÇE : Güneşlik, şemsiye ─ Manas destanında adı geçen bir bey
  2156. GÜNÇEK : Güneşlik
  2157. GÜNÇEKİM : birl. Gün/Çekim
  2158. GÜNÇİÇEK : birl. Gün/Çiçek
  2159. GÜNÇUR : birl. Gün/Çur
  2160. GÜNÇÜ : 1- Güneşe benzeyen, güneş gibi 2- Güneşi seven ─ Çengiz Kaan’ın ikinci eşi ve Kıtay hanlarından Altun Han’ın kızkardeşi
  2161. GÜNDAŞ : Gün/Daş ..Aynı güneşi paylaşan, gün ortağı
  2162. GÜNDAY : birl. Gün/Tay
  2163. GÜNDEM : Ağır başlı, mülayim
  2164. GÜNDEMİR : birl. Gün/Demir
  2165. GÜNDEN : El üstünde tutulan, revaçta..
  2166. GÜNDER : birl. Gün/Der (..Derlemekten..)
  2167. GÜNDEŞ : (Gündaş)
  2168. GÜNDOĞAN : birl. Gün/Doğan
  2169. GÜNDOĞAR : birl. Gün/Doğar
  2170. GÜNDOĞDU : birl. Gün/Doğdu ─ Selçuklular dönemi, Musul atabeylerinden
  2171. GÜNDOĞMUŞ : birl. Gün/Doğmuş ─ Ertuğrul Bey’in dedesi, Süleyman Şah’ın babası
  2172. GÜNDOKUZ : birl. Gün/Dokuz
  2173. GÜNDÖNE : birl. Gün/Döne
  2174. GÜNDÖNDÜ : birl. Gün/Döndü bir çiçek türü
  2175. GÜNDURMAZ : birl. Gün/Durmaz
  2176. GÜNDÜ : Gündüz, gün ortası ─ Kıpçak hanlarından Mengü Timur Han’ın oğlu
  2177. GÜNDÜZ : Gün içi, gün ortası, güneşli gün
  2178. GÜNDÜZ ALP : birl. Gündüz/Alp ─ Ertuğrul Bey’in kardeşi, Otman beyin amcası
  2179. GÜNEBAKAN : birl. Güne/Bakan
  2180. GÜNER : birl. Gün/Er ─ Kazak ve Kırgız destanlarında adı geçen bir bey
  2181. GÜNERDEM : birl. Gün/Erdem
  2182. GÜNERDİ : birl. Gün/Erdi
  2183. GÜNEREN : birl. Gün/Eren
  2184. GÜNERMİŞ : birl. Gün/Ermiş
  2185. GÜNERİ : birl. Gün/Eri
  2186. GÜNERKE : birl. Gün/Erke
  2187. GÜNESİ : birl. Gün/Esi
  2188. GÜNESİN : birl. Gün/Esin
  2189. GÜNEŞ : Güneş
  2190. GÜNEŞ HAN : birl. Güneş/Han
  2191. GÜNEŞ HANIM : birl. Güneş/Hanım ─ Yakut destanlarında adı geçen bir kız (Akkoyun’un kızı)
  2192. GÜNEY : (Küney) Güneşe bakan, güneş gören
  2193. GÜNEYSU : birl. Güney/Su
  2194. GÜNGEN : Takvim, vakit
  2195. GÜNGÖR : birl. Gün/Gör “mec. Bahtı açık olsun, mutlu olsun”
  2196. GÜNGÖRDÜ : birl. Gün/Gördü
  2197. GÜNGÖREN : birl. Gün/Gören
  2198. GÜNGÖRMÜŞ : birl. Gün/Görmüş “mec. Deneyimli, dolu yaşamış”
  2199. GÜNHAN : birl. Gün/Han ─ Oğuz Kağan’ın oğullarından
  2200. GÜNHANIM : birl. Gün/Hanım
  2201. GÜNIŞIK : birl. Gün/Işık
  2202. GÜNKARA : birl. Gün/Kara
  2203. GÜNKILIÇ : birl. Gün/Kılıç
  2204. GÜNKIYAN : birl. Gün/Kıyan
  2205. GÜNKONUR : birl. Gün/Konur
  2206. GÜNKUT : birl. Gün/Kut
  2207. GÜNLÜK : Güneşlik, şemsiye
  2208. GÜNOĞUL : birl. Gün /Oğul
  2209. GÜNOYA : birl. Gün/Oya
  2210. GÜNSALDI : birl. Gün/Saldı
  2211. GÜNSALUR : birl. Gün/Salur
  2212. GÜNSAYIN : birl. Gün/Sayın
  2213. GÜNSEVİL : birl. Gün/Sevil
  2214. GÜNSEVİM : birl. Gün/Sevim
  2215. GÜNSİLİG : birl. Gün/Silig
  2216. GÜNSU : birl. Gün/Su
  2217. GÜNŞAT : birl. Gün/Şad
  2218. GÜNTAN : birl. Gün/Tan
  2219. GÜNTAŞ : birl. Gün/Taş
  2220. GÜNTAY : birl. Gün/Tay
  2221. GÜNTEKİN : birl. Gün/Tekin
  2222. GÜNTERİŞ : birl. Gün/Teriş
  2223. GÜNTİGİN : birl. Gün/Tigin
  2224. GÜNTİMUR : birl. Gün/Timur
  2225. GÜNTOGAN : birl. Gün/Togan
  2226. GÜNTOLDI : birl. Gün/Doldu
  2227. GÜNTOLU : birl. Gün/Dolu
  2228. GÜNTOY : birl. Gün/Toy
  2229. GÜNTÖRE : birl. Gün/Töre
  2230. GÜNTÖREN : birl. Gün/Tören
  2231. GÜNTUĞ : birl. Gün/Tuğ
  2232. GÜNTUNGA : birl. Gün/Tunga
  2233. GÜNTURA : birl. Gün/Tura
  2234. GÜNTURAK : birl. Gün/Durak
  2235. GÜNTURAN : birl. Gün/Duran
  2236. GÜNTÜLÜ : birl. Gün/Tülü (...Gündüz düşü)
  2237. GÜNTÜZÜN : birl. Gün/Tüzün
  2238. GÜNUĞRAŞ : birl. Gün/Uğraş
  2239. GÜNULUĞ : birl. Gün/Uluğ
  2240. GÜNUSLUĞ : birl. Gün/Uslu
  2241. GÜNÜÇ : Nafaka, günlük
  2242. GÜNYAĞIZ : birl. Gün/Yağız
  2243. GÜNYARUK : birl. Gün/Yaruk ─ Göktürkler dönemi, hanımlarından (Işbara Alp’in kızı)
  2244. GÜNYAVUZ : birl. Gün/Yavuz
  2245. GÜNYAZGAN : birl. Gün/Yazgan
  2246. GÜNYAZIR : birl. Gün/Yazır
  2247. GÜNYELİ : birl. Gün/Yeli ..doğudan gelen yel, doğu rüzgarı
  2248. GÜNYİĞİT : birl. Gün/Yiğit
  2249. GÜNYURT : birl. Gün/Yurt
  2250. GÜNYÜZ : birl. Gün/Yüz
  2251. GÜR : (Kür) 1- Sağlam, sıkı 2- Sık, yoğun 3- Yiğit, korkusuz
  2252. GÜRAL : birl. Gür/Al
  2253. GÜRALP : birl. Gür/Alp
  2254. GÜRAY : birl. Gür/Ay
  2255. GÜRBAY : birl. Gür/Bay
  2256. GÜRBOĞA : (Kürboğa) birl. Gür/Boğa ─ Türkistan’ın Araplarca işgal edildiği dönemlerde, özellikle o sıralarda
  2257. Genel vali olan, “ İbni-kuteybe” adlı çapulcuya karşı, kahramanca direnen ve her defasında
  2258. Yeni direnişler örgütleyerek, Türkleri işgallere karşı uyanık ve diri tutmaya çalışan bir Türk beyi
  2259. GÜRBÜZ : Sağlıklı, kuvvetli, dayanıklı
  2260. GÜRDAL : birl. Gür/Dal
  2261. GÜRE : Güç, enerji
  2262. GÜRELİ : 1- Enerjik, çalışkan 2- Haz, doyum
  2263. GÜRELİK : (Güreli)
  2264. GÜRGEN : Bir ağaç türü
  2265. GÜRHAN : birl. Gür/Han ─ 1- Oğuz Kağan’ın amcalarından 2- Kıpçak hanlarından 3- Karakıtay
  2266. Hanlarından 4- Uygur hanlarının ünvanlarından
  2267. GÜRKAN : birl. Gür/Kan
  2268. GÜROL : birl. Gür/Ol
  2269. GÜRSANÇTI : birl. Gür/Sançtı ─ Havarezm hanlarından Muhammed Han’ın oğlu
  2270. GÜRSU : birl. Gür/Su
  2271. GÜRTAN : birl. Gür/Tan
  2272. GÜRTAY : birl. Gür/Tay
  2273. GÜRTEKİN : birl. Gür/Tekin ─ Abbasi halfesi, El Muktedi dönemi, Türk beylerinden
  2274. GÜRÜN : 1- birl. Gür/Ün 2- Görün ─ Babür Han dönemi bey ve komutanlarından
  2275. GÜRÜZ : (Gürz) Topuz
  2276. GÜRYAY : birl. Gür/Yay
  2277. GÜVEN : İtimat
  2278. GÜVENALP : birl. Güven/Alp
  2279. GÜVENAL : birl. Güven/Al
  2280. GÜVENÇ : Güvence, garanti
  2281. GÜVENER : birl. Güven/Er
  2282. GÜYÜK : Canavar, vahşi hayvan
  2283. GÜZ : Sonbahar
  2284. GÜZALP : birl. Güz/Alp
  2285. GÜZAY : birl. Güz/Ay
  2286. GÜZBAY : birl. Güz/Bay
  2287. GÜZBEK : birl. Güz/Bey
  2288. GÜZEL : (Gözel) Yakşı, alımlı, çekici, göze hoş gelen ─ Abbasi halifelerinden, Mu’tesid’in, Türk asıllı anası
  2289. GÜZER : birl. Güz/Er
  2290. GÜZEY : 1- Taze, körpe, yeni 2-Destek, fırsat 3- Sonbahar 4- Kuzey yönü ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Argın oymağı dip dedelerinden
  2291. GÜZHAN : birl. Güz/Han
  2292. GÜZHANIM : birl. Güz/Hanım
  2293. GÜZİLİ : birl. Güz/İli ─ Özbeklerin, Konrat oymağı, Kır obası dip dedelerinden
  2294. GÜZİN : (Güzün) Güz vakti, güz vaktinde doğan
  2295. GÜZLEK : Güz döneminde kalınan yer
  2296. HAN : 1- Devlet başkanı 2- Kağana bağlı, özerk devlet başkanı 3- beylik başkanı, yönetici
  2297. HANAY : birl. Han/Ay ─ Sibir hanlarından, Güçüm Han’ın oğlu
  2298. HANBAGATUR : birl. Han/Bağatur ─ Hindistan’da hüküm sürmüş olan, Potna beyin, bilgin ve ozan olan oğlu
  2299. HANBALA : birl. Han/Bala
  2300. HANBAY : birl. Han/Bay
  2301. HANBEGÜM : birl. Han/Begüm ─ Babür Han’ın kızkardeşi
  2302. HANBEK : birl. Han/Bek
  2303. HANBİGE : birl. Han/Bike
  2304. HANEKE : birl. Han/Eke ─ Kalmuk beyliği dönemi Horasan emirlerinden
  2305. HANER : birl. Han/Er
  2306. HANIM : 1- Han’ın dişisi 2- Soylu kadın 3- Han’ın evdeşi (Hatun) 4- Türk töresinde, kadınlara olan saygıyı ifade eden genel bir sıfat
  2307. HANIMAĞA : birl. Hanım/Ağa
  2308. HANIMAY : birl. Hanım/Ay
  2309. HANIMBAY : birl. Hanım/Bay
  2310. HANIMHAN : birl. Hanım/Han ─ Hint-Türk kölemenleri devleti, İbrahim Han dönemi beylerinden
  2311. HANİLÇİ : birl. Han/İlçi ─ III. Murat döneminde Otmanlılarla ilişki içine giren, Kum valisi
  2312. HANKULU : birl. Han/Kulu
  2313. HANKURT : birl. Han/Kurt ─ Bulgar hanlarından
  2314. HANLI : Yurttaş, Bir Han’a bağlı kişi, Bağımsız bir devletin mensubu
  2315. HANSOY : birl. Han/Soy
  2316. HANSU : birl. Han/Su
  2317. HATUN : (Katun) 1- Kağan’ın evdeşi, kraliçe 2- Saygı duyulan, görgülü hanım
  2318. Türkçedeki, kadın sözcüğü buradan gelir ─ Alparslan Han’ın torunu, Melikşah’ın kızı
  2319. HATUNANA : birl. Hatun/Ana ─ Selçuklu dönemi bektaşilerinden Hacı İdris’in evdeşi
  2320. HOMAR : (Humar) Yakışıklı, çekici, güzel, süslü, fiyakalı
  2321. HOMAR ARSLAN : birl. Homar/Arslan ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  2322. HOMAR TEKİN : birl. Homar/Tekin ─ Harzemşahlar devleti dönemi komutanlarından
  2323. HOMARBAY : birl. Homar/Bay
  2324. HOMARBEK : birl. Homar/Bek ─ Tolunoğullar beylerinden Tolun beyin oğlu
  2325. HOMARTAŞ : birl. Homar/Taş ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2326. HULAGU HAN : (Kulagu Han)
  2327. HUMARTAŞ : birl. Humar/Taş ─ Gazneli Mahmut dönemi bey ve komutanlarından
  2328. HUMAR TİGİN : birl. Humar/Tigin ─ Selçuklular dönemi komutanlarından
  2329. HUN : (Kul) Koyun, koyunlu
  2330. HUNALP : birl. Hun/Alp
  2331. HUNAY : birl. Hun/Ay
  2332. HUNBAY : birl. Hun/Bay
  2333. HUNER : birl. Hun/Er
  2334. HUŞ : Bir çam ağacı türü
  2335. HUŞBEK : birl. Huş/Bek ─ Selçuklular dönemi atabeylerinden
  2336. IDAÇU : Muhafız, koruma
  2337. IDUĞ : (Iduk) Kutsal, tanrısal
  2338. IĞAÇ : 1- Ağaç, ağaçlıklı bölge 2- Fersah
  2339. IĞAR : Kıymetli, ağır
  2340. IĞDIR : 1- İyi, hoş, hoşluk 2- Yetkin, ehil ─ Türkmenlerin, Çavdur oymak beylerinden
  2341. IĞIRCIK : Fecir
  2342. ILAÇIN : Laçin, şahin kuşu ─ 1-Göktürkler dönemi beylerinden Kürşad’ın kırklarından 2- Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  2343. ILANKU : 1- Kıvrak, atletik 2- Ulu, Ululanmış, yüce ─ Çengiz Kaan’ın komutanlarından
  2344. ILDIR : 1- Ürküt, ürkütücü 2- Berk, sert
  2345. ILDIRIM : Yıldırım, berk
  2346. ILDUZ : Yıldız, necm
  2347. ILGAR : 1- Gayret, cehd 2- Atın, dört nala gitmesi hali
  2348. ILGAT : Kapalı, müphem, belirsiz
  2349. ILGIM : Serap
  2350. ILGIN : Hoş kokulu bir bitki
  2351. ILGIT : Ilık, tatlı, sakince, yumuşakça
  2352. ILICA : 1- Ilımlı, ılık, ılıkça 2- Yunak, hamam
  2353. ILIK : Soğukla sıcak arası
  2354. ILIMAN : 1- Ilık, ılık hava 2- Uyumlu, sakin, mutedil
  2355. ILKI : 1- At yavrusu 2- At sürüsü
  2356. ILKICI : At çobanı
  2357. IMIRGI : Taze, körpe
  2358. IMRAĞ : (Imrak, İmre, Emre) Aşık, şayeste, geçkin
  2359. INAÇ : Yar, canan
  2360. INAK : 1- Han ve Kağanlara yakın olan kişi “Hasbey” 2- Gamsız 3- Canan, yar
  2361. IRAZ : (Irıs, uraz) 1- Baht, talih, mutluluk 2- Cesaret, gözüpek olma
  2362. IRGA : Talihli, şans, şanslı
  2363. IRIM : 1- Büyü, efsun 2- İçinden su akan toprak, arazi
  2364. IRIS : (Iraz)
  2365. IRIZ : (Iraz)
  2366. IRLAYU : Irlayan, yırlayan, akarak uzaklaşan, ırmak
  2367. IRMAK : Akarsu
  2368. ISIK : (Issıg-Issık) Isı, sıcaklık, hararet ─ 1- Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Bayoğlu oymağı dip dedelerinden 2- Kırgızların
  2369. Togay, Sarı ve Bağış oymağı dip dedelerinden
  2370. ISIKAY : birl. Isık/Ay
  2371. ISIKBAY : birl. Isık/Bay
  2372. ISIYEL : birl. Isı/Yel...meltem
  2373. ISRIK : Okşayıcı, sarıcı, ısıtıcı
  2374. ISRIKAY : birl. Isrık/Ay
  2375. ISSIK : Isık, ısı
  2376. ISSIZ : Soğuk, tenha, cansız, kimsesiz
  2377. ISTIK : Sıcak, ılıman
  2378. IŞBARA : 1- Çalışkan, hamarat 2- birl. Isı/Bora
  2379. IŞBARA ALP : birl. Işbara/Alp ─ ..Göktürkler dönemi bey ve komutanlarından
  2380. IŞBARA BİLGE : birl. Işbara/Bilge ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2381. IŞBARA ÇIKAN : birl. Işbara/Çıkan ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2382. IŞBARA HAN : birl. Işbara/Han ─ Uygur hanlarından
  2383. IŞBARA KAĞAN : birl. Işbara/Kağan ─ Batı Türkleri kağanlarından
  2384. IŞBARA TAMGAN : birl. Işbara/Tamgan ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2385. IÇBARA TARKAN : birl. Işbara/Tarkan ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2386. IŞBARA TERİŞ TUNGA : birl. Işbara/Teriş/Tunga ─ Göktürk kağanlarından
  2387. IŞBARA YAMTAR : birl. Işbara/Yamtar ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2388. IŞIK : Aydınlık, yaruk, nur
  2389. IŞIL : Yarul, nur, ziya, ışık parıltısı
  2390. IŞILAY : birl. Işıl/Ay
  2391. IŞILTAN : birl. Işıl/Tan
  2392. IŞILTAY : birl. Işıl/Tay
  2393. IŞILTI : Işık parçası
  2394. IŞIN : Güneş parıltısı, ışık parıltısı, yansısı
  2395. IŞINBAY : birl. Işın/Bay
  2396. IYIŞ : Armağan, hediye, ihsan
  2397. İBAR : Parfüm, koku, misk
  2398. İÇ : 1- Öz, görünmeyen yan, bir nesnenin öz yapısı 2- İçerde kalan kısım, iç kısım
  2399. İÇBUYRUK : birl. İç/Buyruk ─ Saraylardaki iç hizmetle görevli kişi
  2400. İÇEL : birl. İç/El
  2401. İÇEN : (İçin) İçli, duygusal
  2402. İÇENHAN : birl. İçen/Han ─ Cuci Han’ın oğlu, Batu Han’ın kardeşi
  2403. İÇEN BİLGE KAĞAN : birl. İçen/Bilge/Kağan ─ Göktürk kağanlarından
  2404. İÇER : İçeride, kapalı, mahfuz
  2405. İÇERGE : (İçergu) İçten, samimi
  2406. İÇERGU BOYLA TUĞ : birl. İçergu/Bayla/Tuğ ─ Kurum han dönemi Bulgar bey ve komutanlarından
  2407. İÇGE : İçeri, içerde, dahili
  2408. İÇGELİK : birl. İç/Gelik ..İçten gelen, doğal davranış, samimiyet ─ Kırgız oymak beylerinden
  2409. İÇGER : İçe alan, içe bağlayan, tabi kılan
  2410. İÇGİ SALUR : birl. İçgi/Salur ..İçerdeki, salur ─ Haverezm devleti dönemi beylerinden
  2411. İÇGİN : İçli, içten, samimi
  2412. İÇİGEN : 1- İç geçiren, içli 2- Sabırsız, aceleci
  2413. İÇİK : 1- İçli, duygulu 2- İçerde, dahilde, delete tabi
  2414. İÇİM : 1- Duygu, hassasiyet 2- Yudum, yudumluk
  2415. İÇİMHAN : birl. İçim/Han ─ Kazak hanlarından
  2416. İÇİN KAĞAN : birl. İçin/Kağan ─ ..Göktürk kağanlarından
  2417. İÇİNGİR : İçli, hassas
  2418. İÇİT : İçilecek nitelikte, içimi güzel
  2419. İÇKİN : (İçgin)
  2420. İÇKİNER : birl. İçkin/Er
  2421. İÇKUR : Savaş meydanı
  2422. İÇLEK : İçli, narin, hassas
  2423. İÇLİ(K) : Duygulu, hassas
  2424. İÇTEN : Samimi,açık, dürüst
  2425. İÇTENLÜK : Samimiyet
  2426. İDE : (Ede, İdi) Ululuk, nüfuz, kudret
  2427. İDEGE : Ulu, nüfuz sahibi, edici, yapıcı ─ Altay destanlarında adı geçen bir bey
  2428. İDEGER : Eder, yapar ─ Kırgızların, Togay ve Sarı oymakları dip dedelerinden
  2429. İDEKLİ : Yapıcı, edici, güçlü
  2430. İDER : 1- İzci, takipçi 2- Yapan, yapıcı, edici
  2431. İDER HAN : birl. İder/Han ─ Bulgar hanlarından
  2432. İDGÜ : 1- İyi, güzel 2- Tanrısal, mübarek
  2433. İDGÜ HAN : birl. İdgü/Han ─ Altınordu hanlarından Orus Han’ın oğlu
  2434. İDİ : (İdik) 1- Tanrı, rab, sahip, efendi 2- Tanrısal, Tanrıdan gelen, mübarek, kutlu
  2435. İDİBALA : birl. İdi/Bala
  2436. İDİBARS : birl. İdi/Bars
  2437. İDİBÖRİ : birl. İdi/Böri
  2438. İDİGELDİ : birl. İdi/Geldi
  2439. İDİKURT : birl. İdi/Kurt
  2440. İDİKUT : birl. İdi/Kut...Kut sahibi, Tanrıdan gelen, Tanrıya yakın, Tanrıya benzer, Tanrı tarfından görevlendirilmiş vb. anlamları içeren ve Uygur kağanlarının büyük çoğunluğunun kullandığı bir unvan
  2441. İDİL : (Etil, İtil)
  2442. İDİLMÜREN : birl. İdil/Müren
  2443. İDUK : İdi, Tanrısal, mübarek
  2444. İDUKBAŞ : birl. İduk/Baş ─ Uygur kağanlığı dönemi komutanlarından
  2445. İGAN : Yıkan, yıkıcı, deviren ─ Harzem hanlarından Alaaddin’in kardeşi
  2446. İGİT : 1- Yiğit 2- Bakıcı, eğitici
  2447. İĞDİ : (İğdir) Yetkin, ehil, iyice ─ Başkurt oymak beylerinden
  2448. İĞDİR : (İğdi,Iğdır)
  2449. İĞREK : Saf, temiz, duru, arı
  2450. İĞSEN : Kayıtsız, ilgisiz
  2451. İĞSİZ : Salim, selametli
  2452. İKİNÇ : İkinci
  2453. İKİZER : İkizlerden her biri, benzer ─ Çengiz Kaan’ın komutanlarından
  2454. İKŞİT : Yürekli, bagatur ─ İkşitler devletinin kurucusu ve ilk hanı
  2455. İL : 1- Doğuş, oluş, oluşum 2- Bitişme, bütünleşme, doku 3- Devlet 4- Yurt, yer, konak, memleket, diyar 5- Halk, ahali, insan topluluğu 6- Barış, sulh
  2456. İLAÇAN : birl. İl/Açan ..İl almış, fatih, algan
  2457. İLAÇİN : Laçin, şahin ─ ..Göktürkler dönemi beylerinden Kürşad’ın kırklarından
  2458. İLAÇMIŞ : birl. İl/Açmış Algan, fatih
  2459. İLAÇTI : birl. İl/Açtı Algan, Fatih
  2460. İLALAN : birl. İl/Alan Algan, fatih
  2461. İLALDI : birl. İl/Aldı Algan, fatih ─ İnanoğulları beyliği, bey ve komutanlarından
  2462. İLALMIŞ : birl. İl/Almış Algan, fatih ─ Karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  2463. İLARSLAN : birl. İl/Arslan ─ Havarezm hanlarından Atsız Han’ın oğlu
  2464. İLAY : birl. İl/Ay
  2465. İLBALA : birl. İl/Bala
  2466. İLBAN : (İlben) ─ Altınordu devleti dönem bey ve komutanlarından
  2467. İLBARS : birl. İl/Bars ─ Havarezm hanlarından
  2468. İLBASAN : birl. İl/Basan ─ Koço Uygurları yazıtlarından
  2469. İLBASMIŞ : birl. İl/Basmış ─ Koço Uygurları yazıtlarından
  2470. İLBASTI : birl. İl/Bastı
  2471. İLBAŞ : birl. İl/Baş
  2472. İLBAY : birl. İl/Bay .. Vali, bakan, beylerbeyi ─ Otmanlıların ilk dönem beylerinden Orhan beyin yakın yoldaşlarından
  2473. İLBEGÜM : birl. İl/Begüm
  2474. İLBEN : birl. İl/Ben ─ Altınordu hanlarından
  2475. İLBENGÜ : birl. İl/Bengü
  2476. İLBEY : birl. İl/Bey ─ Otmanlılar döneminde asker toplayıp, onların eğitim ve lojistiğini sağlayan kişilere verilen bir unvan
  2477. İLBEYİ : birl. İl/Beyi
  2478. İLBİ : Büyü, sihir
  2479. İLBİKE : birl. İl/Bike
  2480. İLBİLGE : birl. İl/Bilge ( Devlet yönetiminde bulunmuş ve devlet tecrübesi olan)
  2481. İLBİLGE HATUN : birl. İlbilge/Hatun ─ İlteriş Kutluk Kağan’ın evdeşi, Bige Kağan ve Kül Tigin’in anası
  2482. İLBİLİG : 1- Devlet bilgisi ve deneyimi 2- Devlet arşivi
  2483. İLBİLMİŞ : birl. İl/Bilmiş Yurtsever, yurduna bağlı
  2484. İLBOĞA : birl. İl/Boğa
  2485. İLBOY : birl. İl/Boy
  2486. İLBÖRİ : birl. İl/Böri
  2487. İLBUĞU : birl. İl/Buğu
  2488. İLBUKA : birl. İl/Boğa
  2489. İLBULAK : birl. İl/Bulak
  2490. İLBULAN : birl. İl/Bulan
  2491. İLÇİ : Devlete hizmet eden, devletin hizmetinde olan ─ Uygur kağanlarının ünvanlarından
  2492. İLÇİ BUĞA : birl. İlçi/Boğa ─ Timur Kürkan Han dönemi bey ve komutanlarından
  2493. İLÇİHAN : birl. İlçi/Han ─ 1- Oğuznamede,Türk’ün oğullarından 2- Altınordu hanlarından
  2494. İLÇİ KETAY HAN : birl. İlçi/Ketay/Han ─ ..Çağatay hanlarından
  2495. İLÇİK : (İlçi)
  2496. İLÇİKHAN : birl. İlçik/Han ─ Çağatay hanlarından
  2497. İLÇİN : Devlet görevlisi, devlete iş gören ─ Kazan hanlığı dönemi beylerinden
  2498. İLÇİTAY : birl. İlçi/Tay ─ Geyük Han’ın bey ve komutanlarından
  2499. İLDAŞ : Yurttaş, hemşehri
  2500. İLDEM : Pişman, nadim
  2501. İLDEMİR : birl. İl/Demir ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2502. İLDENİZ : birl. İl/Deniz ─ Selçuklular (Sultan Mesud) dönemi vezirlerinden
  2503. İLDEŞ : (İldaş)
  2504. İLDOĞDU : birl. İl/Doğdu
  2505. İLDOKUZ : birl. İl/Dokuz
  2506. İLDOKUZBAY : birl. İldokuz/Bay
  2507. İLEK : (İlak) birl. İl/Ak ─ Atilay Han’ın oğullarından
  2508. İLER : 1- Oluşum, bitişim 2- birl. İl/Er
  2509. İLERİ : 1- Çağdaş, ilerici 2- birl. İl/Eri
  2510. İLERK : birl. İl/Erk
  2511. İLERKE : birl. İl/Erke
  2512. İLETMİŞ : birl. İl/Etmiş Algan, fatih ─ 1- Türgişler devleti hanlarından 2- Gazneliler dönemi bey ve bilginlerinden
  2513. Daha sonraları “Gurlar” devletini kuran kişi 3- Uygur kağanlarından (İletmiş Kutluk Bilge Kağan)
  2514. İLEY : Civar, etraf
  2515. İLGEN : Kanıt, delil, ispat
  2516. İLGERÜ : 1- İleri, ileride 2- Doğu, doğudan 3- Bolluk, refah
  2517. İLGEZDİ : birl. İl/Gezdi, Gezgin, seyyah
  2518. İLGEZER : birl. İl/Gezer, Gezgin
  2519. İLGİ : Bağlantı, bitişim, alaka, özen
  2520. İLGİK : Barışsever, barışçı
  2521. İLGİNÇ : İlgi çeken, ilgi duyulan,enteresan, sıradışı
  2522. İLGİR : Barışçı, barışsever ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2523. İLGİZER : (İlgizer)
  2524. İLGÖRMÜŞ : birl. İl/Görmüş, Gezgin
  2525. İLGÜ : Amaç, hedef
  2526. İLGÜN : birl. İl/Gün
  2527. İLGÜY : Nazlı, nazenin
  2528. İLHAN : birl. İl/Han...Bölge Hanı, Kağanlığa bağlı özerk han ─ Çengiz kağan’ın ölümünden sonra, imparatorluğun, dörde bölünen parçalarından her biri. Ayrıca sonraları Çengiz’in torunu olan Kulagu Han’ın kurduğu devletin ve bu devletin hanlarının ünvanı
  2529. İLHANIM : birl. İl/Hanım
  2530. İLHATUN : birl. İl/Hatun
  2531. İLİHAN : birl. İli/Han ─ Oğuz Kağan’ın torunu Deniz Han’ın oğlu
  2532. İLİTİMUR : birl. İli/Timur ─ Timur Kürkan Han’ın komutanlarından
  2533. İLİBEK : birl. İli/Bey
  2534. İLİBİKE : birl. İli/Bike
  2535. İLİDİ : Yarar, fayda
  2536. İLİGHAN : birl. İlig/Han ─ Karahanlılar devleti hanlarından
  2537. İLİG KAĞAN : birl. İlig/Kağan ─ Göktürk kağanlarından
  2538. İLİG(ğ) : 1- Ünlü, tanınmış, meşhur 2- İlk, birinci, başlangıç, ortaya çıkış
  2539. İLİK : İlk, birinci, önce
  2540. İLİKAN : birl. İli/Kan ─ Celayirliler devletinin diğer adı
  2541. İLİNGİ : Devletine bağlı, devletinin hizmetçisi ─ Çengiz Kaan dönemi beylerinden
  2542. İLİŞ : Bitişik, yakın
  2543. İLK : Başlangıç, doğuş, çıkış, öncelik
  2544. İLKAĞAN : birl. İl/Kağan
  2545. İLKAN : birl. İl/Kan
  2546. İLKATMIŞ : birl. İl/Katmış, Algan, fatih
  2547. İLKAY : birl. İlk/Ay
  2548. İLKAYA : birl. İl/Kaya
  2549. İLKBAY : birl. İlk/Bay
  2550. İLKBEY : birl. İlk/Bey
  2551. İLKE : (Ülke) Kurucu, yapıştırıcı, oluşturucu..(Günümüz Türkçesinde,”prensip, düstur” anlamında)
  2552. İLKER : birl. İlk/Er
  2553. İLKGÜN : birl. İlk/Gün
  2554. İLKHAN : birl. İlk/Han
  2555. İLKILIÇ : birl. İl/Kılıç ─ Atsız Han’ın oğullarından
  2556. İLKİ : ilk, ilkin, birinci
  2557. İLKİN : Birinci, öncelikl
  2558. İLKOCA : birl. İl/Koca ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2559. İLKSON : birl. İlk/Son
  2560. İLKUŞ : birl. İl/Kuş Kartal türü bir avcı kuş
  2561. İLKUT : birl. İl/Kut
  2562. İLKUTLUĞ : bir. İl/Kutluğ ─ Atsız Han’ın oğullarından (öteki adı “Atlığ Han” )
  2563. İLKUTLUK : birl. İl/Kutluğ
  2564. İLLİ : Bağımsız, özgür, devleti olan ─ Atilay Han’ın oğullarından
  2565. İLMEN : Devletç devletine sadık ─ Kazakların, Kiçiyüz bçlüğü, Bayoğlu oymağı dip dedelerinden
  2566. İLOBA : birl. İl/Oba
  2567. İLÖTÜKEN : birl. İl/Ötüken
  2568. İLSİRET : birl. İl/Siret ..Düşmanın devletini yıkıp, esir eden, devletsiz bırakan ─ Uygur kağanlığı dönemi bey ve komutanlarından
  2569. İLTAN : birl. İl/Tan
  2570. İLTAPAR : birl. İl/Tapar
  2571. İLTAŞ : birl. İl/Taş
  2572. İLTEBER : 1- İl/Tapar 2- İl/Teber ─ Göktürkler ve Uygurlar döneminde, yüksek memuriyet ünvanlarından
  2573. İLTEMİR : birl. İl/Demir
  2574. İLTEMİŞ : birl. İl/Demiş ..Yurtsever ─ ..Hindistan’da beylik etmiş bir Türk beyi
  2575. İLTENGİZ : birl. İl/Tengiz
  2576. İLTENİZ : birl. İl/Teniz
  2577. İLTER : Yurt koruyucusu, yurduna sahip çıkan, yurtsever, yurdunu toparlayan
  2578. İLTERİM : birl. İl/Terim
  2579. İLTERİŞ : birl. İl/Teriş, Yurdunu ve budunu derleyip, toparlayan, biraraya getiren ve tücelten
  2580. İLTERİŞ KAĞAN : birl. İlteriş/Kağan
  2581. İLTERİŞ KUTLUK KAĞAN : birl. İlteriş/Kutluğ/Kağan ─ II.Göktürk devletinin kurucusu. Bilge Kağan ve Kül Tigin’in babası
  2582. İLTİKE : birl. İl/Tike
  2583. İLTİMUR : birl. İl/Timur
  2584. İLTOGAN : birl. İl/Doğan
  2585. İLTOGAN TUTUK : birl. İltogan/Tutuk ─ Bilge Kağan dönemi bey ve komutanlarından
  2586. İLTOĞDI : birl. İl/Doğdu
  2587. İLTOKUZ : birl. İl/Dokuz
  2588. İLTÖRE : birl. İl/Töre, ..Devlet geleneği
  2589. İLTUNGA : birl. İl/Tunga
  2590. İLTUTKU : birl. İl/Tutku
  2591. İLTUTMUŞ : birl. İl/Tutmuş, Algan, fatih
  2592. İLTUTUK : birl.İl/Tutuk
  2593. İLTÜZER : birl. İl/Tüzer ─ Hiyve hanlığı dönemi beylerinden
  2594. İLUN : 1- Ulu,yüce 2- Soylu 3- Genç, cıvan ─ Başkurt oymak beylerinden
  2595. İLYAĞAN : birl. İl/Yağan
  2596. İLYAĞIZ : birl. İl/Yağız
  2597. İLYAMAN : birl. İl/Yaman ─ Babür han dönemi bey ve komutanlarından
  2598. İLYAVUZ : birl. İl/Yavuz
  2599. İLYAY : birl. İl/Yay
  2600. İLYIĞDI : birl. İl/Yığdı, Algan, fatih
  2601. İLYIĞMIŞ : birl. İl/Yığmış ─ Toktamış Han’ın komutanlarından
  2602. İME : Em, çare, derman
  2603. İMEÇE : Birliktelik, emek ortaklığı, kollektivizm
  2604. İMEN : 1- Emen, can, ruh 2- Kayın ağacı
  2605. İMER : Hayırsever, iyilik sahibi
  2606. İMERAY : birl. İmer/Ay
  2607. İMGE : 1- İyi, yararlı 2- İz, belirti 3- Tasavvur, zihinsel sembol
  2608. İMİŞÇİ TUNGATAR : birl. İmişçi/Tunga/Tar..Kaplanlarla döğüşen cesur kişi ─ Göktürkler dönemi bey ve komutanlarından
  2609. İMRAG (imrağ-İmrak) : Aşık, derviş, dost
  2610. İMRE (Emre-İmrağ) : 1- Ağabey,ağa 2- Beylerbeyi 3- Aşık, derviş, dost ─ Oğuz Kağan’ın torunu, Dağ Han’ın oğlu
  2611. İMREN : İmrenmekten...imrenilen, iç geçirten
  2612. İNAK : 1- Kardeş, kardeş çocuğu 2- Han ve beylerin en güvenilir adamı ve yardımcısı ─ 1- Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından 2- Abbasiler dönemi vali ve komutanlarından
  2613. İNAL : 1- Soylu, Kağan yada Hanların ana tarafından akraba 2- Anası Kağan yada Han soyundan olup babası kara budundan, halktan olan kişi 3- Avrupadaki, kont, baron vb. ünvanların Türkçedeki karşılığı 4- Emin ve güvenilir kişi
  2614. İNAL KAĞAN : birl. İnal/Kağan
  2615. İNAL SIR YAVKUY HAN : İnal/Sır/Yavkuy/Han ─ ..Dede Korkut destanlarında adı geçen bir han
  2616. İNAL TARKAN : birl. İnal/Tarkan ─ Göktürkler dönemi bey ve komutanlarından
  2617. İNALBAY : birl. İnal/Bay ─ Mısır-Türk kölemenleri devleti komutanlarından
  2618. İNALBEG : birl. İnal/Bey ─ 1- Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından 2- İnanoğulları beyliğinin kurucusu ve ilk beyi
  2619. İNALÇIK : Küçük İnal ─ 1- Uygur kağanlığı dönemi bey ve komutanlarından 2- Haverezmler devleti bey ve komutanlarından
  2620. İNALÖZ : birl. İnal/Öz ─ Kıpçak hanlığı dönemi bey ve komutanlarından
  2621. İNALPARS : birl. İnal/Pars ─ Mısır-Türk kölemenleri hanlarından
  2622. İNALTAN : birl. İnal/Tan
  2623. İNALTAY : birl. İnal/Tay
  2624. İNALTEKİN : birl. İnal/Tekin ─ Harzemler devleti bey ve komutanlarından
  2625. İNALTİGİN : birl. İnal/Tigin (Yınal Tigin) ─ Harzem hanlarından Atsız Han’ın kardeşi
  2626. İNALUZ : birl. İnal/Uz
  2627. İNALYABGU : birl. İnal/Yabgu ─ 1- Batı göktürkleri vali ve komutanlarından 2- Oğuz Kağan destanında adı geçen bir bey
  2628. İNAN : İman, inanç 2- Kural, akide 3- Emniyet, güvenlik
  2629. İNANAPA : birl. İnan/Apa ─ KülTigin’in ünvanlarından (öldükten sonra, ağabeyi Bilge Kağan tarafından verilmiş bir unvan)
  2630. İNANÇ HAN : birl. İnanç/Han ─ Havarezmler dönemi Semerkant emiri
  2631. İNANÇ YABGU : birl. İnanç/Yabgu ─ 1- Batı göktürkleri dönemi valilerinden 2- Selçuk beyin oğullarından
  2632. İNANÇBEK : birl. İnanç/Beğ ─ Göktürkler dönemi beylerinden (Kül Tigin’in cenaze ve yuğ törenine katılması için Kırgız hanı tarafından yollanan kişi)
  2633. İNANÇBİLGE : birl. İnanç/Bilge ─ Çengiz Kaan dönemi Nayman beylerinden
  2634. İNANÇI : İnançu, inanç ─ Selçuklular dönemi Ahlat beylerinden Ahmet beyin kızı
  2635. İNANÇI ÇUR : İnanç/Çur ─ Bilge Kağan dönemi bey ve komutanlarından
  2636. İNANGU : İnanılan, güvenilen, mutemed ─ Selçuklular dönemi bey ve komutanlarından
  2637. İNANÇAY : birl. İnanç/Ay
  2638. İNANÇBEGÜM : birl. İnanç/Begüm
  2639. İNANIR : İmanlı, inançlı
  2640. İNCE : Hafif, yeğni, nazik
  2641. İNCESEN : Huzur ve güvenlik, sükunet ─ Çengiz Kaan dönemi beylerinden
  2642. İNCİ : (Yinçi, yinçgü) 1- işve, naz,eda 2- Sessizlik, ıssızlık 3- İstiridye türü deniz kabuklusundan çıkan tane, takı
  2643. İNCİBUĞA : birl. İnci/Boğa ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2644. İNÇGÜ : İnce, narin ─ Arpa Han dönemi bey ve komutanlarından
  2645. İNÇİBACI : birl. İnci/Bacı
  2646. İNER : İnmek...den mec. Alçak gönüllü, mütevazı ─ Türkmenlerin, Ersan ve Ok oymağının dip dedelerinden
  2647. İNERBAŞ : birl. İner/Baş mec. Alçak gönüllü
  2648. Türkmenlerin Ok oymağı dip dedeleirnden
  2649. İNİ : Kardeş, karındaş
  2650. İNİBÖRİ : birl. İni/Böri ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2651. İNİKARA : birl. İni/Kara ─ Altay Türkleri, Koybal oymağı dip dedelerinden
  2652. İNİSİ : Küçük erkek kardeşi
  2653. İNİSİAY : birl. İnisi/Ay ─ Kırgız oymak beylerinden
  2654. İPAR : Parfüm, misk
  2655. İPEK : (Yipek) İpek böceğinin ipeği (İp...kökünden)
  2656. İRÇİ : 1- Yırcı, halk ozanı 2- İr.ik, iricik 3- Yirçi, yerci, toprak sahibi
  2657. İRÇİK : 1- İricik 2- Er, küçük er ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2658. İREN : 1- Sert, katı2- Araç, vasıta 3- Ürek, yürek
  2659. İRENÇİN : 1- Bağımsız, başına buyruk 2- Güçlü, dayanıklı ─ İlhanlılar dönemi Diyarbakır valilerinden
  2660. İRENÇÜ : (İrençin) ─ Göktürkler dönemi bey ve komutanlarından
  2661. İRGE : 1- Yırlama, söyleme, okuma 2- Ergin, olgun ─ Altay Türkleri, Koybal oymağı dip dedelerinden
  2662. İRGİN : (İrge) Uygurlar ve Karluklular dönemi memuriyet ünvanlarından
  2663. İRİK : Sert, katı, iri
  2664. İRİM : Müjde, iyi haber
  2665. İRİNÇİN : (İrençin) ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2666. İRİÇKÖL : birl. İrinç/Göl ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2667. İRİS : 1- Kurtuluş, hürriyet 2- Iras, ıraz ─ Türk mitolojisindeki tanrıça adlarından “kötü ruhları kovup, tamuya gönderen tanrıça”
  2668. İRKİL : 1- Ululuk, heybet, cesaret 2- Aksakal,kam, baksı
  2669. İRKİLATA : birl. İrkil/Ata ─ Dede Korkut destanlarında adı geçen bir bey
  2670. İRKİN : Olgun, bilge, ulu ─ Uygur kağanlığı dönemi beylerinden (Pusat beyin babası)
  2671. İRKİT : Ürküt, ürkütücü, heybetli
  2672. İRKLİ : 1- Güçlü, muktedir 2- Yüksek dereceli memur
  2673. İRNEK : (Emek) Serçe parmak ─ Atilay han2ın oğlu
  2674. İRŞİ : Peri, peri kızı
  2675. İRTEGÜN : birl. Erte/Gün Sabah
  2676. İRTEM : 1- Erdem, fazilet 2- Marifet, hüner
  2677. İRTENE :
  2678. İRTİŞ : Hüner, hünerlilik
  2679. İRTÜK : Değer, kıymet ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2680. İSEN : 1- Esen, yel, rüzgar 2- Doğa, tabiat 3- Açık, net, sahih ─ Kazak hanlığı dönemi beylerinden
  2681. İSEN BEGÜM : birl. İsen/Begüm
  2682. İSENBİKE : birl. İsen/Bige
  2683. İSENBUKA : (Esenboğa) ─ Timur Kürkan Han’ın komutanlarından
  2684. İSENKULA : birl. İsen/Kula
  2685. İSENKUTLUĞ : birl. İsen/Kutlu
  2686. İSENTEMİR : birl. İsen/Demir ─ Kazakların, Kiçiyüz bölüğü, Bayoğlu oymağı dip dedelerinden
  2687. İSENTİMUR : birl. İsen/Timur ─ 1- Çağatay hanlarından 2- Babür Han dönemi deniz komutanlarından
  2688. İSTEK : İsteyiş, arzu ─ 1- Kazakların Kiçiyüz bölüğü, Bayoğlu oymağı dip dedelerinden 2- Özbeklerin, Karakalpak oymağı dip dedelerinden
  2689. İSTEM : İrade, dileme erki
  2690. İSTEMİ : İstem, irade, dileme ve buyurma erki
  2691. İSTEMİ KAĞAN : birl. İstemi/Kağan ─ Göktürk devletinin kurucularından ve Bumin Kağan’ın kardeşi
  2692. İSTEMİHAN : (İstemi Kağan)
  2693. İSU MANGU : (İsenmangu) birl. İsen/Mangu ─ Çağatay Han’ın torunu. Çağatay hanlarından
  2694. İŞBARA : (iş, devinme, davranma) Bara /Var, varlık) birl. İş/Bara
  2695. İŞBARA YAMTAR : İşbara/yamtar ─ Bilge Kağan dönemi bey ve komutanlarından
  2696. İŞBOĞA : birl. İş/Boğa
  2697. İŞÇEN : İşgüzar, hamarat
  2698. İŞGÜN : (İçgün) Kızıl yapraklı bir yayla çiçeği
  2699. İŞİM : (İçim) İçtenlik, samimiyet ─ karahanlılar dönemi bey ve komutanlarından
  2700. İŞİMHAN : (İçim Han) ─ Kazak hanlarından)
  2701. İŞİTGEN : İşitici, dinleyici,öğüt dinleyen
  2702. İŞİTMEN : (İşitgen) ─ (İranlı ünlü filozof, “Zerüşt” ün gerçek adının bu olduğu, ayrıca Zerdüştün de sanılanın aksine
  2703. Pers değil, Türk olduğunu söyleyen bilim adamları da var. Örn.Besim Atalay)
  2704. İŞKARA : birl. İş/Kara ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2705. İŞLEK : 1- İdmanlı, eğitimli 2- İşgüzar, çalışkan ─ Yenisey yazıtlarında adı geçen bir bey
  2706. İŞMUT : birl. İş/Mut
  2707. İTBALA : birl. İt/Bala ─ Kırgız hanlığı dönemi beylerinden
  2708. İTBARAK : birl. İt/Barak (Barık, baraka) ─ Türk mitolojisinde adı geçen köpek
  2709. İTGÜÇİ : İteleyen, itici, yapıcı, destekçi
  2710. İTİK : Yetik, yetkin, uzman ─ Kuman hanlığı dönemi komutanlarından
  2711. İTİL : (İdil, İdi, il)
  2712. İTİMGEN : İteleyen, itici, destekçi ─ Kazakların, Ortayüz bölüğü, Uvak Giray oymağı dip dedelerinden
  2713. İTMAÇ : Alt, edevat, takım
  2714. İTMİŞ : (Etmiş) Yapıcı, uzman, uzmanlaşmış ─ Mısır-Türk kölemenleri devleti komutanlarından
  2715. İVECEN : Aceleci, telaşlı
  2716. İVGİN : (Evgin) Ateşli, sabırsız, telaşlı
  2717. İYBA : Utangaç
  2718. İYBEK : birl. İyi/Bek ─ Hint- Türk kölemenleri dönemi bey ve komutanlarından
  2719. İYE : Güç, kudret, erklik, sahip olma
  2720. İYEKİLA : (İyekula) birl. İye/Kula
  2721. İYEUZA : birl. İye/Uza, Güçlü, egemen ve uzman
  2722. İYİ : İyi, yararlı ve uğurlu
  2723. İYİK : 1- İyi, uğurlu 2- Heves
  2724. İYİM : 1- Güzellik,hüniniyet 2- Dost, canan, yaren
  2725. İYİMSER : Olayları iyi gözle gören ve yorumlayan
  2726. İYİTUĞRUL : birl. İyi/Tuğrul ─ Uygur yazıtlarında adı geçen bir bey
  2727. İYNEM : Dost, ahbap, yaren, canan
  2728. İZ : Basma, ezme, sıkıştırma, kesmek, yarmak...bildiren kökten; yarık, yara, kalıntı, belirti
  2729. İZARSLAN : birl. İz/Arslan
  2730. İZBARS : birl. İz/Bars
  2731. İZBASAR : birl. İz/Basar
  2732. İZBAY : birl. İz/Bay
  2733. İZBEK : birl. İz/Bey
  2734. İZBOĞA : birl. İz/Boğa
  2735. İZBÖRİ : birl. İz/Böri
  2736. İZBUDUN : birl. İz/Budun
  2737. İZEL : birl. İz/El (İl)
  2738. İZGİ : (İZGÜ) 1- İyi,kutlu 2- Akıllı, zeki 3- Adil, adaletli
  2739. İZGİTAN : birl. İzgi/Tan
  2740. İZGÜ : (İzgi)
  2741. İZGÜBARLAS : birl. İzgü/Barlas ─ Timur Kürkan Han’ın komutanlarından
  2742. İZGÜBEGÜM : birl. İzgü/Begüm
  2743. İZGÜBİGE : birl. İzgü/Bike
  2744. İZGÜMENGÜ : birl. İzgü/Mengü ─ Kıpçak hanlarından Orus Han’ın, vezir ve komutanlarından
  2745. İZGÜTAY : birl. İzgü/Tay
  2746. İZKAN : birl. İz/Kan
  2747. İZMANGU : birl. İz/Mangu
  2748. İZTAY : birl. İz/Tay